Geachte Cliente, 't is Lente
Terug van Vakantie
De Kracht Van Zacht
Wild Breien in Artis; beelden, bomen, hekken en bruggen versierd met vrolijke lapjes brei. Een vrolijke vorm van anarchisme, en in tegenstelling tot graffitti wordt er niets beschadigd. Een vorm van Make Sweaters, Not War. Een initiatief van schrijfster Francine Oomen (op een van de foto's boven samen met Artis directeur Haig Balian, na het onthullen van een bebreide boeddha).
Komt dat zien, zolang de kleuren nog fris zijn. En vergeet niet te kijken naar de rode laarsjes van Dikkertje Dap bij de giraffe.
Wimpie
Wij vervoegden ons vandaag aan de Ookmeerweg om Tukje te adopteren en kregen te horen dat zij maandag was ingepikt. (Tukje zat al een jaar in het asiel. Heeft de aandacht in dit blog aan haar plotselinge populariteit bijgedragen? Wil de nieuwe eigenaar van Tukje dat dan even laten weten?)
Onze andere favoriet, Bello, was de zaterdag daarvoor al meegenomen door een hebberig persoon, zodat onze shortlist plotseling tot één kat was gereduceerd! Alexa dan maar?
Toen viel ons oog op Wimpie.
Wimpie zat er nog maar net, vertelde de vriendelijke verzorgster. Hij was een half uur geleden van de quarantaine-afdeling naar Verkoop gebracht. Een rustige kater, volgens het dossier bijna zes jaar oud. Zijn eigenaresse is wegens dementie opgenomen en de tuinman (?) had Wimpie naar het asiel gebracht.
Hij heeft nauwelijks de tijd gekregen om aan zijn hokje daar te wennen, want om twaalf uur 's middags droegen wij hem triomfantelijk het huis van Tante Katja in. We hebben hem met kattenbak en eten in de rustige voorkamer gezet. Van daaruit sloop hij de schoenenkast in de gang binnen. Kennelijk vond hij dat te geïsoleerd, want even later kwam hij uit zichzelf naar de zonnige huiskamer, waar wij geduld zaten te beoefenen. Wimpie vestigde zich daar onder de bank. Erbij, maar toch op zichzelf.
Toen ik wegging, zat Wimpie nog bedachtzaam onder de bank. Zijn linker snorharen wit, de rechter snorharen zwart. Het klikken van de camera deed hem niet zoveel.
Dat komt wel goed met Wimpie.
Trek
In het asiel lopen de poezen - voor zover zij kunnen opschieten met hun lotgenootjes - vrij rond. Tot mijn verbazing zijn er nogal wat katten bij met overgewicht. En ook deze slanke schoonheid loopt risico een Mollig Miepje te worden. Zij kan zelf het deksel van het voorraadblik halen.
Tante Zoekt Kat
Boer zoekt vrouw, tante zoekt kat - het is druk op de relatiemarkt. Zo'n vrouw valt nog wel te kiezen. Maar een geschikte kat kun je niet zomaar uit het asiel losweken. Eerst moest T.Katja van het asiel een allergietest doen, omdat wij ons bij het eerste bezoek hadden laten ontvallen dat T.Katja ooit allergisch was voor katten.
Een tweede keer gingen we bij een opvangadres kijken naar een kat die als 'oud doch vitaal' was omschreven, maar meer een verpleegtehuisgeval bleek te zijn, dat 23 uur per dag lag te slapen en de eigen vacht niet meer schoon kon houden. Geloof nooit zonder meer wat er over de kat in de profielschets staat.
De derde keer had T.Katja haar nichtjes P & H op pad gestuurd. 'Kiezen jullie maar.' Gewapend met een longlist van kandidaten (uit de internet-database van het asiel) gingen wij naar het asiel aan de Ookmeerweg. Wij keken en keurden katten. Twee kordate asielpoezenoppassers in het asiel belichtten de karakters van de katten op onze lijst. Wij schrapten rigoreus. En passant lieten wij ons ontvallen dat de kat niet voor ons was. Dat speet de kordaatste poezendame zeer, maar dan konden wij geen kat meenemen.
Nu heeft T.Katja een shortlist met drie kandidaten. Elke kat heeft z'n sterke en minder sterke kanten. Ik aarzel tussen Tukje en Bello. Nicht Paulien gaat voor Tukje. Tante K. zal de knoop doorhakken. Eerst nog een nachtje over slapen.
Waar Is De Buurman?
Er waren twee jonge agenten op afgestuurd voor het klusje - nadat buurvrouw-bg had gebeld stond er binnen vijf minuten een politieauto voor de deur. Buurman-3hg stond met ze te praten toen ik de trap afkwam. Hij zag in mij de aflossing van de wacht en verdween naar boven. Terwijl ik mijn verhaal deed doorzocht de vrouwelijke agent de tas met post die wij eerder in de meterkast hadden gelegd.
Daarna bonsde zij doortasten op de deur van 1-hoog. Dat was die dag inderdaad nog niet gebeurd. Niemand deed open. Helaas moest ik verder - druk, druk. Ik wenste de agenten succes.
Die avond lag er nergens meer een tas met post op 1-hoog. Was de deurknop viezer dan daarvoor? Ik klopte aan bij buurvrouw 3-hg en werd uitgenodigd om binnen te komen. 'Iets drinken? Het is maar een slobberwijntje.'
Achter een glas rose vertelden ze dat de politie later nog even was langsgekomen om te vertellen dat ze waren binnen geweest - met toestemming van iemand van justitie. Het was er een enorme troep geweest, overal papieren en overal stapels ongeopende post. Waterschade in de keuken (nog van mijn wasmachine). Een dode buurman 1-hg hadden ze niet aangetroffen.
Gelukkig. Maar waar zou hij zitten. Heeft hij een burnout gekregen? Waar zou hij wonen? Waarom heeft hij zo'n hekel aan zijn leven hier dat hij nu met de noorderzon vertrokken lijkt? De gewoonte om post niet open te maken bleek veel ouder dan de stapel post van oktober die wij voor de voordeur hadden gevonden. Als wij buurman 1-hg weer zien, moesten we dat maar even aan de politie doorgeven had de politie gezegd. En we moesten de woningbouw ook maar op de hoogte stellen van dit politiebezoek.
Wij slobberden rose en overwogen wat beter was: niets zeggen tegen de woningbouw en zo de rustigste buurman 1-hg ter wereld houden, of wel melden, met de mogelijkheid dat een nieuwe huurder een ruziezoekend stel met drie neurotische Jack Russelterriers wordt?
Test 1, 2, 3....
Het is inmiddels lunchtijd, er is niemand te bekennen in Wachtruimte Blauw waar wij naartoe zijn gedirigeerd. Het decor heeft wel iets van een tv-quiz - uit welke van de deuren achter ons stapt straks een schaars geklede doch charmante assistente om te tonen wat wij ditmaal hebben gewonnen?
Ik ga voor de Toyota Starlet.
Wij Willen IJsje
Denk je dat je je katten na twee jaar wel zo'n beetje kent, weten ze je toch weer te verrassen.
Binnen kunnen ze voedzame brokjes, vers water en af en toe een drupje vette koffiemelk krijgen.
Maar wat willen ze? IJskristallen van de tuintafel likken.
Feestbeesten
Vanwege mijn werk kom ik veel op feestjes. Dat klinkt feestelijker dan het is, maar gisteren was ik in goed en plezant gezelschap. Amsterdam University Press hield een nieuwjaarsreceptie voor medewerkers, vormgevers en auteurs in Felix Meritis.
Dit kiekje (als NL term voor snapshot) nam ik van Ulli Jesserun d'Oliveira, jurist en letterkundige, die filosoof-atheist Herman Philipse iets mededeelt. J d'O. is een echte hoogleraar (emeritus). Dat kun je zien omdat hij meer haar opzij heeft dan bovenop.
Er zit diepte in de foto en is genomen net voor een serveerster (de verticale arm links) in beeld stapte met extra bitterballen, waarvan er al eentje rechts voor op de foto genuttigd wordt.
Een feestjesfoto. Een leuke.
Waar Is De Buurman?
Gisteren aangeklopt bij mijn bovenburen om te overleggen over 1-hoog. De verhouding met de bovenburen is goed & beperkt tot korte doch geanimeerde gesprekjes op de trap. We komen niet bij elkaar over de vloer. Dit keer word ik echter - de eerste keer in achtien jaar - binnengenood. Ik krijg een kop koffie. En nog een!
Buurvrouw-3hg maakte zich ook al ongerust en had bij buurvrouw-BG net deze week geinformeerd of zij misschien iets wist. Buurvrouw BG had in september of daaromtrent van de vermiste buurman gehoord dat hij nu een baan in Arnhem had. Of bij Arnhem. Een eind weg, in elk geval.
Buurman-3hg heeft de vermiste buurman zelfs nog gezien in de eerste week van december, toen hij zijn apartement in- en even later weer uitholde. Hij vertrok op zijn oude wrakke fiets. Zijn post had hij buiten laten liggen. 'Als hij dood binnen lag, hadden we wel dikke blauwe vliegen achter het raam gezien,' herhaalt buurman 3-hg enkele malen tevreden.
Dat klinkt allemaal heel geruststellend. Uiteindelijk besluiten wij dat we zijn post in een doos of tas doen en in de meterkast hangen. En een brief in een envelop onder de deur doorschuiven, dat we dat gedaan hebben om het er wat bewoonder uit te laten zien. Voor als hij over een maand of wat zijn huis weer binnenholt en zich realiseert dat zijn post weg is.
Ik kan mij weer laven aan het idee dat ik de rustigste onderburen heb van heel Amsterdam.
Kill Your Darlings
Zucht. Op fotoreportage geweest: nieuwe uitgever bestormt het uitgeeffirmament.
Welke zou je kiezen als hoofdfoto als je kiezen mocht? Ze zijn zo verschillend, dat ik geloof dat je ze niet eens allebei zou moeten gebruiken. Dat gaat elkaar vast bijten.
De linker is natuurlijk veel sterker wat kleur en vorm betreft - lekker veel wit, heldere kleur, het strooisel (of wat het ook is) komt van de omslag van een boek dat deze uitgever heeft uitgegeven, en ik heb de wat ongeinspireerd rood gekleurde sweatshirt gematcht met het fuchsia van de confetti, waardoor het opeens lekker fris oogt.
Maar van de andere moet ik zo lachen. En dat is ook wat waard.
De Grote Schoonmaak
De externe second opinion heeft zijn zegen gegeven en een belangrijk moment is aangebroken: De eerste echte conserverende behandeling voor de Atlas der Neederlanden begint met een grondige droge poets. En ik mag erbij zijn.
De eerste schoonmaak moet droog gebeuren, want technieken waarbij water komt kijken kunnen pas worden ingezet als het papier (zoveel mogelijk) schoon is. Als je een scheur plakt, gebruik je daar water bij. Wanneer er dan nog vuil rond de scheur zit, trekt het met 't water mee in het papier en dan krijg je het er nooit meer uit.
Droogpoetsen dus. Op 17 januari 2011 begint restaurator-in-opleiding Judith Geerts met het eerste blad van de eerste band van de Atlas. Daarvoor heeft zij drie wapens:
Kwast..
.. Spons..
.. Gummetje!
Geen gewoon gummetje natuurlijk. Alleen Magic Rub is goed genoeg.
Beginnen:
Blad 1 van band 1. Eerst wordt los vuil weggeveegd, van binnen naar buiten.
Daarna wordt met stukjes spons het papier schoongeveegd of -gewreven. Niet met een gewone huis-tuin-keukenspons, dit is een roetspons, van gevulcaniseerd rubber. Als het stukje aan alle kanten te vuil is, snij je een nieuw stukje af van de grote spons.
Effectief
Er komt behoorlijk wat af: het vuil wat nu op de spons zit, kwam van het stuk van de pagina tussen de twee groene pijlen.
De pijlen zijn uiteraard op de foto aangebracht, niet op het papier. Maar als je goed kijkt (klik anders op de foto voor een vergroting), kun je zien dat het behandelde stuk een stuk schoner is dan het nog niet behandelde papier.
Tenslotte komt het vlakgom aan de beurt om duidelijke vlekjes weg te halen, of even te kijken of het makkelijk te verwijderen is. Dit is geen cosmetische maar een wetenschappelijk schoonmaak. En je gaat ook geen uren aan 1 pagina besteden als er meer dan 600 kaarten te doen zijn.
Om de potloodaantekeningen van eerdere bibliothecarissen wordt zorgvuldig heengepoetst.
En zo gaat het verder - blad na blad, band na band. En als je geluk hebt, kun je de restaurator bezig zien in het sousterrain van het gebouw van de Bijzondere Collecties van de UvA..
Waar Is De Buurman?
Elke dag loop ik langs 1-hoog. En al maanden ligt daar post. Eerst viel mij dat niet zo op, want de buurman was sowieso regelmatig een paar dagen in de week niet thuis. Ik dacht altijd dat hij dan bij zijn oude moeder zat, zonder dat ik nou precies weet waar ik die wijsheid vandaan heb.
Toen ging mijn wasmachine lekken. Dat was in november. De buurvrouw van de begane grond waarschuwde mij - bij haar stroomde het in flinke hoeveelheden van het plafond naar beneden. Ik legde daarop een briefje bij de buurman van 1-hoog, met excuses en verzoek om de schade op te maken. Er kwam geen reactie.
Twee weken later bekeek ik de stapel post nog eens. Zakelijke post, ledenblaadje van een gematigde politieke partij, brief van de bank, het nutsbedrijf, belastingdienst. Geen brieven van iets dat een werkgever zou kunnen zijn. Twee kerstkaarten - dat was in december.
Nu is het januari, en de stapel post groeit langzaam verder. Waar is de buurman? Hij was nooit een mensen-mens, maar dit? Ik bel de woningbouwvereniging. De mevrouw vraagt of ik denk dat mijn buurman dood binnenligt. Want dan wordt het een politiezaak. 'Dat weet ik niet,' zeg ik, 'of hij dood binnenligt.' Maar het is raar. De gordijnen zijn permanent er gesloten. De mevrouw van de woningbouw zegt uiteindelijk zuinig dat ze een aantekening zal maken dat ik gebeld heb. Alsof dat helpt.
Meester van de Kroontjespen
In het kader van foto's maken van oude boeken (17e eeuws, om iets precieser te zijn), kwam ik op de achterzijde van een voorbeeldhandschriftenboek dit hoogstandje tegen. In een keer neergezet, uit de losse pols, zonder passer of ander hulpmiddel - een proeve van meesterschap, of misschien ook een uitgekookte manier om heel snel heel veel indruk te maken op je baas, je opdrachtgever of zomaar een leuk meisje. Je pakt je kroontjespen, doopt 'm in de inkt, concentreert je even en flats! Daar staat de perfecte cirkel. Een toonbeeld van eenvoud als je naar de echte staalkaarten kijkt: de krul regeert. Waarbij het nog aardig is om op te merken dat deze proeven oorspronkelijk in spiegelschrift zijn geschreven, opdat je de afdrukken ervan goed moest kunnen lezen.
This Too Shall Pass
Ik kon het niet zo 1, 2, 3 embedden, maar deze Muzikale link is erg de moeite waard. Vanwege de timing en het visuele. Vooral ook voor wie graag Dingetjes bouwt.
De Op Drie Na Leukste Kat
...heet Hugh, maar is beter bekend als Simon's Cat. Sion is de tekenaar Simon Tofield, die op zijn website te bekijken en te beluisteren is. En daar zijn ook andere leuke Simon's Cat filmpjes. En Simons Cat is nu ook in boekvorm te krijgen!
Voor elke gelegenheid wel een spreuk
En vandaag maar uit Mattheus (hoofdstuk 6, vers 34): "Weest dus niet bezorgd voor de dag van morgen, want ‘morgen’ zal zich bezorgd maken over zichzelf; elke dag heeft genoeg aan haar eigen kwaad."
Aandacht...
Een schreeuw om aandacht of een goed voornemen voor het nieuwe jaar? Het gaat de behaarde viervoetertjes er in elk geval om de Werkende Mensch van dat andere goede voornemen af te houden: flink aan het werk. (foto: Inge)
Bermudadriehoek voor paraplu's ontdekt
In de anderhalf jaar dat ik deze auto heb, zijn er eigenlijk alleen maar dingen ingegaan. Vooral paraplu's. In een aanval van ijverigheid heb ik de Honda vanmiddag uitgemest. Op de achterbank lag 1 paraplu, maar in de kofferbak heb ik er zes uitgegraven! Als u er eentje herkent, hoor ik dat graag.
Chick's Trots
Vanochtend wakker geworden door energiek gespin bij mijn oor. Toen ik mijn hoofd opzij draaide en mijn ogen opende zag ik een donker stukje staart dat afstak tegen het halfduister van de ochtendschemering; Chick had een prooi meegesleept als bedgenoot. Ongeveer een seconde later stonden wij alledrie naast het bed: twee eruit geschopt en eentje zelf gesprongen.
Iets later heb ik de doodgebeten diertje op de foto gezet (liggend op de Groene Amsterdammer): gele tandjes, een prachtige vacht, ogen niet zozeer aan de zijkant maar aan de bovenkant van het kopje. Ik denk dat het een jonge rat is.
Ouwe Taaie, Jippiejippiejee!
Vlak voor kerst en al helemaal in de stemming: voila de ondertekening van de statuten van de geheel vernieuwde Koninklijke Vereniging van het Boekenvak (KVB).
De meneer rechts die zo bekend voorkomt is Elco Brinkman, voorzitter van de KVB. Links tekenen namens de twee enige aandeelhouders Dick Anbeek van de Koninklijke Boekverkopersbond (KBb) en Ria Derks van de Groep Algemene Uitgevers van het Nederlands Uitgeversverbond (GAU NUV).
Het voortbestaan van de KVB, die in 1815 werd opgericht als Vereeniging ter bevordering van de belangen des Boekhandels, heeft tijdens jarenlange onderhandelingen regelmatig gevoerd op het scherp van de snede, aan een zijden draadje gehangen. De KVB is een brancheorganisatie, maar de belangen van zowel de boekverkopers als de uitgevers behartigen is geen eenvoudige zaak.
Hoe dan ook, de partijen zijn eruit en de kans is groot dat de KVB over vijf jaar haar tweehonderdjarige bestaan zal vieren. Zet 'm op, KVB!
Mag Ik Deze Dans?
Na drukke weken met achterlijk veel reizen in Europa waren er achterlijk drukke weken in Amsterdam vol drama - gelukkig niet de mijne, maar het leven begon wel een beetje als laatste benen/wenkbrauwen estafette te voelen. Hoog tijd om te chillen, dus.
Chick 'n Chucky lijken hier wat dat betreft het goede voorbeeld te geven met deze kattenversie van voetjes van de vloer. Dat is echter slechts schone schijn want ze hebben hier ordinair ruzie over wie er in het nieuwe hangende kattenmandje mag.
Wie erin ligt kan weliswaar makkelijk beslopen worden, maar verkeert wat de verdediging betreft duidelijk in het voordeel. Ook deze aanval van Chuck werd door Chicky afgeslagen.
Ik Denk Dat Ik Blijf
Een dag rondgelopen in Palma de Mallorca met Michael, die op de foto moest voor zijn College uit South Carolina.
Een dag die begon met regen en huiverende Mallorcanen, liet zich in de middag toch een paar uur van de zonnige kant zien - hoewel bij het zakken van de zon in de zee alweer duistere wolken kwamen aandrijven. Wij waren op dat moment - niet geheel toevallig - bij de baai met uitzicht op kathedraal La Seu.
Misschien kan ik er nog langer van genieten: ik hoor net dat het Spaanse luchtruim gesloten is vanwege een wilde staking van luchtverkeersleiders, ook op Palma de Mallorca.
Abonneren op:
Posts (Atom)