De hechtingen zijn verwijderd, de beschermende kraag mocht eraf en Britta is weer een blij hondje. Het lijkt - verklaarde de dierenarts - alsof Britta er twee wenkbrauwen heeft bijgekregen. En dat is geen onkunde van de behandelend geneesheer, maar opzet; als je de huid strak over de oogkassen trekt kunnen ze gaan invallen. Dan krijgt je twee zwarte gaten en dat oogt een beetje eng. Daarom heeft de arts een soort richeltje genaaid, waarmee Britta een soort permanent fronsje heeft bijgekregen.
Omdat ze eerst nog in bad moet om aangekoekt oud bloed en opgedroogd wondvocht weg te wassen, moet het staatsieportret nog even wachten. Maar de richtel inspireerde tot deze (ge-photoshopte) impressie van Britta met het gelaatsscherm van Jordi LaForge uit Star Trek.
Star Trek Hond
Op Visite
Britta is herstellende van de operatie waarbij beide ogen zijn verwijderd. Dat gaat niet helemaal van een leien dakje; op enkele voorspoedige dagen volgde een doorwaakte nacht omdat ze zo ziek - als een hond! - was, en hoewel de linkerkant goed geneest heeft de rechteroogkas de hinderlijke neiging nogal snel te gaan bloeden. Het helpt niet dat Britta graag met haar snuitje tegen tafelpoten schuurt. Of tegen muren, kasten, stoelpoten opbotst. De kraag vangt de schok maar ten dele op. De dierenarts heeft met een extra krammetje een ooghoek verder dichtgemaakt waardoor als het fout gaat geen dik rood plakkerig bloed maar een rozig sijpelstroompje tevoorschijn komt, maar echt geruststellend is dat natuurlijk niet. De komende dagen staat Britta daarom extra onder controle om headbangen te voorkomen. Deze foto is gemaakt door Lucie Th. toen wij daar op visite waren - ik en blinde bejaarde baby Britta, die hier lekker aan het slapen is. Want aangezien Britta zich niet bewust is van haar uitzichtloze situatie (blind, doof, bejaard) heeft zij nog veel plezier in a) eten, b) slapen en c) af en toe een ommetje.
Licht uit
Britta heeft een operatie ondergaan. Of liever gezegd, twee operaties: beide ogen zijn verwijderd. Nu is ze echt stekeblind, maar ze heeft geen pijn meer. En het was ofwel de ogen, ofwel De Stekker Er Helemaal Uit, maar dat is wel heel erg definitief en dat kan altijd nog. Met een beetje mazzel gaat ze nu toch nog een jaartje (?) mee. Voorlopig ligt ze - op haar eigen kussen, onder twee handdoeken en onder de drugs - te slapen en te snurken.