Behandeling: het onderooglid wordt naar onderen getrokken, zodat het weer strak zit en dan gaat er een krammetje door. Dat valt er na enige tijd vanzelf weer af.
Deze jonge dame lijkt zich in elk geval prima te herstellen.
Nu moet de lente wel komen
Behandeling: het onderooglid wordt naar onderen getrokken, zodat het weer strak zit en dan gaat er een krammetje door. Dat valt er na enige tijd vanzelf weer af.
Deze jonge dame lijkt zich in elk geval prima te herstellen.
Mijn Queen B sweatshirt is gearriveerd!
Woensdag gelezen in Het Parool, vandaag aan het lijf: Queen B special edition!
zie ook: http://www.lindamagazine.nl/2013/02/21/een-ode-aan-koningin-beatrix/
Een nieuwe fase
De eerste keer liep hij (in de paardenbak) met aan beide kanten een begeleider. En dat was nodig ook, want hij vond het helemaal niets, dat karretj: hij begon enorm te bokken en te springen. Gelukkig riep Inge - die weliswaar geen ervaring heeft met jeugdige ossen trainen, maar wel met jonge paarden - dat we hem moesten laten rennen. Dat was een meesterzet. Want als hij rent, kan hij niet erg bokken en dan is de kans veel kleiner dat hij met zijn achterpoten over de stokken uitkomt en akelig neerkomt.
Bij een door W3 bijzonder snel genomen buitenbocht struikelde ik weliswaar, landde met mijn gezicht vol in het zand terecht en moest mijn touw loslaten, maar Inge hield gelukkig wel vast. En met het volgende rondje kon ik weer aanhaken.
De rechte stukken gingen al snel goed, maar bij de bochten voelde Willy Drie natuurlijk zo'n stok in zijn zij prikken, en dan bleef hij staan en zette zijn voorpoten in de weerhaak-stand. (In tegenstelling tot een paard mist W3 dan de impuls om te vluchten: hij rent niet, hij zet zich schrap) Het kostte dan enige overredingskracht (en wat gepook met de koeienstok) om hem weer op gang te krijgen.
Toen ook de bochten goed gingen, zijn we met hem op straat gaan wandelen. Op de weg trekt het karretje veel lichter dan in het zand van de paardenbak, dus dat was een eitje voor Willy Drie.
Je merkt dat hij het ontzettend leuk vind om te wandelen. In het begin loopt hij heel snel. Als hij ziet dat we teruggaan, gaat hij opeens veel langzamer lopen. Ik zou wel elke dag met hem willen trainen.
Voor meer foto's klik hier.
Vergelijking
Alle hoeken van de bak
Willy Drie werd door Hayke de bak doorgejaagd, omdat hij de spelregels van paarden niet kent. Hayke wilde spelen. Voor een paard betekent dat: aan elkaar snuffelen en dan lekker hard hollen. Maar Willy Drie begrijpt dat niet. Voor hem is het vooral eng, zo'n groot beest dat op je afkomt. Uiteindelijk knalde Willy Drie tegen de drinkbak aan, in een poging om aan het Friese Gevaar te ontkomen. Het hek kraakte, maar bleef intact. Voor een meer uitgebreide reportage, kijk hier.
In 't Vinexwijkje
Iets om het lijf
Het moederhart
News on the chicken front. Dit is Greet en zij heeft een missie: Beschermen.
Een paar weken geleden werd Greet broeds. Zij had drie eieren verzameld, ging erop zitten en weigerde nog op te staan. Na een week werd duidelijk dat haar vriendin Meet er elke dag een ei bij legde, die Greet ook braaf bebroedde. Zouden er kuikentjes uitkomen? Dan zou blijken dat Prins Herrie (de jonge haan - pas zes maanden oud) toch in staat was om kindertjes te maken. Dat zou al heel snel zijn - en het seizoen (november/december) is niet echt geschikt voor kuikentjes. Spanning en suspense.
In de eerste week van december was er opeens een kuikentje. En daar kwamen er elke week een paar bij. Greet maakte het tellen niet eenvoudiger door haar enorm beschermende houding ten aanzien van haar kroost. Zij valt iedereen aan die een blik in het hok werpt:
Maar de aanhouder wint. En we weten nu: er zijn zes kuikentjes. Waarschijnlijk drie van Meet en drie van Greet. Want Meet is zwart en Greet is grijs gespikkeld. Prins Herrie heeft allerlei kleuren.
In-Your-Face Cat
 |
Het schijnt in de familie te zitten, maar dan via de vrouwelijke lijn.Chick's moeder vertoont dit gedrag af en toe ook. Chucky vertoont gelukkig geen symptomen. Hij is normaal opdringerig.
Peter Terrin wint AKO Literatuurprijs 2012
De jury van de AKO Literatuurprijs koos met Peter Terrin voor 'een auteur die de liefde verklaart aan de literatuur.' Voor 'Post Mortem' gebruikte Terrin het (autobiografische) gegeven van een schrijver wiens 4-jarig dochtertje getroffen wordt door een herseninfarct. Hij droeg de prijs op aan haar - die hem geleerd heeft 'wat het is om nooit op te geven.'
Koken op Bommelstein
 |
| De Meester: Johannes van Dam, culinair journalist. |
 |
| Nog een Meester: Dick Matena, striptekenaar. |
 |
| Eerste exemplaar voor Joost Swarte. |
 |
| Uitgever Hansje Joustra (Oog & Blik) zet netjes de bril van Joost Swarte scheef. |
Inmiddels is medepersonage Heer Bommel zijn jonge vriend Tom Poes in populariteit voorbijgestreefd. Dat komt natuurlijk omdat Heer Bommel een naieve, goedwillende levensgenieter is. Naast hem verbleekt Tom Poes tot een kleurloos betwetertje.
Voor 'Koken op Bommelstein' stelde culinair journalist Johannes van Dam menu's samen voor de verschillende karakters uit de Heer Bommel en Tom Poes verhalen.
Daarbij is plek voor een fijnbesnaard veelgangendiner voor Markies de Cantecleer. De moleculaire kooktechnieken zijn gereserveerd voor professor Sickbock en burgemeester Dickerdack krijgt alleen imponerend benaamde gerechten voorgeschoteld.
Dick Matena maakte de illustraties (in Toonder-stijl). En striptekenaar Joost Swarte, die niet speciaal iets met Bommel heeft maar wel van lekker eten houdt, nam het eerste exemplaar in ontvangst.
Daarna gingen we aan tafel, want de boekpresentatie vond plaats in Frankendael in Amsterdam Watergraafsmeer. Chefkok Jerrey Gontscharoff van het in Frankendael gevestigde restaurant Merckelbach maakte zijn interpretatie van de menu's. Interessant en smakelijk! Voor de liefhebbers: tot 3 november wordt het Bommeldiner er geserveerd (voor meer info klik hier).
Voor een langere reportage, zie Boekblad was erbij.
Gek van boten
Op 1 november week gaat de brug in Woudsend niet meer open voor boten. Dat betekent dat Inge's boot voor die tijd naar de werf gevaren moet worden om uit het water te kunnen worden getakeld. En dat is weer een goede reden om vandaag een tochtje te maken, ondanks het weer. Voor Vijftig tinten grijs hoef je het boek niet gelezen te hebben; het Slotermeer bood er zeker eenenvijftig.
Chick en Chucky sprongen op het laatste moment baldadig aan boord, maar werden wat onzeker toen de oever van ons weggleed. Het uur daarop hebben ze constant rondgewandeld, -gesprongen, -gesnuffeld en -gehold, naar het leek in lichte staat van verbijstering. Tot we weer bij de boerderij aankwamen en ze met een elegante boog op de vaste wal sprongen.
Meer foto's hier.
Wat je met een haringkar kunt doen
Geinig in De Bijenkorf, Amsterdam: de Pop Up Store van Penguin. Het is een omgebouwde haringkar - je zou 'gepimpt' kunnen zeggen maarvoor is het te mooi en stijlvol gedaan. En dit is een hardstikke gaaf ding. Hij is gemaakt door Joost Habing van Buro Kees en als er geen boeken in liggen, kan hij helemaal worden ingeklapt en opgeklapt en dan hou je alleen bak met wielen over.
Er liggen alleen maar (Engelstalige) Penguin boeken op. En hebbedingerige Penguin koffiemokken. Deze kar is een unicum en gaat op termijn waarschijnlijk het land in, naar andere Bijenkorfen in het land.
De uitvoering mag dan uniek zijn, het idee is dat niet. In Engeland is óók een Pop Up Store. Op het leuke blog The Terrier and Lobster stond deze foto:
Leuk gedaan. Maar die van ons is mooier. Dutch Design!
Voor een korte reportage van de feestelijke installatie,zie Boekblad Was Erbij.
Interne verhuizing
 |
| Zo zag het er vanochtend nog uit |
 |
| Montage met de hekken van Henk |
 |
| Detail: 'Duimhengen' (zo heten ze echt) aan de wand. |
 |
| Bijna klaar. Maar er mist nog iets: |
 |
| Willy Drie! |
 |
| Willy Drie in zijn nieuwe onderkomen. |
Dat zou een ongecompliceerd leuk idee zijn, als Willy Drie inmiddels niet in Haykes box woonde. Er moest dus iets gebeuren met de huisvesting van de grote huisdieren. Probleem? Niet voor doortastende dames!
Waar vanochtend nog de voervoorraad en het rek met borstels van de paarden stond, is nu een suite voor Willy Drie verrezen. Net zo ruim als zijn vorige plek, maar wel uit zicht van de paarden. Hij ziet er in deze ruimte ook opeens weer een stuk kleiner uit. Ik vraag me af of hij zich daar niet eenzaam zal gaan voelen. Hij is te klein om vriendjes met de paarden te zijn, maar het lijkt met toch gezelliger, met elkaar in één ruimte.
We hebben een levendige discussie over een mogelijk vriendje voor Willy Drie. Een os erbij zou het mooiste zijn, maar lastiger als de boerderij verkocht wordt. Een geit zou dan hanteerbaarder zijn. Zou Willy Drie misschien van konijnen houden? Of is regelmatig bezoek van katten en kippen voldoende?
Abonneren op:
Posts (Atom)