Wat deed je met de paasdagen?

De bron:  uitzicht vanaf de 4e etage De Wittenkade op de Jacob Catskade, kort na zonsondergang. Rechts zijn de bomen van het Frederik Hendrikplantsoen zichtbaar. Het uitzicht heb ik los uit de hand gefotografeerd met de iPhone, om het  in de computer weer tot panorama samen te voegen. Toen gepimpt tot het printwaardig was (deze afbeelding). Daarna is het bij Appeltje-P op linnen afgedrukt.

Twee ravioli-deegrollers (14 cm rol en 2 x 4 cm voor de handvatten) van kookwinkel Duikelman in de Ferdinand Bolstraat. De gleufjes zijn er met een klein slijptolletje ingedremeld, na enig oefenen op een stukje bezemsteel.

Panorama (op linnen geprint) tussen de rollen

Dit uitzicht is nu altijd bij de hand.

Ook voor onderweg in tot reiskistje omgebouwde 1-vaks wijnkist met schuifdeksel.

Eendentrots

Goddelijke Mattheus door Pieter Jan Leusink in Westerkerk Enkhuizen

Remember in Green

Zaterdag 31 maart is 'Elisabeth plantdag'. Dat is een raar idee als je er nog nooit van gehoord hebt, dus daar gaat-ie: Remember in Green is een organisatie in Nieuwveen, onder de rook van Schiphol. Ze zitten in een kas, en wat zij doen is jonge bomen opkweken met as die anders in een urn op de schoorsteenmantel zou staat te verstoffen. Of die wordt verspreid in de duinen of een weitje. Nu groeit er een boom met de voedingsstoffen die in de as zit van een overledene.

Wij kwamen bij elkaar om de as van Elisabeth te mixen met arme, veenrijke grond waarop maar liefst twee bomen gaan groeien - Platanen. De beginfase (ontvangst met koffie) sla ik even over. Hier is waar je eigenlijk voor bij elkaar komt: een jonge boom planten. Of twee.

Alle as door de aarde mengen is teveel voeding. De as wordt afgewogen. De benodigde hoeveelheid hangt af van het soort boom en de grootte van de kluit en de kuip.

De afgewogen hoeveelheid as wordt gemengd met de (voedingsarme, luchtige) aarde. Dat mag je lekker zelf doen.

Dit is de mengkas. Buiten beeld zijn de chansons van Barbara en de (nog zwakke) geur van lavendel.

Hovenier Danny van Ramshorst van Remember in Green zet de eerste plataan in de eerste kuip gemaakt van kokosvezels.  

Het boompje staat in de pot en het as/aardemengsel kan erbij.

Dit is een ander boompje, maar uiteindelijk komt de kokoskuip in een waterdichte plastic kuip en aangesloten op het irrigatie systeem.

In de kas ernaast worden de jonge boompjes opgekweekt tot zo ongeveer 9 maanden oud zijn. Dan is alle voeding opgenomen en kan het boompje op zijn definitieve bestemming worden geplant. Het mag ook wat langer duren: Elisabeth zal over bijna 1 jaar, op haar verjaardag, worden geplant in de Dordogne en op de Nieuwe Oosterbegraafplaats. Wél op een begraafplaats, maar slechts ten dele onder de groene zoden. Het zou veel leuker zijn, als ze er nog gewoon was. Maar aangezien dat niet meer kan, is dit een prettige gedachte.

Laten we dit idee doorschuiven naar Amersfoort.

Mest (2)

(Deel 2 van mijn queeste over Mest – waar láten ze dat spul?)

Mest – waar láten ze dat spul? - De eenvoud van de vraag is bedrieglijk. Ik vraag het mijn geliefde en de nitraatrichtlijnen uit Brussel vliegen mij om de oren. Evenals mestuitrijdata, mineraal-boekhouding en een verongelijkte relaas dat Spanjaarden evenveel mest per vierkante meter mogen storten als de Friezen, terwijl iedereen weet dat een Spaanse wei veel minder mest opneemt. Ik vlucht naar onze buurman. Die gaat er eens voor zitten in zijn makkelijke stoel, neemt een slok Pouilly-Fumé en begint over ammoniakuitstoot. Opeens is het niet meer zo leuk om in de mest te duiken. De grote lijn dreigt te uit het zicht te raken door een stortvloed aan bureaucratische regels en technische details. Ik zou daar niet mee moeten zitten, want ik ben helemaal niet van de Grote Lijn – ik ben van de details, vooral saillante. Maar bij al dit verbaal geweld is het essentieel om de hoofdzaak in de gaten te houden. En dat is deze... (klik hier voor link naar vervolg en deel 1) Aan deel 3 wordt gewerkt.

Sint-Chick-van-het-Halsbandje

Chick-van-het-halsbandje

Chick en Chucky moeten aan het kattenbelletje, ter bescherming van de vogels. Chick draagt het als de Drama Queen die zij is. Zo heeft ieder heeft zijn kruis te dragen.

Onbevlekte ontvangenis (1678) - Bartolomé Esteban Murillo

Chicky ís gesteriliseerd. Maar de wonderen zijn de wereld niet uit...

A Room With A View

Actie achter de Plesmanlaan! De flat achter de rechter flat (buiten beeld) is al getransformeerd tot een puinhoop.Dat slopen gaat per gebouw. Aan de flat links kun je nog niet zoveel meer zien, behalve dat er stapels losgerukte planken en ander houtwerk op de grond liggen.

Uit de andere flat (rechts)  is het hout kennelijk allemaal weg - uit de ramen geworpen, opgestapeld, afgevoerd. Nu verwijderen ze de metalen spijlen van de balkons. En de wanden van de boxen op de begane grond zijn weggehaald - de eerste zichtbare open wonden van het gebouw. Een inleiding tot de totale destructie.

Open dag Kulturhus in IJsselmuiden

Het heeft 10 jaar geduurd, maar het Kultuurhus in Kampen is klaar voor gebruik. Een nagelnieuw gebouw met apotheek, fysiotherapie, logopedie, huisartsen, psychologen, thuiszorg, bibliotheek, muziekcentrum, basisschool en dan zal ik nog wel wat diensten vergeten. Broer heeft een hoekkamer op de eerste verdieping, met vijf andere huisartsen. De nieuwe huisartsenpraktijk is veel moderner en uitgebreider dan de oude. Het is bijna een een polikliniek.

Kulturhus!

De trap naar de huisartsen. (De lift is tijdelijk buiten gebruik.)

Wachtkamer huisartsen. En een wandje IJssel. Rechts Kampen, links IJsselmuiden.

Dr van Herk heeft nu tijd voor u...

Meteorenregen mist Nederlandsche Bank tenauwernood

De Ontdekking van de wandkast

Vorige week logeerden Chick en Chucky in Beekbergen. Voordat ze naar buiten mochten, moesten ze eerst de kamers verkennen. En toen ze daar wel mee klaar waren, opende ik de deurtjes van de kast tussen kamer en keuken. Dat was weer goed voor een kwartier grondige inspectie. Uiteindelijk gingen ze bovenop een tukje doen.

Lives to tell the tale

Dit zijn Lisa Hilders en haar ouders José en Frans. Lisa kreeg twee jaar geleden acute promyelocyten leukemie, een zeldzame vorm van kanker. Het was kantje boord, maar ze overleefde het. En ze schreef er een boek over dat een beetje klinkt als een doktersroman als de ondertitel er niet was geweest: 'Gebroken bloed. Diagnose acute leukemie.' (uitgeverij De Brouwerij) 

Het is misschien wel zware kost, maar het leest als een trein. Deel 1 gaat over het begin, als Lisa ziek wordt maar daar natuurlijk helemaal geen tijd voor heeft. Ze moet na het weekend aan haar stage beginnen! maar in plaats van de stageplek belandt ze op de Intensive Care van het Leidsch Academisch Medisch Centrum.
Deel 2 van het boek bestaat uit dagboekaantekeningen van de ouders en zuster van Lisa, als zij door de artsen in coma wordt gehouden. Dat vond ik het meest frustrerende stuk van het boek: telkens als het beter lijkt te gaan komt er weer een complicatie.

In deel 3 neemt Lisa het weer over: ze kan dan de draad oppakken en vertellen hoe het voor haar is. En dat doet ze geweldig. Afkickend van medicijnen, heeft ze hallucinaties. Ze denkt op een gegeven moment dat er een dikke man bij haar in bed is geklommen. Zo storend  - en raar dat de verpleging daar niets over zegt. Het blijkt een kussen onder haar arm te zijn. Erg geestig.

Lisa schreef het om haar ervaringen te verwerken, maar ook om wat terug te doen: de opbrengst gaat naar het Doelfonds Leukemie van de Bontius Stichting in Leiden. Als je wilt weten hoe het is als kankerpatient in een ziekenhuis te liggen, is dit boek een aanrader.

Omdat de kat van huis is en er teveel gedanst wordt

Officieel Open

Stadsschouwburg Amsterdam, 13 maart. Tom Lanoye, auteur van het boekenweekgeschenk 2012, mag het zeggen en dan is het officieel: de Boekenweek 2012 is geopend. Nico Dijkshoorn (de schrijver van het boekenweekessay) stemt er van harte mee in.

Snoei Hard

 

 

Het resultaat van een weekendje tuinieren in een tuin waar al een hele tijd niets gebeurd is. Bij mij roept het gevoelens van Oorlog op: hakken, snoeien, kappen - een keihard gevecht tegen de enorme hoeveelheid takken die de natuur de wereld in meent te moeten slingeren. De rozebottelstruiken waren mijn persoonlijke Taliban.

De bestrating is door Inge met de hogedrukspuit schoongemaakt - meer dan een halve dag meuk schoonspuiten en waarbij je zelf eindigt als de Modderman. Maar het terras is opeens weer wit en de klinkerpaadjes slingeren zich nu helder een weg door de tuin. Een paar uur voor vertrek heb ik de hulstboom te grazen genomen. Op de bovenste foto, waar Chick en Chucky het dak inspecteren, kun je er nog een stukje van zien; een massieve, donkergroene, brede, immer verder uitdijende zuil. Nadat ik klaar was, leek het weer een boompje met een licht stammetje.  De gesnoeide takken zullen t.z.t. een prachtig paasvuur maken.

Bijrijder

De bevroren werkelijkheid van Guy Tillim

Wat is Huis Marseille toch een geweldig. De kwaliteit van hun tentoonstellingen is bijna zonder uitzondering heel hoog. Hier kan je blind binnenstappen om fantastische foto's te zien.
De Zuidafrikaanse fotograaf Guy Tillim doet landschapsfotografie -zowel natuur- als stadslandschappen. Hij neemt duidelijk alle tijd voor compositie, de kleuren zijn verzadigd en het licht is prachtig. Omdat alles superscherp is, lijkt het net alsof de werkelijkheid bevroren is. Je gaat denken: Eén zwaai met een toverstafje en de mensen en de auto's op deze foto komen in beweging om hun weg te vervolgen.  Maar nee. Hier zijn ze voor altijd bevroren. "Second Nature" is in Huis Marseille te zien van 2 maart tot 3 juni 2012.

Het Juiste Woord

 Afgelopen maandag was ik op een bijzondere leuke avond: Vertaalslag 2012 in De Balie door de Stichting Literaire Activiteiten Amsterdam (SLAA) en de Vertaalwerkgroep van de Vereniging van Letterkundigen.

Eén onderdeel van de avond was de uitreiking van de Vertaalengel en de Vertaalduivel. De Vertaalengel was voor  Dóra Károlyi van de (inmiddels opgeheven) Hungarian Book Foundation.  Ontzettend aardige vrouw, ook. Maar ik ga het over de Vertaalduivel hebben

De Vertaalduivel is een 'plaagstootje' voor een organisatie of persoon die iets heel moois zou kunnen doen voor vertalers, maar dat tot nu toe heeft nagelaten. Dit jaar was dat voor de uitgever van  Het Juiste Woord. (HJW).

HJW is een bijzonder woordenboek.  Het geeft woorden per onderwerp - heel fijn voor wie synoniemen zoekt, alternatieven, tegenstellingen. Onmisbaar voor vertalers en fanatieke kruiswoordpuzzeloplossers.
Probleem met HJW: het is verouderd. De laatste herziene druk is uit 1988.  De eerste druk zag het licht in 1931 en  werd gemaakt door de Vlaamse priester en Jezuit Lodewijk Brouwers.  en later voortgezet door pater F. Claes (de religieuze achtergrond van de auteurs verklaart waarom er relatief weinig schuttingwoorden in voorkomen, maar wel heel veel kerkse termen).

Tante Katja had het in de kast staan: de 2e druk uit 1942 van uitgeverij Brepolis in Turnhout  (nu ligt het op mijn nachtkastje).

Jurylid en vertaalster Marijke Emeis vertelde dat de rechten van het boek nu bij uitgeverij WPG België berust. Zij las de bijzonder aardige brief voor die zij ontvangen had. De uitgever (was het Patricia Dufour?) had pater Claes nog gekend en hem bezocht in zijn kamerke boordevol kaartenbakken en een hometrainer.

Het boek is met OCR gedigitaliseerd en kan daarom nog wel herdrukt worden. Maar voor bijwerken van dit specialistische werk ontbreekt het de uitgeverij aan geld en mensen. Met de huidige ontkerkelijking zijn er natuurlijk ook geen paters meer te vinden voor dit monnikenwerk. Materiaal van pater Claes ligt nog bij de uitgeverij die het niet over haar hart kon krijgen om het weg te doen  WPG Belgie accepteerde de prijs wel, en iemand komt 'm dit jaar vast wel ophalen.

Misschien dat een hoogleraar taalkunde met een legertje studenten uitkomst kan bieden? Dat zou nou echt Een Juiste Daad zijn.

Klussende Katten

Stallen schoonmaken, honden uitlaten, was ophangen, struiken snoeien: Chucky is er altijd als de kippen bij. Ook bij deze poging om een oud electriciteitssnoer achter de kast te verwijderen, wordt Inge door Chucky op de vingers gekeken. Hij zit er zoals gewoonlijk met zijn neus bovenop - de Inspecteur-Generaal van Woudsend.

Sporen: Poezenpootjes in het bladerdeeg

De plakjes bladerdeeg die op het aanrecht lagen om te ontdooien, zijn her en der gedecoreerd geraakt omdat Chuck de boel zonodig moest inspecteren. Ik zag het pas nadat ik hem van het aanrecht had geveegd omdat hij met zijn poten op het bakpapier in de taartvorm ging staan. 

Omdat de taart drie kwartier op 180 graden gebakken wordt, zijn de poezenpootafdrukken mee de oven ingegaan - helaas als taartbodem, want de bovenkant moest niet met bladerdeeg maar met kaas en tomaatjes bedekt worden. Maar evenzo goed een leuk idee voor de volgende shepard's pie of tarte tatin.

Genieten Int Van Gogh

Ik ben niet zo van het Symbolisme in de schilderkunst - het is vaak zo pretentieus en pseudo-spiritueel     zweverig en ik krijg er pukkels van. Dit forse schilderij in het Van Gogh Museum is wel de een van de grootste maar zeker niet de mooiste in de tentoonstelling 'Dreams of nature. Symbolisme van Van Gogh tot Kandinsky' (tot 17 juni te zien). Maar het is wel erg leuk om een tijdje naar te kijken. En nadat ik de schilderijen met daarop beelden uit de klassieke oudheid met geloken ogen was gepasseerd kwam ik zulke mooie schilderijen tegen dat ik er helemaal vrolijk van werd. Met de QR reader (een Appje voor smartphone-bezitters en die waren volop aanwezig) kon je bij bijpassende muziekpassages beluisteren. De zwelgende aspecten van sommige symbolistiek doet het vast ook heel goed bij de jeugdige medemensch. Voor Jong & Oud: een aanrader.

Beest & Gebit

 

Hond en kat met gebitsprotese: poster gezien in de wachtkamer van huisdierartsenpraktijk Europaplein (Amsterdam). Hij is leuk. Hij is flauw. Hij is leuk, al zal ik nog steeds geen gebitsverzorgingsprodukten voor mijn katten kopen. Ik geloof dat brokjes volstaan. En af en toe een muisje.

Beest en gebit - het is rijk terrein vol wetenswaardigheden. Zo wees boer Henk (echtgenoot van de vrouw van het Koeienmuseum in Nijemirdum) mij er vorig jaar op dat veel koeien met verkeerde tanden staan afgebeeld. Koeien hebben in de bovenkaak geen snij- of hoektanden. Ze happen het gras niet af met tanden, ze rukken het eruit met hun tong. 

Voor sommige koeien, bedenk ik in de wachtkamer, is een kunstgebit wel degelijk een oplossing. Voor la vache qui rit bijvoorbeeld is het een uitkomst.

A Room With a View

De schemering valt maar het is nog licht genoeg om te kunnen zien dat de stadsvernieuwing de eerste ferme klappen aan het uitdelen is: de binnenkant (van 'interieurs' kun je nu niet meer spreken) van de flat aan de rechterzijde wordt gestript.

Een paar straten verderop is het proces bijna klaar. Nog even en de Ottho Heldringstraat kan weer open voor alle verkeer. Het ziet er vergeleken met een aantal jaren geleden goed uit; ik hoop dat ik dat straks ook van dit uitzicht zal kunnen zeggen. Voorlopig word je er niet echt vrolijk van. Wordt Vervolgd!

Wina

Wina heeft chronische rugklachten die niet meer te verhelpen zijn. Dat betekent - tot groot verdriet van de eigenaar - dat het doek voor Wina gaat vallen. Deze foto is onderdeel van een serie voor de herinnering straks aan een beeldschoon paard met een lief karakter.

Verdwaald. Almere Poort

Almere Poort - als je er niet moet zijn, zul je het nooit aanschouwen. Hier mag iedereen zijn eigen huis bouwen. Per veld zijn alle kavels even breed, maar verder mag je doen wat je wilt. De directe weg naar de Oostvaardersplassen was afgesloten en de omleiding leidde tot de ontdekking van een voor mij nieuwe biotoop. 

Plesmanlaan

Achter de Plesmanlaan begint de boel inmiddels aardig te verrommelen:  de binnenkant van de appartementen is aan inmiddels gestript. De konijnen huppelen tussen de naar beneden geworpen planken. Omdat het nu 's avonds ook langer licht is, wordt het makkelijker om het vast te leggen. Binnenkort verwacht ik de bandensporen van het zwaar materiaal te zullen zien.  

Nieuw Bedje

Het witte bedje was niet meer te krijgen, het bruine bedje sleet zijn dagen ongebruikt en ongeliefd op het Amsterdams balkon. Nu hangt het, van roest en vuil ontdaan, aan de radiator in Friesland. Het lijkt me instant hit.

Het Loerende Mannetje

(Als je op het plaatje klikt, gaat het kloppen)

We zitten in een het Lucas ziekenhuis, wachtend op het echofilmpje van haar hart - onderzoek naar mogelijk hartfalen. Dat is dat je hart het zuurstofrijke bloed niet meer goed rondpompt, zodat je koude voeten, koude handen, een koude neus krijgt. En in een gesprek snel buiten adem raakt. We wachten op onze beurt. Mijn moeder doet, om de tijd te verdrijven, het Loerende Mannetje na. Ze doet het goed.

Het komt zo.

Mijn ouders zitten in het Verpleegtehuis. De meeste mensen van hun afdeling zitten overdag in de Huiskamer. Het is niet mijn idee van een huiskamer, het doet mij denken aan een parkeerterrein voor menselijk wrakhout - al klinkt dat onbarmhartiger dan het bedoeld is. Maar ik ben blij ben dat mijn ouders in hun eigen kamer leven. Daarin staan wat eigen meubels - stoelen, kasten, schilderijen, het digitale fotolijstje, de Friese staartklok, boeken, platen, cd's en de onvermijdelijke oudemansvriend: televisie. Ze hebben er een eigen plek.

Elke dag, tegen twaalf uur 's middags, gaan mijn ouders naar de huiskamer voor het middageten. Daar heeft iedereen zijn vaste plaats. Mijn ouders hebben een plek aan de mannentafel toegewezen gekregen. Echtparen zijn in het Verpleegtehuis als witte raven: er zijn zoveel meer vrouwen dan mannen, dat er maar één tafel met mannen is - aan alle andere zitten vrouwen.  Mijn ouders - gemengd stel, in deze context - zijn aan de mannentafel geplaatst. Anders zou mijn vader zo heel erg tussen vrouwen zitten. Nu zit mijn moeder tussen de mannen.

De mannen negeren haar. Is het een stil verzet? Een onuitgesproken maar volmondig Nee! van mannen die geen inbreng hebben in een tafelgesprek dat sowieso niet meer gevoerd wordt? Op deze plek, waar de helft van de aanwezigen door een beroerte, de rest door dementie getroffen is, kom je daar niet meer achter. Maar hoe dan ook, op het Goedenmiddag van mijn moeder aan de heren krijgt ze geen antwoord. En zij negeer zij de mannen daarom ook. De middagmaaltijd wordt in stilte genoten. 'Ik negeer hem,' zegt mijn moeder over het Loerende Mannetje. 'En hij negeert mij.' Maar dat kan niet waar zijn. Want ze kan hem heel goed nadoen.

Ht klopt ook al niet omdat mijn vader het loerende mannetje ooit, bij de kennismaking, de hand heeft geschud. De hand geschud! Dat schept een band. Háár negeert hij, maar volgens mijn moeder is mijn vader sinds het handenschudden voor het loerende mannetje een held. Een rolmodel. Af en toe hangt hij in zijn rolstoel voor de deur van hun kamer en kijkt verlangend naar binnen. 'Je laat hem er níet in,' sist mijn moeder dan. En het verplegend personeel schiet te hulp. 'Nee meneer, u mag hier niet naar binnen. Uw kamer is dáár, verderop.' En zo wordt hij weggeloodst.

We zijn in het Lucas. Het is het tijd voor de echo van het hart. Dat klopt. Regelmatig. Gestaag. Al 91 jaar. Still going strong.

Verboden aan te meren

Kat op het ijs.  Ik krijg nu al nachtmerries over verschrikkelijke verdrinkingsdoden als het straks gaat dooien. Een sprintje naar wat meerkoeten die in een wak op het zwarte water dobberen...   kat glijdt door, verdwijnt onder het ijs...  Chicky blijft als weesje achter.... en dan wordt ik zwetend wakker.

Voorlopig valt het wel mee: het ijs is dik genoeg om een personenauto te dragen. En Chucky zit nu te mauwen voor de deur van de sauna. Warmte bevalt hem nog altijd beter.

Ze rijden m toch.