De Hand Van Meštrović

In het atelier van de bekendste beeldhouwer van Kroatie, Ivan Meštrović, een illegale foto genomen van een van zijn machtig grote handen.

Spelende Priesters

Een van de mooiste foto's die ik vandaag (deze week, deze maand, dit jaar) heb gezien is deze. Hangt op een tentoonstelling van sociaal realistische foto's van Italiaanse fotografen (jaren 50 en 60), maar hoort daar eigenlijk niet thuis. Mario Giacomelli heet de fotograaf van deze foto en zijn werk zijn impressionistische schilderijen, vol onscherpte en beweging en juist daardoor zo prachtig. De geestelijken in zwarte jurken dansen in een kring in de zon, dus enorme contrasten, je ziet geen details meer alleen de figuren, de zwierende gewaden, de cirkelende beweging en het plezier.
En ik hou niet eens van geestelijken.

Lunchpauze

Toen ik deze jongens zag door het raam van de moskee (die zo genoemd wordt door de Zagrebi's, maar geen moskee meer is maar een galerie en die overigens niet gebouwd werd als moskee maar als monument tegen het fascisme en ontworpen door beeldhouwer Ivan Mestrović) realiseerde ik me opeens dat mijn maag rommelde. Tijd om op zoek te gaan naar een cheeseburger.

Zij Kan Alles

Kerk in buitenwijk van Zagreb. Maria is hier erg populair. Sport ook.

Monument Voor Een Gezonde Kies

Wandelelend door mij onbekende buurten, onderweg van hostel naar centrum. Tussen de huizen (en geen enkele met een bordje dat er een tandarts, Zubar, of tandheelkundige kliniek is gevestigd) deze sculptuur. Helemaal gaaf. Geen gaatje te zien.

Helden van het Oude Joegoslavie

's Nachts op zoek naar een theater dat niet lijkt te bestaan vonden Kevin en ik deze helden, half verstopt achter de bosjes maar wel fraai uitgelicht. Een ander soort voorstelling dan die van de Italiaanse theatergroep die we nooit hebben kunnen vinden, maar niet minder dramatisch.

Hier Woon Ik Nu

Niet alleen een bed, niet alleen een gangpad, maar heel veel plek voor bagage!

Maar Heeft U Ook Een Koffiemok?

In een van de grootste winkelstraten van Zagreb is een winkel die alleen maar voetbalspullen (shirts, ballen met foto's van voetballers en dergelijke) verkoopt die te maken hebben met het national voetbalelftal van Kroatie. Ik ben er nog niet ingeweest omdat het er zo heftig nationalistisch uitziet (de vlag van Kroatie is rood wit geblokt en blauw), en dat schrikt toch een beetje af. Maar misschien verkopen ze er ook wel een nationaal voetbalelftalkoffiemok; dat zou nou wel weer aardig zijn.

Ban Jelačić

Hier is de grote held op het grote plein van de grote stad Zagreb. Ban is een titel (verleend door de Habsburgse vorsten van Oostenrijk-Hongarije) en Jelačić is zijn eigen naam. Maar ik heb hem alleen op de foto gezet omdat hij zo mooi afsteekt bij het licht van de ondergaande zon op het gebouw erachter.

Pagina 4

Vandaag hebben onze (Amerikaanse, in Amsterdam studerende, in Zagreb op excursie zijnde) studenten de krant gehaald. Gisteren was de eerste echte lentedag en zij zaten op het gras in een park. Daarvan is een foto gemaakt door een langskomende fotograaf. Niet alleen vanwege de lente naar ook omdat er in Zagreb nooit iemand op het gras zit - daarvoor ligt er veel te veel hondenpoep.

Geheugen

Vanmiddag bezocht ik het Muzej za umjetnost i obrt (Museum for Arts & Crafts, zeg maar Kunst, Meubels en Andere Dingen) aan het Maarschalk Tito plein. Buiten scheen de zon en met een klas zesjarigen (elders in het gebouw, maar wel vaag hoorbaar) was ik zo ongeveer de enige bezoeker. De suppoosten waren buitengewoon vriendelijk en dwingend wat betreft de route die ik diende te volgen. Misschien kwam dat door de oudsocialistische traditie van het land, misschien omdat ze, als ik een zaal betrad, snel het licht aandeden om het, zodra ik de volgende zaal binnenstapte, weer snel achter mij uit te schakelen. Kennelijk was het not done om met mij in een zaal te verkeren, want de museummedewerkers bleven nadrukkelijk uit zicht, al zag ik wel regelmatig een suppoost om het hoekje van de zaal gluren of ik al aanstalten maakte om door te lopen.
Toen ik na twee verdiepingen naar beneden wilde gaan, werd ik door een van de suppoosten (streng doch rechtvaardig) nog een trap omhoog gestuurd. En terecht, want ook daar wachtte een collega om speciaal voor mij het licht aan- en uit te doen. Ik was op de afdeling Dingetjes aangekomen: glazen, torenklokken, pillendoosjes, minitieus uit ivoor gesneden afbeeldingen en een vrouwenbeen van zo'n 12 cm lang (aansteker? cocktail-lepeltje? cocaine-container?). Hier werd ik overvallen door een gevoel van mededogen met al die fraaie trivia die hun vitrines lagen te liggen, en bijkans nooit bekeken, want te hoog, te ver, te veel.
Het gaf me een sterk Marc-groet-'s ochtends-de-dingen gevoel en daarom heb ik alle objecten elk minstens een seconde lang mijn volledige aandacht gegeven en gegroet om ze zo aan de vergetelheid te ontrukken, terwijl de suppoost af en toe om het hoekje keek of ik al klaar was. Als je ooit in Zagreb bent, ga dan vooral naar de bovenste verdieping, net onder het dak en groet voor mij het vrouwenbeen in de vitrine. Zij Is Niet Vergeten.

Als een echte Kroaat

Bij de kapper voor een milde make-over. De kapster en haar assistente (die niet meer mocht doen dan de vloer vegen en gevallen haarclips van de grond rapen) spraken samen ongeveer 10 woorden Engels. Genoeg om haar duidelijk te maken dat ze a) mijn haar moest verven en b) met het knippen haar gang mocht gaan. Met beide is ze vol overtuiging aan de slag gegaan. Het resultaat? Een stevige schedelmasage, kortere bakkebaarden dan ik had verwacht en talkpoeder op een dikke kwast over je gezicht bij het wegvegen van overtollige haren. En bovendien werd mijn hoofd gestofzuigerd nadat het gewassen was. Of dat was om extra water af te zuigen of om loszittende haren te verwijderen, kon men mij niet duidelijk maken. Een belevenis was het wel. En zo'n 20 euro goedkoper dan in Amsterdam, dat ook.