Atlas der Neederlanden

Op een apart blog  volg ik de ontwikkelingen rond de Atlas der Neederlanden (AdN): een verzameling oude kaarten van wat wij nu als Nederland zien. De AdN is geen atlas zoals de Bosatlas. Dit is een historische verzameling van kaarten uit verschillende perioden, voor verschillende doeleinden, en met verschillende afmetingen. In 2013 bestaat het Koninkrijk der Nederlanden  200 jaar (in 1813 kwam een einde aan de Bataafse Republiek) en dan komt er een tentoonstelling rond de Atlas der Neederlanden.

De AdN is de afgelopen tijd gerestaureerd en gedigitaliseerd. En bovendien wordt er ook een facsimile van de AdN gemaakt. Dat is een buitengewoon ingewikkelde klus. Hij gaat gedrukt worden bij drukkerij Zrinski in Čakovec, een stadje in het noorden van Kroatië en de deskundigen Željko Strbad en Goran Tišljarić zijn overgekomen uit Kroatië om de kaarten op te meten. Niet alleen de buitenmaten, maar ook de marges en de wijze van vouwen. Kaart voor kaart wordt in de juiste volgorde onder de loep genomen, ook de kaarten die (tijdelijk) uit hun band verwijderd zijn. Per band wordt een dummy gemaakt zodat de drukkers straks weten hoe de facsimile in elkaar gezet moet worden. Bij de gecompliceerde vouwen (waardoor bij het openvouwen makkelijk beschadigingen kunnen ontstaan), wordt ook gekeken of er een betere manier is. Ze zijn er dagen mee bezig.

Voorbespreking met drukkers, uitgever, en deskundigen van de UvA (foto van Wim van Stormbroek).

Goran Tišljarić noteert de maten.

Željko Strbad meet de binnenmaat van een kaart.

'Navouwen' naar aanleiding van de oorspronkelijke scans van de UvA.

Željko Strbad (met bril) en Goran Tišljarić

Dummy deel vier en voorbeelden van losse kaarten van deel vijf.

Kalverwasplaats, Bolsward

Texel, 's avonds

Feestelijke Dag, Feestelijk Bezoek

Op 3 september 1952 traden mijn ouders in het huwelijk. Deze week zestig jaar geleden! En dat is dan opeens een gebeurtenis die niet onopgemerkt voorbij kan gaan. Niet omdat mijn ouders het aantal jaren zo precies bijhouden, maar dat hoefde ook niet. De particulier secretaris van de koninging, de commissaris van de koningin in Gelderland én de burgemeester van Apeldoorn stuurden brieven om hen eraan te herinneren.

Loco-burgemeester van Apeldoorn Johan Kruithof kwam persoonlijk een ferme bos bloemen aanreiken. Hij nam ook een kopie mee van de Nieuwe Apeldoornsche Courant van 3 september 1952 (het rolletje papier dat hij hier in zijn hand houdt). Dan konden mijn ouders nog eens nagaan wat er die dat allemaal nog méér was gebeurd, want dat was hen indertijd natuurlijk helemaal ontgaan.

Daarna dronken we koffie en aten we soesjes en praatten gezellig over vroeger. En toen ging de loco weer weg. Een aardige man. Voor deze foto met de jubilarissen heeft hij nog even apart geposeerd. En dat gaf Josine gelegenheid om - haar eigen initiatief - zijn boeketje nog eens goed in beeld te brengen.

Huishoudelijke taakjes

Willy Drie beschikt over een gezonde, ja enorme eetlust. En alle brokjes en hooi en gras die hij dagelijks verorbert moeten er natuurlijk ook weer uit. Hij produceert niet nog niet zoveel als de paarden (dat komt nog wel), maar zijn poep is aanzienlijk moeilijker weg te werken.

In tegenstelling tot de vijgen die de paarden produceren, heeft Willy Drie's poep de consistentie van tamelijk dunne brintapap. En net als brinta: het kleeft aan alles. Aan de vloer. Aan het stro. Aan de wanden. Aan hemzelf. Zo beginnen wij langzamerhand ons eigen mestoverschot te krijgen. Maar daarover later. Dit gaat over Willy Drie's persoonlijke hygiene.

's Ochtends tref je hem regelmatig aan - opgewekt, met een meer dan gezonde eetlust, en onder de poep. De foto links is een mild geval want vaak is hij nog viezer, maar ik bedenk meestal pas achteraf dat ik dat even had moeten vastleggen. 

Vanochtend zag hij er uit als op de foto links. En dan doe ik wat ik tweemaal per week doe: ik neem hem mee naar buiten en ik ga hem wassen. Met twee a drie emmers warm water (hij haat wassen met koud water) en een lekkere harde borstel. Willy Drie vindt het best en ik heb verassend veel plezier van mijn werk. Het wit weer stralend wit! - voor zolang als het duurt.

Woudsend Waterpolo

Het heeft zo hard geregend dat dat bak blank staat. Tijd voor een kwartiertje waterpolo van Sportvereniging Woudsend-Zuidoost.

Uitmarkt 2012

Onderzoek

Flight or fight? Paarden hollen instinctief weg als ze iets geks zien. Maar osjes niet. Deze foto is illustreert dat. Willy Drie loopt los in de tuin terwijl Inge de kuiptent op de boot zet (tegen inregenen en zo). Maar Inge is niet zichtbaar: ze zit in het doek en in de boot beweegt een blauwe massa doek met schurende geluiden. Het verandert van vorm. Het klappert in de wind. Een paard had al lang de benen genomen. Maar Willy Drie kijkt geïnteresseerd naar die amorfe wolk. Nooit eerder gezien - wat zou dat zijn? En vooral: zou je het kunnen eten?

Irma Boom winnaar Amsterdamprijs 2012

Irma Boom, pianiste Daria van den Bercken en theatermaker en toneelschrijver Eric de Vroedt zijn de drie winnaars van de Amsterdamprijs voor de kunst 2012. Locoburgemeester Caroline Gehrels reikte vanavond in het concertgebouw ieder de prijs uit van € 35.000,-

Van Irma Boom vind ik dat extra leuk, want zij maakt schitterende boekontwerpen. De jury zei over haar: 'Waar Irma Boom wereldwijd bekend staat als vernieuwer van het boek en haar oeuvre nog altijd uitbreidt, draagt zij haar vakkennis ook over aan een nieuwe generatie ontwerpers en kunstenaars.'
De jury noemde alle winnaars: 'ambitieus, creatief ondernemend, op zoek naar eigen paden, open voor experiment, oog voor kwaliteit en mogelijkheden en representatief voor de Amsterdamse kunstwereld.'

En gelijk hebben ze. Eric de Vroedt is leuk en Daria van den Bercken is ook geweldig - google haar vooral. Wie Händel speelt op een vleugel die door een hoogwerker door de lucht zweeft, verdient sowieso een medaille.

Floortje's Boekenhoek in Heech

Geheimtipp voor reizigers naar en door Heech: Floortje's Boekenhoek.

Rechtsaf naar de vlaggetjes...

En voila: De Boekenhoek.

Dit is Floortje. Ze stopt dit jaar met de Boekenhoek. Ze is 65 geworden en gaat andere dingen doen. Maar eerst moet de winkel leeg.

Let op de uitgekiende marketingstrategie! Lage prijzen!

Package deals...

Leesbrillen voor bij  kleine letters.

Modern..

... Klassiek! 

Verhuizing

Misschien wil elke kat eigenlijk het liefst in een voliere wonen. Maar Chucky, die helemaal is ingeburgerd op het Friese platteland, gaat voor het kippenhok. Je kunt er niet alleen af en toe een mus of mees verschalken, het biedt ook volop gelegenheid tot kruipdoor sluipdoor.


Het uitstekende witte hokje is voor hennen met aandrang tot het leggen van een ei. De laatste tijd geven de kippen echter de voorkeur aan de voerbak in de stal van Willy Drie. Onlangs werd duidelijk, waarom:


Chucky doet er tegenwoordig tukjes.

Mama, wat doet die mevrouw?

Locatie: boerderij / minicamping bij Heech.

Wandelen met Willy Drie

Soms heeft hij niet zoveel zin in wandelen en soms is hij net een stoomlocomotief. Hij kan ontzettend hard lopen, maar gelukkig niet zo verschrikkelijk lang.

Over het hekje van de buren

Dit is een foto die enige verklaring behoeft. Willy Drie besloot tijdens een wandeling om over het hekje van buurvrouw Klaartje te stappen. Klaartje is een oudere dame. Haar inmiddels overleden echtgenoot heeft dit hekje nog gemaakt. Het wordt zeer goed onderhouden en soms noemen wij het - het klinkt misschien wat spottend maar zo is het niet bedoeld - het heilige hekje. Willy Drie stapte over het heilige hekje. En hij wilde niet meer terug.

Natuurlijk is het gras groener aan de andere kant van het hekje, vooral als het een heilig hekje is. En als ik sommige verhalen mag geloven mogen we blij zijn dat Willy Drie er overheen stapte. Hij had er ook dwars doorheen kunnen denderen - dat is óók iets van ossen: recht doorzee. Misschien gaat hij het ook nog wel eens doen. Maar nu stapte hij eróver heen, en uitendelijk was hij te verleiden om ook - via de hoofduitgang - het perceel te verlaten. Willy heel, hekje heel... Pfff...

Over het algemeen gaat wandelen met Willy trouwens heel goed. Af en toe staat een auto midden op straat stil, maar dat is dan omdat er in de auto een heftige discussie gaande is of dit een hond is of iets anders. En dan moet men stoppen om achter de waarheid te komen. Nee, Willy Drie is een kalf. Nee, hij heet geen Wilbert, als zou dat óók een mooie naam geweest zijn. Ja, hij is lief. Nee, hij mag NIET headbangen. Ja, want dat gaat straks heel pijn doen. Oeps, dat doet nú al pijn.

Ook ik moet leren om consequent te zijn. Een tik op de oren of de neus (de enige gevoelige gebieden bij een kalf als hij je een kopstoot geeft: NIET doen Willy. Dat is NIET fijn. En als we je dit niet kunnen afleren, ga je alsnog de vriezer in. Want je groeit als kool (met een pond per dag ligt hij aardig op schema), en het moet wel beheersbaar blijven, allemaal.

Kantoorkat

Zo. Het dekbed is weer van mij.

En in mijn volgend leven word ik een kangaroe.

Met buurkinderen en -kat

Dikke Billen

Grote Ossen

H.P. Lagerwerf en dochter Lotte zetten hun ossen August (rechts) en René (links) onder het juk. August is 12 jaar en wel wat mollig maar niet bijzonder groot voor een os. René moet nog groeien. Het geeft wel een idee hoe groot Willy Drie gaat worden als alles goed gaat.

Ontmoeting der Willies

Hij vindt kamperen leuk.

Ik ga op reis en ik neem mee.

Pfff

De uitslag is binnen. Willy Drie is geen drager van het BVD virus. Inge zal dus geen andere koeien kunnen besmetten vanwege hem. Willy Drie gaat niet de vriezer isn. Hij mag blijven!

Ik ga uitkijken naar een Costaricaans ossenkarretje. En Willy Drie heeft eigenlijk ook een vriendje nodig....

Mijlpaal. Hij kan naar buiten kijken.

Hoera!

Kwart voor acht 's ochtends en ik loop met een plastic bakje achter Willy Drie aan. Na een half uur plast hij. Zijn urine is geel! Dat bevestigt het vermoeden dat hij van een voor hem giftige plant heeft gegeten en dat die troep nu grotendeels uit zijn systeem is. Wij moeten hem verre houden van lavendel, hondsdraf, laurier, buxus en nog een stuk of 10 andere planten die hier in de (sier)tuin staan.

Willy Drie blijft er niet lang bij stilstaan. Hij is verder gewandeld, het weitje in. Op zoek naar nieuwe planten. Hier staan in elk geval geen giftige. Ik huppel naar binnen en zie aan het ingedoopte stripje dat er hoegenaamd geen rode bloedcellen meer in zijn plas zitten.

Hij steekt zijn neus ook overal in

Willy Drie is buitengewoon nieuwsgierig naar hem onbekende dingen. Een vreemde auto die op het erf geparkeerd staat. Een fiets op een andere plaats. Het wordt besnuffeld en - vooral als het glad is - besabbeld.
Hier onderzoekt hij of de grasmaaimachine misschien een leuk nieuw speelmaatje is. Wanneer je tegen de grasopvangzak beukt, dan geeft die mee en valt dan terug. Dat lijkt aardig op een partijtje sparrend head-bangen. Leuk!

Een minder prettige kant van zijn drang om de wereld te verkennen, is dat hij ook van alles eet.  In de tuin mag hij graag in de heggetjes en bloembakken en borders duiken en van verschillende planten groen en bloemen afhappen. Dat is niet alleen slecht voor de vegetatie hier, het kan ook schadelijk zijn voor het kalf. Vandaag had hij bloed in zijn urine. Uit een snel opgetrommeld urinestripje bleek dat er geen eiwitten bij zitten (dat zou op een ontsteking duiden). Het is zeer wel mogelijk dat hij een giftige plant heeft gegeten die afbraak van rode bloedcellen tot gevolg heeft.

Zijn lijfarts stelde vast dat Willy Drie het niet benauwd heeft en van verhoogde hartslag is geen sprake -  wel wat verhoging. Ik heb hem extra warm water gegeven (voor de doorspoeling). Bij de laatste controle van de dag lag hij lekker in het stro te herkauwen. Hopelijk is het morgen een stuk beter.

We zullen hem dus beter bij foute planten moeten weghouden. Tenslotte heeft hij geen moeder die hem kan leren wat hij wel en niet moet eten. Alleen maar een baasje dat in hem eindelijk een surragaat barbie heeft gevonden; Willy Drie is vast met afstand het meest geborstelde kalf van Friesland. Maar dat helpt helaas niet tegen giftige planten.

Hij groeit

Willy Drie loopt er schoon en geborsteld bij, wat je van mij niet kunt zeggen. Neem een kalf en voor je het weet loop je er zelf voor schobberdebonkie bij. Maar spelen met een kalf betekent dat je niet van smetten vrij blijft. Een speciaal kalver-speelpakje is dus aan te bevelen.

Voila Willy Drie in training - die donkere schuine streep linksonder in beeld is een zweepje. Niet om te meppen, maar om Willy Drie zachtjes te stimuleren om door te lopen. De pogingen om hem de betekenis van 'ho!' en 'stap' duidelijk te maken zijn officieel begonnen. Maar tussen droom en daad  staat heel wat in de weg. De resultaten zijn wisselend. 'Ho' begrijpt hij aardig. Maar 'stap' en 'kom' zeggen hem nog hoegenaamd niets. De ene dag loopt hij geweldig mee en de volgende wil hij geen stap verzetten.

Ik kan hem meestal nog vooruit duwen als hij onwillig is, al weegt hij inmiddels meer dan 70 kg. Maar helaas heeft hij gisteren ontdekt hij dat hij ook gewoon door zijn pootjes kan zakken en op de grond liggen als hij geen zin meer heeft. En zie hem dan nog maar eens - zonder grof geweld, waar ik voor terugschrik - overeind te krijgen. Dus is het dan wachten tot Willy weer op wil staan. Het beste is het soms om gewoon eindje verderop gaan staan. Uiteindelijk komt-ie wel. Hij houdt van gezelfschap. Alleen is ook maar alleen.

Waar we het in kracht verliezen, moeten we het  dus in intelligentie zoeken. Want hoewel Willy Drie zeer nieuwsgierig is en alles onderzoekt wat hij tegenkomt, heel erg slim is hij niet. Met drie maanden is hij eigenlijk ook nog maar een baby. Het helpt met trainen al enorm als je net die kant uitgaat die hij ook al wilde gaan. Of je vingers aanbieden als hij in een sabbelbui is. Voor zolang als dat duurt. Of langer oefenen als hij wel in de stemming is, en maar heel kort als hij dat niet is.  

Volgend weekend bezoeken we de ossoloog van Nederland - een uitgelezen moment om te vragen hoe je van een osje van drie maanden die op de grond gaat liggen als hij geen zin meer heeft komt tot een os die dingen doet als in dit filmpje. 

Ondertussen lobby ik voor een tweede kalf. Omdat runderen gezelschapsdieren zijn en het niet goed voor Willy Drie is als hij alleen blijft. Willy Drie is niet totaal alleen: Er zijn mensen die met hem tutten, er zijn kippen die in zijn stal eieren leggen en hij woont tussen twee paarden in. Laatst was hij ontsnapt en vonden we hem terug aan het einde van de oprit. Naast hem zat Chick en samen keken ze uit over de weilanden. Maar toch: een echt maatje heeft hij niet en dat is voor een sociaal, nieuwsgierig levendig osje niet goed. Hij moet een vriendje. Iemand wiens idee van spelen óók head-bangen is.

Of dat gaat gebeuren, hangt af van de bloedtest. Donderdagavond heeft Inge bloed afgenomen bij Willy Drie. Dat is naar het lab gestuurd om erachter te komen of Willy Drie drager is van het BVD virus (Bovine Virus Diarree). Niet dat hij zelf diarree heeft, maar als hij drager is zou Inge ongewild andere koeien kunnen besmetten. Als WIlly Drie BVD-drager is (hij heeft zelf geen last), dan wordt het toch niet het ossenspan, maar de vriezer. Wij duimen.

A Room With a View

De mannen werken gestaag door met hun grote machines. Het grove puin (de berg links) wordt vermalen tot fijn puin (de berg rechts). Een spuitert houdt het fijnstof aan de grond. Daarna wordt ook dat afgevoerd. Nog twee weken en dan ziet dit stukje Slotervaart eruit zoals het volgens de bijbel ooit In Den Beginne ook was: Woest & Ledig.