Een nieuwe fase

Vandaag hebben wij Willy Drie voor het eerst voor ons karretje gespannen. Het is jammer dat dat zo inspannend is dat ik er geen foto's van kunt maken. Maar je komt gewoon handen (en benen) tekort.
De eerste keer liep hij (in de paardenbak) met aan beide kanten een begeleider. En dat was nodig ook, want hij vond het helemaal niets, dat karretj: hij begon enorm te bokken en te springen. Gelukkig riep Inge - die weliswaar geen ervaring heeft met jeugdige ossen trainen, maar wel met jonge paarden - dat we hem moesten laten rennen. Dat was een meesterzet. Want als hij rent, kan hij niet erg bokken en dan  is de kans veel kleiner dat hij met zijn achterpoten over de stokken uitkomt en akelig neerkomt.
Bij een door W3 bijzonder snel genomen buitenbocht struikelde ik weliswaar, landde met mijn gezicht vol in het zand terecht en moest mijn touw loslaten, maar Inge hield gelukkig wel vast. En met het volgende rondje kon ik weer aanhaken.

De rechte stukken gingen al snel goed, maar bij de bochten voelde Willy Drie natuurlijk zo'n stok in zijn zij prikken, en dan bleef hij staan en zette zijn voorpoten in de weerhaak-stand. (In tegenstelling tot een paard mist W3 dan de impuls om te vluchten: hij rent niet, hij zet zich schrap) Het kostte dan enige overredingskracht (en wat gepook met de koeienstok) om hem weer op gang te krijgen.

Toen ook de bochten goed gingen, zijn we met hem op straat gaan wandelen. Op de weg trekt het karretje veel lichter dan in het zand van de paardenbak, dus dat was een eitje voor Willy Drie.
Je merkt dat hij het ontzettend leuk vind om te wandelen. In het begin loopt hij heel snel. Als hij ziet dat we teruggaan, gaat hij opeens veel langzamer lopen.  Ik zou wel elke dag met hem willen trainen.
Voor meer foto's klik hier.

An-Sofie Kesteleyn in De Brakke Grod

Wassen en Strijken

Vergelijking

Willy Drie wil inmiddels niet meer zo dicht bij de paarden komen. Maar als zijn hier kop vergelijkt met de foto die in begin mei 2012 werd gemaakt, kun je heel goed zien hoe hard hij gegroeid is.
(Voor meer foto's van het Friese dekje, klik hier en hier)

Op de afdeling Kinderondergoed

Slapend aan tafel

Alle hoeken van de bak

Willy Drie werd door Hayke de bak doorgejaagd, omdat hij de spelregels van paarden niet kent. Hayke wilde spelen. Voor een paard betekent dat: aan elkaar snuffelen en dan lekker hard hollen. Maar Willy Drie begrijpt dat niet. Voor hem is het vooral eng, zo'n groot beest dat op je afkomt. Uiteindelijk knalde Willy Drie tegen de drinkbak aan, in een poging om aan het Friese Gevaar te ontkomen. Het hek kraakte, maar bleef intact. Voor een meer uitgebreide reportage, kijk hier.

Avondeten

Sas & Suus 12,5 jaar getrouwd!

Speciaal voor Friese Hoogtijdagen

Bijna klaar voor het grote werk

In 't Vinexwijkje

In het vinexwijkje zit Greet met de koters voor het raam en onderwijst hen over de dingen des levens.

Iets om het lijf

Willy Drie moet wennen aan dingen aan zijn lijf. Nu is het nog een leuke halsketting, straks een volwaardig tuig. Voor meer foto's klik hier.

Het moederhart

News on the chicken front. Dit is Greet en zij heeft een missie: Beschermen.
Een paar weken geleden werd Greet broeds. Zij had drie eieren verzameld, ging erop zitten en weigerde nog op te staan. Na een week werd duidelijk dat haar vriendin Meet er elke dag een ei bij legde, die Greet ook braaf bebroedde. Zouden er kuikentjes uitkomen? Dan zou blijken dat Prins Herrie (de jonge haan - pas zes maanden oud) toch in staat was om kindertjes te maken. Dat zou al heel snel zijn - en het seizoen (november/december) is niet echt geschikt voor kuikentjes. Spanning en suspense.

In de eerste week van december was er opeens een kuikentje. En daar kwamen er elke week een paar bij. Greet maakte het tellen niet eenvoudiger door haar enorm beschermende houding ten aanzien van haar kroost. Zij valt  iedereen aan die een blik in het hok werpt:

Maar de aanhouder wint. En we weten nu: er zijn zes kuikentjes. Waarschijnlijk drie van Meet en drie van Greet. Want Meet is zwart en Greet is grijs gespikkeld. Prins Herrie heeft allerlei kleuren.

Purr, Purr, Purr

Sabrina Starke Experience in de Heineken

Waar gaan jullie naar toe? Willy Drie kijkt door zijn raampje

Meeeters

Rustdag

In-Your-Face Cat

Chicky haaft aanvallen van Liefde. Daarin gaat ze ver: als de Liefde haar te pakken heeft, verandert ze in een kleine, harige stalker. Elk moment kun je besprongen worden, zonder waarschuwing vooraf. Op deze foto dringt ze zich tijdens de lunch op. 

Het schijnt in de familie te zitten, maar dan via de vrouwelijke lijn.Chick's moeder vertoont dit gedrag af en toe ook. Chucky vertoont gelukkig geen symptomen. Hij is normaal opdringerig.

Oeps

Teveel aandacht is ook weer niet de bedoeling.

Ondersteboven in de auto bij de ANWB

De nieuwe auto

Vriendje

Kat & Afwasmachine

Properheid is goed, maar het moet niet ontaarden in hygiëne.

Peter Terrin wint AKO Literatuurprijs 2012

De jury van de AKO Literatuurprijs koos met Peter Terrin voor 'een auteur die de liefde verklaart aan de literatuur.' Voor 'Post Mortem' gebruikte Terrin het (autobiografische) gegeven van een schrijver wiens 4-jarig dochtertje getroffen wordt door een herseninfarct. Hij droeg de prijs op aan haar - die hem geleerd heeft 'wat het is om nooit op te geven.'

Laatste vaart van het jaar - Heegermeer

Toevallige Passanten

Koken op Bommelstein

De Meester: Johannes van Dam, culinair journalist.

Nog een Meester: Dick Matena, striptekenaar.

Eerste exemplaar voor Joost Swarte.

Uitgever Hansje Joustra (Oog & Blik) zet netjes de bril van Joost Swarte scheef.

Als kinderen knipten wij ze dagelijks uit De Nieuwe Apeldoornsche Courant en plakten ze in een hobby-album: De strip-avonturen van Tom Poes.

Inmiddels is medepersonage Heer Bommel zijn jonge vriend Tom Poes in populariteit voorbijgestreefd. Dat komt natuurlijk omdat Heer Bommel een naieve, goedwillende levensgenieter is. Naast hem verbleekt Tom Poes tot een kleurloos betwetertje.

Voor  'Koken op Bommelstein' stelde culinair journalist Johannes van Dam menu's samen voor de verschillende karakters uit de Heer Bommel en Tom Poes verhalen.
Daarbij is plek voor een fijnbesnaard veelgangendiner voor Markies de Cantecleer. De moleculaire kooktechnieken zijn gereserveerd voor professor Sickbock en burgemeester Dickerdack krijgt alleen imponerend benaamde gerechten voorgeschoteld.

Dick Matena maakte de illustraties (in Toonder-stijl). En striptekenaar Joost Swarte, die niet speciaal iets met Bommel heeft maar wel van lekker eten houdt, nam het eerste exemplaar in ontvangst.

Daarna gingen we aan tafel, want de boekpresentatie vond plaats in Frankendael in Amsterdam Watergraafsmeer. Chefkok Jerrey Gontscharoff van het in Frankendael gevestigde restaurant Merckelbach maakte zijn interpretatie van de menu's. Interessant en smakelijk! Voor de liefhebbers: tot 3 november wordt het Bommeldiner er geserveerd (voor meer info klik hier).

Voor een langere reportage, zie Boekblad was erbij.

Gek van boten

Op 1 november week gaat de brug in Woudsend niet meer open voor boten. Dat betekent dat Inge's boot voor die tijd naar de werf gevaren moet worden om uit het water te kunnen worden getakeld. En dat is weer een goede reden om vandaag een tochtje te maken, ondanks het weer. Voor Vijftig tinten grijs hoef je het boek niet gelezen te hebben; het Slotermeer bood er zeker eenenvijftig.

Chick en Chucky sprongen op het laatste moment baldadig aan boord, maar werden wat onzeker toen de oever van ons weggleed. Het uur daarop hebben ze constant rondgewandeld, -gesprongen, -gesnuffeld en -gehold, naar het leek in lichte staat van verbijstering. Tot we weer bij de boerderij aankwamen en ze met een elegante boog op de vaste wal sprongen.

Meer foto's hier.

Behoud het goede.

Onderzoek alles

Wat je met een haringkar kunt doen

Geinig in De Bijenkorf, Amsterdam: de Pop Up Store van Penguin. Het is een omgebouwde haringkar - je zou 'gepimpt' kunnen zeggen maarvoor is het te mooi en stijlvol gedaan. En dit is een hardstikke gaaf ding. Hij is gemaakt door Joost Habing van Buro Kees en als er geen boeken in liggen, kan hij helemaal worden ingeklapt en opgeklapt en dan hou je alleen bak met wielen over.

Er liggen alleen maar (Engelstalige) Penguin boeken op. En hebbedingerige Penguin koffiemokken. Deze kar is een unicum en gaat op termijn waarschijnlijk het land in, naar andere Bijenkorfen in het land.

De uitvoering mag dan uniek zijn, het idee is dat niet. In Engeland is óók een Pop Up Store. Op het leuke blog The Terrier and Lobster stond deze foto:

Leuk gedaan. Maar die van ons is mooier. Dutch Design!

Voor een korte reportage van de feestelijke installatie,zie Boekblad Was Erbij.

Interne verhuizing

Zo zag het er vanochtend nog uit

Montage met de hekken van Henk

Detail: 'Duimhengen' (zo heten ze echt) aan de wand.

Bijna klaar. Maar er mist nog iets:

Willy Drie!

Willy Drie in zijn nieuwe onderkomen.

Twee en een half jaar geleden werd Hayke geboren. Het kleine veulentje van toen is inmiddels een uit de kluiten gegroeid jong paard. De afgelopen twee jaar heeft ze in een kudde met andere Friese veulens over de Friese weiden gedarteld. Maar nu is deze paarden-socialisatiefase klaar: binnenkort komt Hayke weer thuis.

Dat zou een ongecompliceerd leuk idee zijn, als Willy Drie inmiddels niet in Haykes box woonde. Er moest dus iets gebeuren met de huisvesting van de grote huisdieren. Probleem? Niet voor doortastende dames!

Waar vanochtend nog de voervoorraad en het rek met borstels van de paarden stond, is nu een suite voor Willy Drie verrezen. Net zo ruim als zijn vorige plek, maar wel uit zicht van de paarden. Hij ziet er in deze ruimte ook opeens weer een stuk kleiner uit. Ik vraag me af of hij zich daar niet eenzaam zal gaan voelen. Hij is te klein om vriendjes met de paarden te zijn, maar het lijkt met toch gezelliger, met elkaar in één ruimte.

We hebben een levendige discussie over een mogelijk vriendje voor Willy Drie. Een os erbij zou het mooiste zijn, maar lastiger als de boerderij verkocht wordt. Een geit zou dan hanteerbaarder zijn. Zou Willy Drie misschien van konijnen houden? Of is regelmatig bezoek van katten en kippen voldoende?

Prins Harry

Nieuwe ontwikkelingen in kippenland. Enige weken geleden kwamen twee krielkippen hier terecht. Ze hadden niet zozeer een nieuwe huis nodig, als wel een nieuwe omgeving. Hun kippenhuis reisde met ze mee, zodat de kippenren van Meneer Foppe, Hennie en Bolletje er een nieuwe vleugel bij heeft. Een kippendorpje in de achtertuin.

De daar reeds woonachtige kippen Henny en Bolletje waren heel onaardig tegen de nieuwkomers, die ik in een opwelling De Dames Tokkie had genoemd. Niet dat ze ordinair zijn - integendeel. Het zijn twee bijzonder leuke kipjes, de een zwart-wit gespikkeld, de ander helemaal zwart. Maar dat vonden hun soortgenoten dus niet. De dames Tokkie werden door de andere twee (grotere) kippen gepikt en ook nog eens door Meneer Foppe (de Haan) weggejaagd. We hielden ze dus gescheiden en ze scharrelden met z'n tweetjes in de kippenren terwijl de andere kippen overdag rond de paardenstal bivakkeerden.

Vorige week kregen wij vanuit de Eerste Helmersstraat een vraag gesteld: of wij er een haantje bij konden hebbben? Die was een paar maanden geleden in Amsterdam geboren en inmiddels aan het kraaien geslagen. Dat viel 's ochtends weer niet goed bij de buren en er kwamen klachten. Zoveel klachten dat zijn eigenaren serieus overwogen hem dan maar tot coq au vin te verwerken. Tenzij...

'Heeft-ie al een naam?' vroeg ik. Nee, dat had hij nog niet, maar we konden hem wel Ome Japie noemen, meldde de Eerste Helmersstraat. Die naam vonden we niets, maar welkom was hij wel. We deelden de kippenren in tweeën. Aan beide zijden staat nu een nachthuisje om in te slapen en te broeden. En er wonen nu dus twee toompjes kippen: elk bestaande uit twee kippen en een haan. Want Ome Japie kwam, zag en overwon. Hij scharrelt nu met zijn twee kippen in hun helft van het kippenren en ik heb het idee dat hij elke dag iets fierder en fraaier rondstapt. 's ochtends gaat hij graag een wedstrijdje kraaien aan met de oude Meneer Foppe.

Bleef nog de kwestie van de namen. Want Ome Japie past niet bij hem en Inge maakte bovendien bezwaar tegen de benaming De Dames Tokkie - te asociaal, oordeelde zij.

Nu heeft het hele tweede kippentoom nieuwe namen gekregen. De Dames Tokkie heten voortaan Meet & Greet. En Ome Japie gaat voortaan door het leven als Prins Herrie. Want hij is een royaal kukelaar.

"Ik trek mijn pootjes er vanaf"

De schilders hebben de steiger laten staan zodat wij in het weekend aan de goot kunnen werken. Of wij, in de praktijk is het Inge. Vandaag regent het bijna de hele dag, dus we kunnen Chucky's wegwerpgebaar gevoegelijk negeren. Er gaat toch even niet meer geschilderd worden.

De nieuwe Wesley Sneijder

Na dagen van regen schijnt de zon. Tijd voor een potje voetbal. Voor het hele wedstrijdverslag: klik hier.

Betrapt

Hij houdt van eten - het  heeft zijn leven gered toen hij, veel te vroeg en ongezond miezerig,  het  levenslicht zag. En Willy Drie heeft zijn gezonde eetlust behouden. Eerst zag je dat aan de flessen warme kalvermelk die hij gretig achterover sloeg. Toen viel hij aan op de kalverbrokjes. Daarna kwamen gras en hooi. Met te hooi en te gras wist hij aanvankelijk geen raad, maar die fase duurde niet erg lang. 

Willy Drie krijgt zijn hooi in een hooinet - je stopt het erin, hangt het op en hij moet de plukken er zelf uittrekken. Dat doet hij met overgave. Ikzelf heb het idee dat ik hem heb betrapt toen ik deze foto maakte. Puur projectie natuurlijk. Willy Drie zelf  weet van de prins geen kwaad