Eer is een magische grens overschreden. Het is opeens een winkel geworden. De contouren van een boekwinkel zijn zichtbaar geworden.
(klik op plaatje voor vergroting.)
Werk Aan De Winkel
Werk Aan De Winkel
Actie op alle fronten. De armaturen liggen klaar om aan het plafond geschroefd te worden, de laatste vlekkerige plekjes op het plafond zijn weggewerkt met witte latex en het overgrote deel van de boekenplanken zitten in de kasten. Kasten die inmiddels waterpas en vlak tegen elkaar aan staan. Met de hardware is men, kortom, een eind op streek.
Maar hardware is maar een aspect als je een nieuwe winkel wilt beginnen. Gisteren zijn De Nieuwe Boekhandelaars een hele dag op cursus geweest om de software van een alles omvattend kassa-voorraadbeheersysteem te doorgronden. Vandaag is het tijd om het geleerde in de praktijk te brengen op de vers geinstalleerde kassa-apparatuur.
(En zoals altijd geldt ook hier: klik op de foto voor een vergroting.)
De Atlas der Neederlanden
Dit Inpolderplan van de Haarlemmermeer door Jacob Bartelsz Vernis uit 1641 is nooit uitgevoerd. De aarzeling van de bestuurders om dit geometrische rooster van dijken en polders over het waterrijke gebied te pleuren had te maken met het verzet van vissers, de enorme kosten die de inpoldering met zich mee zou brengen, maar ook met de vrees in Amsterdam, Leiden en Haarlem dat het vervoer tussen deze steden over het water door de inpoldering ernstige hinder zou ondervinden.
(In de hoeken van de kaart zie je de stedelijke hoofdrolspelers liggen: rechtsonder Amsterdam, rechtsboven Haarlem, Leiden linksboven.)
Dit plan is verluchtigd met een gedicht van Vondel, waarin de Landleeuw de strijd aangaat met de even mythologische als wrede en gluiperige Waterwolf - en uiteindelijk natuurlijk triomfeert. De Haarlemmermeer werd uiteindelijk ingepolderd tussen 1849-1852, meer dan twee eeuwen later.
(voor een vergroting: klik op het plaatje)
Werk Aan De Winkel
De blauwe boekenkasten staan op hun plaats, het verfwerk is zo goed als af, en de rolhekken zijn geinstalleerd.
De chauffeur van het Centraal Boekhuis meldt zich even voor 12 uur voor de eerste lading boeken: 3 vette pallets vol. Monique en Hans stapelen ze in recordtempo om in een manshoge muur achter in de zaak, met voldoende ruimte voor een looppad naar het magazijn.
Veldwerk
Op de foto bestudeert professor Chuck de spitsmuis die professor Chicky bij het veldwerk heeft verschalkt.
Dat komt zo:
Iemand maakte mij attent op de website Zoogdier gezien, waarin de Engelse uitdrukking Look what the cat dragged in een wetenschappelijke invulling krijgt. Muizen zie je normaal gesproken maar zelden, en dat schijnt jammer te zijn. Daarom is de hulp ingeroepen van huiskatten en hun personeel.
In Wat brengt uw kat kun je rapporteren wat je kat aan vierpotigs mee naar huis neemt, opdat spits- en veldmuizen in detail in kaart worden gebracht. Chick & Chucky werken graag mee. Hun nieuwe motto is: Niet Naar Huis Zonder Muis.
Werk Aan De Winkel
Maandag is het marmoleum gelegd. Wanden en plafond zijn gewit en daarachter moet het kloppen met de bedrading, schakelaars en stopcontacten. De ruimte is even pure ruimte.
Tien minuten verderop staat ondertussen een team in de Westergasfabriek alle kasten, planken en verrijdmeubels in een vrachtwagen te pakken. Vandaag is kastenverhuisdag.
Halverwege de middag. Drie volle vrachtwagens later zijn alle kasten over. Vanavond en morgen moeten ze waterpas geplaatst. De Gouden Boekjes Taxi display is al (leeg) afgeleverd. Vrijdag komen alle boeken.
Kom Van Dat Dak Af
Werk Aan De Winkel
De nieuwe boekwinkel heeft inmiddels achterin een aparte ruimte gekregen voor het keukentje, en bij de voordeur is een klein halletje gemaakt, opdat de airconditioning straks niet rechtstreeks naar buiten blaast. Maar bovenal: De nieuwe boekhandel wordt wit. Liters latex smeren ze op het inmiddels gladde plafond en strakke muren. De kasten die tijdelijk in het midden van de ruimte stonden opgesteld, kunnen nu naar hun nieuwe plek, achterin.
Jagtlust
De Lift Werkt Weer (met dank aan Moestafa)
Dankzij Moestafa konden we na vijf minuten stilstand onze reis hervatten.
De buitenlift - o, triomfantelijke afdaling! - hapert maar een heel klein beetje, maar we hadden Moestafa die over ons waakte.
Wij konden veilig gaan wandelen.
Jagtlust
Dan zijn er nog de dames van het eten en drinken. Zij heten Jose, Svetlana, Anouk, Jantien, Froukje, Miep of Diewertje en geen moeite is hen teveel. Ze lopen zich het vuur uit de sloffen om het ons naar de zin te maken.
Nu zitten wij op het terras (onder de party tent, voor de zekerheid).
Daar landde deze rups op de hand van mijn moeder.
We hebben hem op een plantje gezet (hopelijk met blaadjes die hij lust) en zetten ons aan de bouillon.
Werk Aan De Winkel
Elders in het land wordt hard gewerkt aan het op poten zetten van De Nieuwe Boekhandel aan de Bos en Lommerweg 227 in Amsterdam.
Door het verbouwen heen wordt er driftig vergaderd. Afgelopen vrijdag voerde boekhandelaar Monique Burger een gesprek met de top van Libris (de samenwerkingsorganisatie van zelfstandige ondernemers van boekhandels in Nederland). Vanaf de straat ziet dat er alvast heel productief & gezellig uit.
Bij deze vergadering was ook vader Burger aanwezig. De aanwezigheid van de fotograaf, hoe kort ook, leidde hem een beetje af. Om te laten zien dat het hem menens is, toont hij niet alleen zijn gezicht maar ook zijn speciale Monique-map.
Jagtlust
Jagtlust
De komende drie dagen zit ik in Zorghotel Residentie Jagtlust in 's-Graveland, met mijn moeder en Tante Katja (TK) die samen een kamer delen. Ik heb een kleinere maar prachtige kamer voor mij alleen; af en toe hoor ik een auto langsrijden, maar verder wordt de stilte geaccentueerd door een gestaag druppende kraan in de badkamer. We hebben gedrieen diner op de kamer, onderwijl naar Derrick kijkend en af ten toe komt het bijzonder aardige personeel voortdurend binnenhollen om ons ijsjes, wijn en toiletpapier aan te reiken.
Ans Markus in Amstelveen; Hail Society & Hail Mooi
Het is een aardig museum, beetje een galerie ook - je kunt er veel kunst gewoon kopen - die de kunstcollectie van een oprichter van de Tomado-fabrieken herbergt. (Nutteloos doch leuk weetje: Tomado staat voor Van der TOgt MAssa Artikelen DOrdrecht).
Bezoekers: Keurig. Hoog Amstelveens gehalte. Schilderijen: indrukwekkend. Zeer de moeite waard, zeker naarmate je langer tussen de doeken dwaalt.
Werk Aan De Winkel
Cor ruimt puin.
Monique wijst een nieuwsgierige buurtbezoeker waar de kinderboekenhoek straks komt.
Michiel van de Arbeiderspers helpt het provisorisch kantoortje inrichten.
Het eerste inkoopgesprek in De nieuwe Boekhandel is een feit.
Werk Aan De Winkel
Het is augustus, de benedenverdieping is leeg. Nou ja, bijna. De vloerbedekking is eruit, de wanden zijn gestript, loze leidingen verwijderd. Het bouwen kan beginnen.
Knollentuin
Feye en Melvin in de tuin van Nr 9. Het leek gezelliger om ze een dagje naar het vakantiehuis mee te nemen. Ze vonden het erg leuk, was mijn indruk. Maar als je van gladde gazonnetjes houdt, moet je er zeker geen paarden neerzetten. Ze eten alleen het lekkere gras. dus zorgvuldig om de zuring, distels en brandnetels heen, zodat je die opeens extra goed ziet. Stukken met sappig groen gras zijn favoriet. Ze ploegen het hele veld in no-time om, vooral Feye (een Fries van zo'n 700 kg) transformeert een gazon binnen 24 uur tot een weiland.
Verrassing
Donderdag, Dorpstraat ons Dorpdag. Vandaag is dat boodschappen in Apeldoorn: Leesbril brengen bij de opticien en een uur later weer ophalen, nu met de nieuwe glazen, drie nieuwe broeken scoren voor mijn vader bij De Oranjerie. Dan weer terug, even babbelen over het aanstaand uitje van mijn moeder naar Jagtlust en het is alweer vijf uur. Ik sta op om weer naar huis te gaan. Ik loop wat achter op schema.
'Lopen doet een beetje pijn,' zegt mijn vader. Hij begint moeizaam zijn rechterschoen uit te trekken. Dan zijn sok. Ik schrik van de onverwachte donkere plek.
'Hoe lang heb je daar al last?'
'Het doet vandaag pas pijn.'
Bij nadere inspectie van de schoen blijkt een stukje van het tongstuk omgeklapt te zijn. Als de veters gestrikt zijn ontstaat er een hard, puntig stukje dat in de voet drukt.
'Ik denk dat er een pleister op moet,' zegt mijn vader. Mijn moeder heeft nog een stuk hansaplast en wil weten hoeveel pleister ze moet afknippen, nagelschaartje in de aanslag.
'Heb je daar niet eerder last van gehad?' vraag ik.
'Het doet pas vandaag pijn.'
Dat is leven in het heden. Misschien deed het gisteren ook wel pijn, en eergisteren, maar is hij dat vergeten na een prettige schoenloze nacht.
'We doen er nu een pleister op,' zeg ik, 'en dan trek je lekker je pantoffels aan. Ik haal de nogal versleten platte veters uit zijn schoenen, 'dan kun je ze niet meer per ongeluk aantrekken. Waar staan je andere schoenen?'
Achter zijn stoel blijkt een paar te staan. De veters zijn er keurig uitgehaald. 'Daar was een veter van kapot,' zeg mijn vader, 'maar 1 veter heb ik gered.' Hij pakt een ronde veter naast zich op het tafeltje ligt en werpt hem mij toe.
Ik haal een ander ronde veter uit een boventallige schoen van mijn moeder en rijg ze in de veterloze schoenen. Daarna ontdek ik een ander stel zachte suede herenschoenen, met veters, onder de tafel waar hij eet.
'Dit voelt er lekker,' zegt mijn vader tevreden naar zijn pantoffels kijkend, 'wat heb je toch weer zegenrijk werk verricht.'
's Avonds bel ik de verzorging met het verzoek dit zegenrijk werk voort te zetten. De dienstdoende verzorgster belooft er een logboeknotitie van te maken. Ik hoop maar dat ze de voet in het snotje houden.
Viooltjes in Diever
Vlak voor de weg aftakt geef ik een ruk aan het stuur en ben op weg naar Diever. Dat blijkt dan nog twintig kilometer verderop te liggen (dat was tante Katja nooit overkomen, want die kent de verhoudingen in Nederland, maar aardrijkskunde is nooit mijn sterkste vak geweest). Nu ik eenmaal onderweg ben, ga ik door.
Diever bevindt zich in het epicentrum van een wolkbreuk. De stalletjes van de zomerse markt rondom de kerk hebben hun spullen in veiligheid gebracht in de busjes waarmee ze gekomen zijn en staan onder het canvas te hopen op betere tijden.
Gewapend met paraplu stap ik de begraafplaats op. Ik weet de weg nog. Langs de donkere bomen, naar de verre hoek. Verhuizen is in deze contrei gelukkig een uiterst zeldzaam verschijnsel.
Als ik er ben - het enige graf met lief bloeiende viooltjes - houdt de regen op. Even.
Zeepootjes
In de achttiende eeuw gingen jonge mensen uit bevoorrechte families op reis om hun opvoeding af te ronden: de grote tour. In de eenentwintigste eeuw gaan sommige poezen op reis ten behoeve van een allround educatie.
Chick en Chucky maakten van de week een zeereis - nou ja een tochtje op het Slotermeer. Een kleine stap voor de mens, maar voor het gepoeste een uitdaging van heb-ik-jouw-daar.
C&C waren vrij snel redelijk op hun gemak. Ze verkenden de boot van binnen en buiten, liepen voorzichtig over het gangboord en keken geboeid naar de vogels die op het spiegelgladde water dobberden. Maar toen de boot de steiger naderde, sprongen ze allebei, zonder het aanleggen af te wachten, met een elegante sprong aan land - over zeker een meter water. Om daarna opgewonden heen en weer door de tuin te galopperen. Ja, ze zijn slim genoeg om niet in het water te vallen of natte pootjes te halen. Maar zeerotjes worden het denk ik niet.
Ik Wil Niet Onder De Douche
Werk Aan De Winkel (3)
Terwijl boekhandel Omta bijna geheel ontmanteld is, wordt er elders in de stad hard gewerkt aan de kasten die straks de nieuwe boekhandel zullen bevolken. In de Westergasfabriek is even ruimte beschikbaar - ideaal om van stapels mdf-platen tientallen kasten te zagen en in elkaar te zetten aan de oostkant, af te zemen aan de noordkant en twee keer te verven aan de westzijde van de Gashouder.
Als alleen leidinggeven en aan supervisie doen is voor de nieuwe eigenaar geen optie. Het is handen uit de mouwen voor boekhandelaar Monique Burger en kasten sjouwen.
Lens & Lichaam
Het kijken is niet meer optimaal, dus wij vervoegen ons bij Villa Optica (v/h Wagenaar Optiek) aan de Korenstraat in Apeldoorn.
Vroeger zat er een opticien in Beekbergen. Ik herinner mij de oude meneer Wagenaar nog wel, een zachtmoedig schriel mannetje dat aan het begin van de Dorpstraat een brillenwinkel annex klokkenzaak had.
Mijn moeder vertelt aan de bijzonder aardige jonge vrouw die haar ogen aan het testen is, dat die meneer Wagenaar z'n echtgenote - een vrouw van Rubensiaanse omvang zonder de sensuele uitstraling - altijd van achter in het huis het winkelgedeelte instapte als haar man even weg moest, iets zoeken in het magazijn, of in het kantoortje. Ze hielp niet in de zaak; ze hield de klant in de gaten. Voor het geval dat.
De aardige opticienne glimlacht vriendelijk. 'Meneer Wagenaar heeft zich zo'n vijf jaar geleden uit de zaak teruggetrokken,' zegt ze.
Mijn moeder heeft maar enkele seconden hoofdrekenen nodig. 'Dat moet dan zijn zoon geweest zijn,' zegt ze. 'Wagenaar junior,' vul ik behulpzaam aan. En voelde mij even heel erg oud.
Werk Aan De Winkel (2)
Achterhaald door technologische ontwikkelingen. Onverwoestbaar.
De kassa verdient een eigen plaatje - het is een monument.
Er is een zakcalculatortje opgeplakt, links onder zijn de knoppen voor 'boeken', 'tijdschriften', 'diversen' en eentje waar het labeltje allang van af is ('boekenbonnen'?). Plakletters met 'Anton Pieck' en 'Rien Poortvliet'.
Er zijn nog 5 knoppen, voor andere categorieën A tot en met F.
En drie metalen laden eronder.
De teller staat weer op nul.
Werk Aan De Winkel
Boekhandel Omta is niet meer.
Toen Anita en Cor Omta namen de zaak in 1997 over van hun (schoon)zus, was de zaak al 35 jaar in handen van de familie. Sinds de bouw van de Bos & Lommerweg - in de jaren 40 - was er op nummer 227 een boekhandel.
Maar eigenaresse Anita gaat zich aan haar studie theologie wijden en Omta wordt ontmanteld, om plaats te maken voor de nieuwe boekhandel van Monique Burger (v/h Island Bookstore in de Westerstraat).
De komende tijd ga ik er af en toe langs om de metamorfose vast te leggen. Dit is de eerste foto: bijna alle boeken zijn weg. En de kaarten ook. En de kasten, de rekken. Voor de partij links komt nog een opkoper. Het is een trieste bedoening, maar Alles Moet Weg.
Klein Leed: Mag Die Pop Weg?
Het is half elf 's ochtends en de telefoon gaat. De manager van Vastgoedbeheermaatschappij Astoria, die een gebouw beheert waar ik regelmatig verkeer.
- 'Hebben jullie soms een pop voor het raam staan?'
- 'Ummm, ja. Dat moet Frederique zijn. Maar die staat niet echt bij het raam.'
- 'Ach, ze heeft een naam? Wat grappig. Nou hebben wij een brief gekregen van jullie overburen, via jullie onderburen die 'm weer naar ons gestuurd hebben. Het is een heel vriendelijke brief, maar ze schrijven dus dat er aan de overkant een pop voor het raam staat die er een beetje eng uitziet. Ze schrikken er telkens van. En ze weten wel dat het om een pop gaat, maar ze kunnen er maar niet aan wennen. En nou vragen ze of die pop weg mag. En dat ze dan graag een doos chocolade komen brengen.'
Ik fiets naar de Vijzelstraat. Het blijkt niet Frederique (die er trouwens niet eng uitziet, al heeft ze geen armen), maar een nieuwe halve paspop te zijn, zonder benen maar met twee armen en een (1) hand, die Ginni nogal pontificaal voor haar raam heeft gezet. Laat ik haar Truusje noemen. Ze oogt inderdaad een beetje creepy.
Als we naar de overkant turen, zien we opeens de Noodkreet op het glas geschreven: 'Mag die pop weg?'
Nooit eerder gezien. Geen idee hoelang dat er al staat.
Truusje verhuist. Benieuwd of er nu een doos chocola gaat komen.
Abonneren op:
Posts (Atom)