"Steam Heat" is een liedje uit The Pajama Game (1954) en is ook gebruikt in de musical Fosse. De Pointer Sisters namen het nummer op in 1974 voor hun LP That's a Plenty. Maar daar zat niet zo'n prachtige gil in als in deze, en ook geen malle stapjes (Monty Pythons Ministry of Silly Walks waardig), noch dames met elastieken benen.
Steam Heat
Bij De Oogarts
Maar mist? Wat nou mist? Uiteindelijk bleek er nauwelijks een wolkje aan de lucht en de spits was nog op herfstvakantie.
De oogarts - jong, blond, vrouwelijk - vroeg mijn vader wat de klachten waren en keek verrast toe mijn vader zijn diagnose gaf.
"mijn vader is gepensioneerd arts," vertelde ik haar toen ze mij verbijsterd aankeek. Aha.
Het bleek uiteindelijk allemaal zeer In Beginnend Stadium te zijn, plus een beetje staar rechts. Niets om snel in te gaan snijden in elk geval.
Op Het Lichaam Geschreven
Het is niet de definitieve versie, en bovendien in het stadium van pre-postproductie.
Maar het geeft wel een beter idee van wat het worden gaat. Dit is een foto van Daan met op zijn gezicht de website van Athenaeum Boekhandel die hij zelf maakt en bijhoudt.
Test, een, twee, drie
Demonstratie in Rabat
Op de Markt
Het fastfoodlaantje van de Maandagmarkt in Tiddes (Midden-Atlasgebergte). Wij hebben er niet gegeten, helaas, wij moesten in een privehuis eten. Dat is minder leuk, want de gastvrouwen hollen steeds weg en dan zit je daar maar met je eigen groepje.
Buikdansen voor Beginners
Om niet alleen maar nuttige dingen te leren, hadden we ook om een buikdanseres gevraagd om ons les te geven.
Wij mochten haar Madame noemen en dat was ze ook: "Alors, encore un fois! From zie beginning! Un-deux-trois-quatre!" Madame was streng doch rechtvaardig. Wij moesten buikdansen en dat is heel wat anders dan het hopsen waar een aantal van ons, waaronder ik, onder de druk van de vele instructies naar neigen (buik, armen, benen, ontspannen lachen... hoe onthou je het allemaal?): "Smile! Zis is la danse! You are not laying ze bricks!").
Het laatste kwartier deed ze voor hoe het echt moet en als je niet beter weet lijkt het heel erg makkelijk. Maar wij wisten inmiddels beter. Na afloop vroegen wij haar waar je in Rabat buikdansen kon zien. Dat bleek nog niet zo eenvoudig. De betere hotels en andere horecagelegenheden vielen in elk geval af: >"Non, non, non, dans les restaurants on danse, mais c'est pas de l'art, ca, c'est... c'est- commercial!" Merci, Madame. C'etait merveilleux.
Rabat
Drie nachten in Marokko en elke nacht in een ander bed geslapen; 1 nacht in Casablanca in een zwaar naar insecticiden ruikend donkerhouten bed. 1 nacht in Rabat (Hotel Berlin, wat je met een Duits, niet een Frans accent moet uitspreken) in een kamertje model ruime klerenkast zonder raam, (nou ja, heel hoog was een raampje naar de gang, en in die gang was dan ook wel weer een raam, maar opgesloten voelde het wel). E afgelopen nacht, op mijn dringend en aanhoudend verzoek, in een ruimere kamer met enig uitzicht op Avenue Mohamed V, de opa van de huidige monarch. Het leven wordt, kortom, steeds beter. Het is wel wat lawaaiiger, maar je bent niet van de rest van de wereld afgesloten.
Nog een nouveauté: dit is voor het eerst sinds donderdag (het is nu zondag) dat ik toegang heb tot het internet. Schokkend - hoe deed ik dat vroeger toen internet nog niet bestond (hier hoort een vraagteken; maar die kan ik op dit afwijkende, half arabische toetsenbord niet vinden, dus die moet er even bijgedacht). Ik kan ook nog geen eigen foto gebruiken dus ik vis er een van het internet. De groots opgezette maar nooit voltooide moskee van Jacob de Onoverwinnelijke of, zoals men her zegt, (Abu Yusuf Ya'qub al-Mansur.
De Hassan Toren (nu 44 meter hoog) had de minaret moeten worden, net zoiets als de Giralda in Granada in Spanje. Zonder trappen maar met hellingen waar je te paard naar boven kon galopperen om daar op te roepen tot gebed.
Het had de hoogste minaret op aarde van de grootste moskee ter wereld moeten worden, maar Sultan Yacoub al-Mansour ging dood (in 1199) voordat de klus geklaard was en men stopte met bouwen. Het klinkt als iets voor het Guiness Book of Records: de grootste, ooit geklaarde klus ter wereld.
Bij Thuiskomst
Terug in Amsterdam, poezen ophalen.
Koud twee minuten thuis of Chick komt grommend de kamer binnen, een sliertje tussen de kaken: een staartje.
Haar eerste muis! Het idee is om er achter aan te gaan als het beweegt, en het tussentijds af te sabbelen tot het doorweekt is.
Dit muisje heb ik buiten gezet. Wat zijn familie gaat doen weet ik niet - emigreren? Ik hoop het maar.
De Hand Van Meštrović
Spelende Priesters
En ik hou niet eens van geestelijken.
Lunchpauze
Monument Voor Een Gezonde Kies
Helden van het Oude Joegoslavie
Maar Heeft U Ook Een Koffiemok?
Ban Jelačić
Hier is de grote held op het grote plein van de grote stad Zagreb. Ban is een titel (verleend door de Habsburgse vorsten van Oostenrijk-Hongarije) en Jelačić is zijn eigen naam. Maar ik heb hem alleen op de foto gezet omdat hij zo mooi afsteekt bij het licht van de ondergaande zon op het gebouw erachter.
Thuis in Zagreb
Woensdagmorgen. Een prachtige dag. De weersvoorspellingen mikken op 27 - 28 graden. Wij logeren deze week in Ravnice, een rustige buitenwijk van Zagreb. Het is de derde keer dat ik hier ben, het voelt bijna een beetje als thuiskomen. Onze groep studenten is ontzettend aardig, dus als er niemand ziek wordt, zoek raakt of overreden wordt door een truck wordt dit een heel makkelijk verblijf, een educatieve vakantie. Met vanochtend een lezing, vanmiddag een lezing en vanavond opzitten en pootjes geven tijdens een etentje met onze baas - een levendige spraakwaterval met een onverwoestbaar goed humeur die graag en goed kookt.
Belastingmoe
bibliotheek ontdekte dat ik toch kan bloggen via mijn iPhone. Het is
nu na middernacht en ik laat de administratie de komende uren maar
even voor wat zij is. Chuck heeft ook zijn best gedaan maar zelfs hij
kan niet van alle papieren de hoekjes afknagen.
Eerst maar slapen dus en morgenochtend door met de afschriften van juli.
Om Op Te Vreten
Vijftig worden is ons niet allemaal gegeven.
Bij die gelegenheid een Sara aangeboden krijgen, is niet overal gebruikelijk.
Maar die Sara krijgen van je favoriete tante, dat is nou een driedubbel boffie.
Hier is het portret van mijn nieuwe vriendin. Ze kijkt een beetje verrast en onwennig - logisch natuurlijk - maar op de andere foto zitten wij al gezellig op de bank.
Dames Maak Ze In
Dit is de foto van het vrouwenvoetbalteam van Zonnehuispersoneel in de jaren 60 (denk ik). IJs, weder noch dichte mist kon dee dames stoppen. Mooi Man.
Het Zonnehuis 80 Jaar
Het Zonnehuis Beekbergen bestaat 80 jaar, en dat moet gevierd. Ik ben er met mijn ouders heengegaan. Mijn vader werkt er 24 jaar langs als geneesheer-directeur. Hoewel hij al 29 jaar geleden met de VUT ging werd hij toch nog door veel mensen herkend en aangesproken: Ha dokter!
Er was een fototentoonstelling: in de gangen van Het Zonnehuis, hing 90 jaar aan foto's ingelijst aan de muur. Zusters in wit gesteven rokken en kapjes. De sloop van de oude villa. De bouw van de nieuwe vleugel. Een damesvoetbalelftal uit de jaren 60 met het bemoedigende spandoek: Dames Maak Ze In!
Er waren ook een violist en pianist die muziek maakten en grotendeels door het aanwezige publiek genegeerd werden, zoals dat gaat op recepties. Maar dat wilde niet zeggen dat er geen aandachtig publiek was. Iemand had de rolstoel van een vrouw pontificaal voor de piano gezet. Ze kon niet zelf haar wagen besturen. Ze kon niet eens een kopje koffie zelf vasthouden. En ze genoot zo van de muziek - de mooie blauwe Donau van Strauss, de tweede wals van Sjostakovitsj, Cole Porter - dat ik er tranen van in mijn ogen kreeg.
Werk Uitgevoerd
Het oorspronkelijke idee voor het beeld komt van Lucie Th.; dat moet nog wel even worden vermeld. Hier is de foto zoals-ie op de voorkant komt, met de titel van het blad en de stipjes eronder en de verwijzingen naar artikelen binnenin (de zogenaamnde ankeilers). Het Boekblad-logootje is voor de gelegenheid verplaatst van linksboven naar rechtsboven, waardoor de maan -zonder venster- groter kon.
De gele steunkleur sluit aan bij de kleur van de kaarsen (zie hoe bij het verwerken door de vormgeverde kleur van het gezicht van rood naar geel is getrokken) en (hoera!) die verschrikkelijke design-stipjes onder de tijdschrifttitel zijn grotendeels uit het gezicht van het model gehouden.
Al met al ben ik redelijk tevreden.
Werk in Uitvoering (4)
De maan kan anders (groter, kleiner, met raampje, zonder raampje), maar dit komt in elk geval vrij dicht bij het uiteindelijke resultaat. Met dank aan Thille (voor het modelzitten) Kevin (voor de kaarsenstandaard), Ginni (voor de quilt), Jessica (voor het verduisteren van de kamer) en Beth, Hattie en Alice voor de hand en spandiensten tijdens het maken van de foto.
Werk in Uitvoering (3)
.jpg)
Vanmiddag de kamer verder verduisterd, langs de wanden en op de vloer hangt en ligt nu zwart textiel (Kniphal bij de Albert Cuyp, 2 euro per meter). Morgen moet wel de airconditioning aan, want het wordt ontzettend warm en benauwd in de kamer met kaarsen en lamp. Morgen het beddengoed en waarschijnlijk ook een nachttafeltje, voor boeken en voor de kaars, die straks dichter bij het gezicht moet zijn om er genoeg licht op de krijgen.
Jessica ging voor deze foto even stand-in zitten, het licht van boven-achter valt vriendelijk op haar schouders en haren. De kaars moet het gezicht en de manuscripten en boeken verlichten, die het echte model gaat meenemen.
Ook deze foto is met de iPhone gemaakt - waarop je verder niets kunt instellen. Van de plooien in het doek zal straks niets meer te zien zijn. Hoop je dan maar.
Werk in Uitvoering (2)
'Daar heb je je dus aardig aan vertild,' constateerde E. opgewekt toen ik vertelde over de dingen die ik moest gaan doen om de kinderboekenslaapkamerfoto te maken. 'Nee,' zei ik 'of ik me eraan vertild heb, weet ik pas op maandag.'
Voor deze foto moet ik controle over het licht hebben. Er was op maandagmiddag een makkelijk te verduisteren theaterruimte beschikbaar, maar daar kunnen we maar kort in, en ik zit met een lastig te vervoeren bed (past niet echt in de auto) en heb tijd nodig voor uitlichten en uitproberen.
Het alternatief is een witgeschilderde kamer zonder ramen waar ik wel alle tijd heb voor de opbouw, maar waar alle licht tegen muren, plafond en vloer gereflecteerd wordt, zodat je er geen controle meer over hebt.
De keuze was dus ofwel zwarte ruimte met veel logistiek gedoe met bed en weinig tijd, ofwel witte ruimte en die verduisteren. Ik heb gekozen voor het laatste. Het Bed (uit Diemen en voor een habbekrats via Marktplaats op de kop getikt) staat er sinds vanochtend. Nu ziet het er nog niet uit. Meters zwarte stof liggen op mij te wachten. Morgen verduisteren, maandag uitlichten en hopelijk kan ik dinsdag het resultaat laten zien.
Schetsje (Werk in Uitvoering)
Een week niet geblogd, maar niet vanwege gebrek aan bezigheden. Integendeel. Hoog tijd om de draad weer op te pakken.
Momenteel maak ik voor een foto die ik a.s. maandag hoop te nemen. Met een nachtelijke kinderboekkinderkamer als inspiratiebron. Iets met de volle maan door een hoog dakraam en een kinderbed met spijlen.
Maar tussen droom en daad staan obstakels in de weg, veel praktische bezwaren - om met Elsschot te spreken. Waar de foto te nemen, bijvoorbeeld. En met welke requisieten. Het model (een kinderboekenuitgever) schijnt ook nogal temperamentvol te zijn.
Daarom een schetsje gemaakt met een kartonnen doos, wat ijzerdraad en het Jopie (het speelbeestje van Chick & Chucky) als stand-in voor de uitgever. En dat naar het model gestuurd. En nu maar hopen dit niet spontaan tot een afzegging leidt.
Als het meezit, plaats ik volgende week het uiteindelijke resultaat.
Sint Britta
Als de vloer glad is, glijden Britta's pootjes weg. De oplossing is eenvoudig: liggend eten. Met gestrekte poten en een bord als halo lijkt ze wel een beetje heilig.
Schloss Drachenburg
De Drachenfels ("Drakenrots”) is een bergje van 321 meter aan de Rijn, net iets ten zuiden van Bonn. Het is een aardig uitstapje als je een weekend in die contreien doorbrengt. Hier zou Siegfried – de held van Wagner en het Nibelungenlied – een draak hebben gedood die in een grot van de berg woonde. Tegenwoordig is het grootste gevaar dat je er loopt die van Vervetting: langs de weg naar boven (en beneden) staan elke 50 meter Imbisse die bier en wafels met slagroom verkopen. Op de top piekt nog een torentje van een oude ruine (tussen de Imbissen en het uitzicht), maar halverwege de berg vind je Schloss Drachenburg, een laat-19e eeuws pseudo middeleeuws kasteel - Disney am Rhein, zeg maar.
Dit is een van de twee stoere herten die uitkijken over de slottuin.
Koffietafel
Ter voorbereiding van een Specifieke Foto, waarop een Bepaalde Hond, een Bepaalde Fries, een Bepaalde Folder én een Relevante Omgeving moeten voorkomen, bezocht ik een mij onbekend maar ontzettend hartelijk vriendenpaar in Nellestein (bij de Gaasperplas in Amsterdam Zuidoost), die zowel de Bepaalde Hond als de Relevante Omgeving om niet beschikbaar stelden.
Voordat Raoul (uit het evenementen- en discotheekwezen) mij mooie plekjes in de omgeving liet zien, dronken wij eerst een kopje koffie in de tuin achter hun huis.
Een mooie gelegenheid voor Jan (gepensioneerd na een rijk en werkzaam leven in het boekenvak) om mij foto's te laten zien van etalages van boekhandels die hij had ingericht. Hij had ook nog een nummer van de voorloper van Boekblad uit 1974, met verrassend veel bekende een namen foto van de oude heer Gottmer, een advertentie van boekhandel Broese, een nieuwe biografie van Uri Geller. Het inspireerde tot dit stilleven. Morgen om 7 uur gaan we aan de slag met de Specifieke Foto waar het allemaal om begonnen is. Gewapend met een camera, maar ook roompaté voor Maxime (om haar te verleiden een boekje in het bekje te nemen), koffie (voor de Fries die al om half zes van huis moet om op tijd in Amsterdam te zijn), een fles Johnnie Walker Black Label en een Boekblad uit 2009 (voor Raoul en Jan, bij wijze van dank je wel).
Balkon
Het balkon was al een tijdje toe aan nieuw groen - bijna al mijn balkonplanten werden door Chick en Chucky de afgelopen maanden vakkundig om zeep geholpen. Eerst gingen ze vet de viooltjes pletten en toen die de geest had gegeven, gebruikten ze de plantenbakken als toilet. Want hoe schoon hun kattenbak ook was, hoe smerig de plantenbakken roken - ze bleven piesen en poepen in de wastelands die ze hadden gecreëerd in de plantenbakken. Op een gegeven moment hing er op het balkon continu een vage ammoniaklucht, terwijl boven de omgewoelde aarde in de bakken kleine wolken vliegjes dansten. Maar hield ze dat tegen? Nee hoor. Liever een vieze planten- dan een schone kattenbak.
Gisteren toog ik vol goede moed naar het tuincentrum om met 7 kloeke potten terug te keren. En om te voorkomen dat mijn nieuw aangeschafte Vlijtig Liesjes ook gemold zouden worden, heb ik stukken gaas uitgeknipt die de aarde moeten beschermen.
Uiteraard zaten C&C er tijdens het werk met hun nazerikjes bovenop: om nog even lekker in de plantenbakken te zitten, om de kwaliteit van de aarde in de zak te testen, en om in het algemeen toezicht te houden op de gang van zaken, bijvoorbeeld op mijn rug. Daardoor ging alles goed: het balkon staat er weer even fris bij.
Josephine et le Chateau des Milandes
Vakantie in de Dordogne betekende gelukkig een bezoek aan Chateau des Milandes in Castelnaud-la-Chapelle, ooit thuis van Josephine Baker - zangeres, danseres, entertainer, diva, en de eerste zwarte superstar. Een flink deel van het kasteel is gewijd aan een tentoonstelling over haar leven (rags to riches en net niet weer terug), carrière, werk voor het Franse verzet in de Tweede Wereldoorlog, haar 12 geadopteerde kinderen. Op YouTube zijn verschillende filmpjes over Baker - waaronder een aardige documentaire over haar leven.
Hieronder echter een kort filmpje waarin Josephine aan het werk is. De discrepantie tussen wat de muzikanten lijken te spelen en wat je hoort, werkt aanvullend komisch. Op het toneel geen piano te bekennen... maar die benen - van elastiek!
Femme et Voiture
Een Franse bijdrage aan de Frau und Auto-serie die Lucie Th. ooit in het leven riep: Elisabeth met de gul ter beschikking gestelde leenauto die wij in eerste instantie Oma noemden, maar die bij nader inzien absoluut De Oude Schicht moest heten: voor het starten altijd choken, adem inhouden en duimen maar, daarna - jawel! - piepend en krakend op weg. De Oude Schicht bracht ons na het spannende startmoment altijd trouw naar onze bestemming. Waarbij we al bij 60 km per uur al het gevoel kregen dat we heel erg hard gingen.
Voor de gelegenheid draagt E. een rood japonnetje met bijkleurende espadrilles.
Actievoeren op Vakantie
Op zondag 26 juli 2009 werd door de bewoners van Gourdon in de Dordogne (district 46) voor de 100e week gedemonstreerd tegen het (gedeeltelijk) opheffen van hun stadje als stop voor de sneltrein Parijs-Toulouse. Al twee jaar komen ze elke zondag bijeen om hun ongenoegen kenbaar te maken. Ze hebben gedeeltelijk hun zin gekregen - de trein stopt er weer vaker dan voorheen - maar dat vinden de demonstranten duidelijk niet genoeg.
Omdat dit de honderste keer was en dus extra feestelijk, gingen onze gastheer en -vrouw Max en Heleen meedemonstreren. En wij, relnichterig als we zijn, gingen natuurlijk mee.
Het moet gezegd: de Fransen weten wat demonstreren is. Het was gestaaldkaderig en gezellig tegelijk. Men zong, voor een habbekrats kon je solidaire T-shirts, petjes, paraplus en vestjes krijgen en de borden stonden klaar - zowel borden met leuzen als borden met zelfgebakken taarten en pasteitjes voor na afloop.
De trein die eigenlijk hoorde door te denderen, kwam langzaam aangegleden en stopte keurig. De deuren bleven zorgvuldig gesloten. De machinist maakte vanuit zijn raampje een vriendelijk praatje met de demonstranten. Daarna wandelden wij, onder het toeziend oog van vier gendarmes die van een afstandje toekeken, met onze protestborden langs de trein, wuivend naar het tiental passagiers. Sommige reizigers staken de duim omhoog, anderen ondergingen het oponthoud met nauwelijks verholen irritatie.
Na afloop leverde iedereen zijn protestbord weer in en allemaal kregen we allemaal koek en limonade om het succes te vieren.
Volgende week weer.
Abonneren op:
Posts (Atom)