Chick bleef snorren - maar ze trok wel haar pootjes op toen ze het water eenmaal had gevoeld. En ja, ze bleef verder droog. Ze zit nu haar teentjes droog te likken. Ze vindt het niet erg dat ze woont bij mensen met zo'n ziek gevoel voor humor.
Cat Dip
Chick bleef snorren - maar ze trok wel haar pootjes op toen ze het water eenmaal had gevoeld. En ja, ze bleef verder droog. Ze zit nu haar teentjes droog te likken. Ze vindt het niet erg dat ze woont bij mensen met zo'n ziek gevoel voor humor.
1e 2 eitjes van kip Henny
Vijf maanden en 19 dagen geleden is ze geboren en nu is ze aan de leg: ziehier kip Henny's eerstelingen. Ze zijn klein van stuk - maar dat is Henny ook - en zeer smakelijk. Net als Henny denk ik, maar die is niet voor de pan.
Een smartelijke gebeurtenis heb ik in dit blog tot dusverre onvermeld gelaten: Henny's stiefmoeder Lenie, die als de kloek die zij was over haar kindje waakte, is enkele maanden geleden spoorloos verdwenen zonder een veertje achter te laten. Meegenomen door een vreemde kat of een roofvogel?
Henny stond er eind mei opeens alleen voor, want de andere twee kippen en de haan (ik heb ze Puntje, Bolletje en Foppe gedoopt) accepteerden Henny eerst niet. Ze werd gepikt en weggejaagd. Haar sociale contacten haalde zij bij de kippenren uit een passerende duif of een bezoekend eendenstel.
Nu gaat het contact met de andere kippen iets beter: Henny mag in hun buurt komen en en ze slapen nu allemaal 's nachts in de paardenstal. Dat is niet alleen gezellig voor Henny, het is ook een stuk veiliger, gezien het lot van Lenie.
En Henny is nu dus aan de leg. Hier de eerste foto van Henny die toen nog Henry heette omdat ik niet durfde aan te nemen dat het een vrouwtje was. Want dan was het mot met Foppe geworden, en misschien zou een Henry dan wel als halve haan eindigen. In de pan of aan het spit.
Jam. Zelf ingemaakt.
Dit is het weekend van de pruimen. Ook appels en peren en courgettes, maar vooral van de pruimen. Bijna 8 kg pruen is verwerkt tot saus en jam, maar er is nog een kistje over. En
Er hangt nog aan de bomen - en aan een boom, zo volgeladen, mist men 6, 8 kilo niet....
Het is wel duidelijk wat er de komende weken als cadeau wordt weggegeven: pruimen/appeljam, pruimenjam
Met cognac, en pruimensaus (voor bij wild en gevogelte).
Vliegen met ganzen
Je denkt misschien: gephotoshopt. Maar nee. Aan dit beeld is niet geplakt of geknipt. Hij is genomen op de Friese ballontochtfeesten in Joure. De opening was op woensdagavond met een vlucht van de Fransman Christian Moullec, die vliegt met tamme ganzen.
We moesten er even op wachten, want er hing een onweersbui in de buurt en piloot Moullec wilde niet dat zijn ganzen zouden schrikken van de donder. Maar rond half negen kwamen ze er in V-formatie aanvliegen en deden een paar rondjes over het veld. Ik geloof dat de piloot zijn ganzen met armbewegingen aangaf aan welke kant ze moesten vliegen, maar zeker weet ik dat niet. Zo laag vlogen ze nu ook weer niet over.
Wij Doen Niet Meer Mee
Chick & Chucky zijn Ontstemd. Teleurgesteld. Het zou me niet verbazen als ze in Hongerstaking gaan. Allemaal vanwege logeerhond Kip, de Heidewachtel jachthond die tot dinsdagochtend in hun huis zal rondwandelen.
Mens & Natuur
Een mooie ochtend in het Foam. In lange tijd niet zulke mooie dingen gezien. Publiekstrekker is ongetwijfeld de tentoontstelling van Anton Corbijn. Meer dan levensgrote zwart-wit portretten van popmusici, kunstenaars en andere iconen - zeg, Nelson Mandela. Het is Rauw & Rock & Roll en levensgroot en Van Dik Hout Zaagt Men Planken. In elk geval dikke zwarte lijsten. In deze beelden staat de larger than life mens centraal. Zeer de moeite waard.
Maar wat nog steeds door mijn hoofd zoemt zijn de foto's van Misha de Ridder. 'Solstice' vult enkele zalen met enkele monumentale foto's van ongerepte natuur in het hoge Noorden. Ongelooflijk mooi licht. Fascinerend zijn de 'bewegende foto's': Projecties van foto-achtige films van landschappen waarin in enkele minuten iets verandert - wolken trekken over eeuwig ruisende bossen die daardoor van licht naar donker gaan, mist bedekt een besneeuwt dal tot je niets meer ziet. In deze beelden komt de mens niet voor. Ik kom daar zeker nog een keer voor terug.
Pak me!
TV-presentatrice (en auteur van 2 romans) Karin de Groot werkte mee aan de Zwerfboekenactie: komende tijd wordt 'Mee naar zee'(met eveneens in grote letters op de cover: PAK ME!)overal door Nederland verspreid.
Ik mocht aanwezig zijn bij de opnamen voor het promofilmpje. Hier laat Karin vast boeken achter in de toiletten van de OBA en bij de roltrap. De Japanse bezoekers kijken hun ogen uit.
Boekhandelaars, Noordwijk
Vijf excellente boekhandelaarsters (uit Maastricht, Rotterdam, Katwijk, Noordwijk, Amsterdam) op de bank en rond de tafel, pratend over het vak. Ik denk eerst: die op de bank vind ik het leukste. Maar dan kijk ik naar de foto aan tafel en dan vind ik die toch aardiger. En dan weet ik het niet meer. Het is nu natuurlijk gewoon tijd om te gaan slapen. Ik ben benieuwd wat ik morgen vind.
Vitaal
Het schuttingtuintje - een geschenk van de universiteit aan de buurtbewoners die heel erg veel last hebben van de enorme verbouwingen die nu onder hun neus plaatsvinden - ligt er prachtig bij. De oudste bewoner 'opent' de schuttingtuin door de planten feestelijk te bespuiten.
Klimmen
De dakgoot was niet meer hoog genoeg toen Chick mijn hoofd uit het dakraam zag steken. Omhoog! omhoog! wil ze. Maar het dak is te steil om daarlangs omhoog te klimmen. Uiteindelijk kreeg ze een kontje van Inge (die ergens een ladder vandaan had getoverd) en kon ik Chick bij haar nekvel grijpen. Waarna ze - heftig snorrend - op zolder zat. Missie geslaagd.
Nieuwe Gewoonte
Tante Katja: 'Sinds kort gebruik ik niet meer het afwasteiltje, maar de hele spoelbak. Dat wast veel lekkerder af.'
Ik: 'En daar moet je nou 93 voor worden.'
Zondagmiddag
Het gras is hier groen genoeg. Van links naar rechts: Quincy, Inge, Chick, Melvin, Feye.
Ritje
Ik probeer foto's van Chick te maken waarin ze van me wegloopt, staart fier in de lucht. Maar dat is niet makkelijk. Ik wil de camera op haar hoogte hebben, moet dus op de grond gaan liggen. En dat is voor Chick aanleiding om juist heel hard naar mij toe te hollen.
Vandaag werden wij ook nog eens afgeleid door de kruiwagen. Het ideale voertuig voor een kort ritje.
Lord of the Fry's
De foto's die ik in de kerk maakte zijn natuurlijk helemaal bagger - als je de foto onderaan een kwartslag draait zou je denken dat deze werd genomen ná zijn overlijden. Gelukkig is er nog een poster achter hem waarop staat om wie het gaat: Stephen Fry, de meester aller Fry's. Springlevend en nog immer begiftigd met de the gift of gab: hij praat makkelijk vijf kwartier in een uur en het is niet alleen onderhoudend en amusant, het gáát ook nog ergens over.
Volgens mijn metgezel-van-de-avond en Fry-kenner Luigi vertelde Stephen Fry hele stukken bijna letterlijk uit zijn recentelijk uitgekomen tweede deel van zijn autobiografie The Fry Chronicles . Het bewijst dat Fry een tekstvast man is en het was geen enkel bezwaar. Het stuk waarin hij de loftrompet bleef steken over Stephen Jobs van Apple had wat mij betreft iets korter gekund. Maar zijn verhaal over de rol die Oscar Wilde in zijn leven heeft gespeeld (een verhaal van een half uur? of drie kwartier? de tijd vloog!) was elke seconde waard.
Na afloop signeerde Stephen Fry zijn boek. Er stond een ontzagwekkende rij mensen. Hij zou alléén een handtekening doen. Geen speciale opdrachten ('voor mijn lieve broer') en geen foto's maken van de meester, waren de instructies van de rondschietende zenuwachtige dames die een en ander in goede banen moesten leiden. Want zodra Stephen Fry een lens op zich gericht weet, stopt hij met wat hij aan het doen is en gaat poseren. ('I don't mind at all, do use your flash if you like, flash away!') Dan zou het signeren tot diep in de nacht duren en dat was niet de bedoeling. Mr. Fry vliegt geloof ik vandaag alweer naar Los Angeles. Ik wacht met smart op de leuke foto die Sigrid van American Book Center mij gaat sturen. Ter herinnering van een heel erg mooie avond.
Prijs van de Nederlandse Kinderjury
Francine Oom wint met 'Hoe overleef ik mijn vader? (en hij mij!)' in de categorie 10-12 jaar;
Geronimo Stilton wint met 'Fantasia V' in de categorie 6-9 jaar;
Een speciale Pluim van de 'Senaat' van de Kinderjury voor Edward van de Vendel voor zijn boek 'Sofie en de pinguins' (category 6-9 jaar);
En een speciale Pluim van de Senaat van de Kinderjury voor Tosca Menten, voor haar boek 'Dummy de Mummie en de tombe van Achnetoet'.
En hier alle prijswinnaars op de foto met de Senaat van de Kinderjury!
The cat's whiskers
Op deze foto van ongeveer een jaar geleden had ze nog een Adolf-esque snorretje - kort gebeten en kort gehouden door haar broer. Want als het dan eenmaal kriebelt als je bij elkaar in bed ligt, blijf je bijten. Een korte baardhaar prikt nu eenmaal meer dan een lange, zoals iedereen die wel eens man (of vrouw) met een five o'clock shadow heeft gezoend kan bevestigen.
Mussen op het strand
Zo denk je jaren niet aan ze en dan vliegen de mussen bij herhaling je blikveld binnen. Dit zijn Zandvoortse strandmussen die zich perfect hebben aangepast aan de leefwijze van de loungende & chillende homo sapiens Germaniënsa et Hollandiënsa.
De mussen kwamen heel dicht bij de lunchende gasten van het Boekblad aan Zee-evenement waar ik foto's maakte. Op een gegeven moment pakte ik in een opwelling een pijnboompitje van het bord van een Groningse boekhandelaarster en legde die op haar scheen. Dat vond ze gelukkig goed - Groningers raken geloof ik niet zo snel ontstemd. En het werkte: een paar dappere musjes gristen de pijnboompitjes - want het bleef natuurlijk niet bij één pijnboompitje - van haar jeans.
Daarna probeerde ik met wat andere gasten op een picknicktafel om de musjes op het logo van Boekblad te krijgen. Daarbij werden wij een beetje ondermijnd door een gepensioneerde tandarts die zo enthousiast overal kruimels brood begon te strooien dat de mussen helemaal niet meer op tafel hoefden te komen. Maar een paar musjes deden dat uiteindelijk gelukkig toch.
Stichting Aap
Als je apies wilt kijken kun je beter naar Artis gaan. Of Burgers Zoo. Bij Stichting Aap, zoals de medewerkers op de Open Dag voor donateurs niet ophielden te herhalen, heeft men een 'hands off' beleid. De mishandelde, getraumatiseerde en gevangen gehouden apen die zij opvangen, moeten vooral weer leren om aap met de apen te zijn. Zoveel mogelijk zonder mensen. Ook als dat hunkerende apofiele open dag bezoekende donateurs zijn.
Hier en daar vingen wij wel een glimp op van een mandril of rhesusaapje, wasbeer of Japanse eekhoorn. Maar vooral luisterden wij naar de verhalen van de verzorgers, die geprivilegieerde wezens die wel bij apen mogen. En naar de begeesterde oproep van de directeur om je opgespaarde doch ongebruikte Airmiles te schenken aan Stichting Aap. Een briljant idee: er is een reservoir van 250 miljoen (!) euro's aan gespaarde Airmiles die nooit te gelde worden gemaakt, De eigenaars doen er niets mee en als ze niet ingewisseld worden, zijn ze op een gegeven moment niet meer geldig. Schenken aan Stichting Aap dus en wel Onmiddellijk. Voor alle lotgenoten van die recent opgevangen chimpansee die in België door een oud vrouwtje werd gehouden en (net als zij? vraag je je dan af) leefde op een dieet van bananen, bier en bonbons.
Mussen op het balkon
Zomer, herfst, winter, lente: in Dorpstraat ons dorp gaat het voederen der vogels gewoon door. Als de kauwtjes bezig zijn, wagen zich gaan andere vogels op het balkon. Maar die zijn kennelijk even voldaan en nu zien de mussen hun kans schoon.
Abonneren op:
Posts (Atom)