Alweer Verleden Tijd

Dit is de verkeerde foto, maar G's jas kleurde zo leuk bij de linten dus ze stapte vanzelf, stralend en rood, in het beeld met de pseudo-grafkruizen.
Het Museumplein (op de achtergrond het Concertgebouw) was even een aids-begraafplaats met 5000 kruisen. Wat eigenlijk interessanter was - en dat had dus de foto moeten zijn - waren de mannen van de Gemeentereiniging links buiten beeld, die om twee uur 's middags in gesloten formatie de rode linten alweer aan het verwijderen waren (geen kans dat die gaan bealgen of bemossen in hartje Mokum!). Het foto-moment voor de media was 's ochtends geweest en de spullen moeten waarschijnlijk voor donker weer in de opslag staan. Wereld AIDS-dag is in Amsterdam een AIDS-ochtend. Chop-chop, tempus fugit.

Nuttige Kunst

Mijn broer klaagde onlangs in zijn blog over nutteloze kunst. Her en der over Nederland verspreid (en dus ook in Kampen) staan deze kunstwerken die er op de ontwerptafel vast wel prachtig hebben uitgezien maar inmiddels zijn verworden tot niet-onderhouden wanprodukten en 'verdrietige, bealgde, bemoste en verroeste rommelige plaatsjes'.
Ik was nog niet eens klaar met mij afvragen of er zoiets is als nuttige kunst, of ik trof tijdens een wandeling in het Vondelpark dit object aan: een Granny Smith-groen Vindhek, waaraan je gevonden voorwerpen kunt hangen. Dus als je een handschoen of huissleutels vindt (of kwijt bent geraakt) in het park: Hup naar de Vindplek!
De mevrouw die op mijn verzoek mee op de foto ging, maakte zich bekend als de kunstenares die het allemaal bedacht had. Haar naam is Annemarieke Weber . Ideetje voor Kampen e.o.?

Thanksgiving Turkey Cut-Up Ritual

D-Day

Zo kom je zelden in Rotterdam en zo verkeer je er wekelijks.
Aanleiding deze week was Deelderdag: het AOW-feestje van Jules Deelder, bard van de Maasstad, nachtburgemeester van Rotterdam. Er werd ook een boek gepresenteerd - reden waarom ik er voor Boekblad heen ging. Volgens Jules' dochter Ari (bekend van het gedicht 'Lieve Ari/Wees niet bang/De wereld is rond/en dat istie al lang .. etc) kunnen wij nu al die eerdere dunne boekjes de Maas inpleuren en vervangen door dit ene, kloeke boekwerk: "Bijna alle verhalen".
De pensionado zelf liet trots zijn nieuwe tanden zien (rechter bovenhoektand platina) en verklaarde tegenwoordig huppelend naar de tandarts te gaan. Daarna speelde hij ritme-ondersteunend mee in de band New Cool Collective (jazz, latin) van Benjamin Herman, een Buddy Holly lookalike altsaxofonist voor ie ik ter plekke viel als een blok.
Het was een mooie, rauwe avond. Verpletterd & nahummend reed is 's nachts weer naar huis. Want zo verkeer je wekelijks in Rotterdam en zo heb je er niets meer te zoeken.

Anton Mauve in Singer

De kaakchirurg had de hechtingen snel en zonder veel ongemak uit mijn tandvlees gepeuterd. Het ziekenhuis ligt (als je heel erg goed kunt gooien) op een steenworp afstand van het Singer Museum in Laren. Ik ging dus de tentoonstelling van schilder Anton Mauve (1838-1888) bekijken.
Het is eigenlijk een halve tentoonstelling; het vroege werk van Mauve is momenteel te zien in Teylers Museum in Haarlem. In het Singer hangen Larense schetsen en schilderijen. Dat betekent veel heidevelden met schapen en nobele boeren in de eenvoudige doch propere keukens van hun pittoreske boerderijtjes. En blakende boerendochters in de moestuin of op de bleek, een lammetje of kalfje voedend.
Het was de eerste keer dat een tentoonstelling van het Singer me een beetje teleurstelde: het is te zoet en te romantisch naar mijn smaak.
Twee werken echter staken er voor mij met kop en schouders bovenuit: De ene met een kudde schapen die met tegen- en strijklicht op de witte wollen ruggetjes naar de schaapskooi terugkeren. De andere staat hierboven: De Mallejan, olie op doek 106,6 x 205,8 cm. Dat is lekker groot: de houtsplinters van de kap spatten bijna in je gezicht, en de mist kun je bijna voelen. Dit schilderij maakte het bezoek de moeite waard.

Ik Ga Waterskien

Of motormuis gaat rijden op een Harley. Maar het apparaat is geen Harley maar een 'Sara 3000' ('Sara 2000' is zoooo pre-milennium) is in hip lila en 1 persoon kan 'm bedienen. We beginnen echt een indrukwekkend wagenpark bij elkaar te sprokkelen.

De Olifant

Omdat de ruggen van het verplegend personeel straks tot hun 67e mee moeten kunnen, is er een verrijdbaar apparaat in de douche gestald waarmee mijn moeder in een handomdraai uit haar dagelijkse stoel getild kan worden. Het oogt een beetje als een fitness apparaat vind ik, maar mijn vader heeft het apparaat 'de olifant' gedoopt.
De slurf ontbreekt, zelf denk ik eerder aan een edelhert.

Dame in Tranen

In het nog maar net geopende museum M in Leuven is een tentoonstelling over Rogier van der Weyden
(tot 6 december). Vol bezoekers, ontzettend veel bezoekers, in een museum dat niet gebouwd is voor zoveel mensen, vooral niet op de smalle trappen. Maar de schilderijen maken het helemaal goed. Nobele vorsten, devote heiligen in mantels waar je de tekstuur bijna van kunt voelen en, vooral onder het kruis, diepbedroefde mensen. Het perspectief klopt net niet, de Kindekes Jezus zijn een beetje dun en sabbelen soms met gnuifende fuifkoppen aan een wonderlijk hoog gesitueerde moederborst. Het resultaat is prachtig en ontroerend. De reis waard, en hoevwel de muziek een beetje vreemd is, is dit filmpje over de restauratie van een van de topstukken ook de moeite waard.

Nachtleven

De nacht doorbrengen in het Okura hotel achter mijn huis gaat mijn budget te boven. Maar 1 keer per jaar een bezoek aan de bar op de de 23e verdieping, dat mag bij heel speciale gelegenheden. De stad ligt aan je voeten terwijl je af en toe aan je Johnny Walker Red Label (met water, geen ijs) nipt. En Het Leven doorneemt, vooral je eigen.

Zeulen

Poezen zijn er om mee te zeulen, en Chick & Chucky berusten, want ze blijken erg kindvriendelijke karakters te hebben. Er is nog nauwelijks een krabje geplaatst en als het al gebeurt, dan is het bijproduct, geen opzet.
Deze poezen doen werkelijk alles waarvoor ze zijn aangenomen.

Begaafde Huisgenoten

Halo de Hond die pool speelt.

Geheel voor de Poes

Na de pannenkoeken met kaas en pepernoten toe op de bank met de afstandsbediening (schaatskampioenschappen) en de poezen. De poezen gedragen zich voorbeeldig, nichtje ook. Ze blijft voor het eerst een nacht bij mij logeren.

Mortier wint ako lit prijs

Gala fotograaf

Op het Boekblad Galabal - tussen fotograferen van de galajurken door - een eigen fotomoment: in mijn fotografen feestbloesje (en donkerblauw fluwelen jasje) op de foto met Rene Hollaers (van de voortreffelijke boekhandel Van Kemenade en Hollaers in Breda).
Ontzettend middelbaar, maar onmiskenbaar feestelijk.

Multitasken op de Albert Cuyp

Het is een snapshot dat enige toelichting kan gebruiken. Deze meneer kan mondharmoonica spelen terwijl hij een stokje op zijn neus balanceert. Echt waar. Zijn harmonicabegaafdheid is een beetje beperkt (tot in en uitademenen), maar het stokje is vrij kort en dat maakt het extra moeilijk.
Hij verkoopt ook ansichtkaarten van zichzelf waarop je hem dit kunstje op Verschillende lokaties ziet doen. Ik heb er drie gekocht, voor 1 euro het stuk (een koopje).
Hij vertelde me dat hij ook te huur is om op te treden op feesten en partijen.
Voor geinteresseerden: overdag is hij meestal op de Albert Cuyp te vinden.

Beest In Bed

Soms is 't een hobbezak, soms een goedzak, zowel jager als puber, roofdier als baby.
Soms is 't net alsof je een leeuw in je bed hebt liggen. Met vlijmscherpe nagels en tanden en weelderige vacht. De Chuck-Mini-Leeuw.

Steam Heat

"Steam Heat" is een liedje uit The Pajama Game (1954) en is ook gebruikt in de musical Fosse. De Pointer Sisters namen het nummer op in 1974 voor hun LP That's a Plenty. Maar daar zat niet zo'n prachtige gil in als in deze, en ook geen malle stapjes (Monty Pythons Ministry of Silly Walks waardig), noch dames met elastieken benen.

Bij De Oogarts

Een uitje vanochtend: met mijn vader naar het Lucasziekenhuis in Apeldoorn voor een ooginspectie. Het verzorgingstehuis had de afspraak op 10.15 gezet, wat rijkelijk vroef is als je uit Amsterdam moet komen, in de spits en met waarschuwingen voor dikke mist op de radio.
Maar mist? Wat nou mist? Uiteindelijk bleek er nauwelijks een wolkje aan de lucht en de spits was nog op herfstvakantie.
De oogarts - jong, blond, vrouwelijk - vroeg mijn vader wat de klachten waren en keek verrast toe mijn vader zijn diagnose gaf.
"mijn vader is gepensioneerd arts," vertelde ik haar toen ze mij verbijsterd aankeek. Aha.
Het bleek uiteindelijk allemaal zeer In Beginnend Stadium te zijn, plus een beetje staar rechts. Niets om snel in te gaan snijden in elk geval.

Op Het Lichaam Geschreven

Het is niet de definitieve versie, en bovendien in het stadium van pre-postproductie.
Maar het geeft wel een beter idee van wat het worden gaat. Dit is een foto van Daan met op zijn gezicht de website van Athenaeum Boekhandel die hij zelf maakt en bijhoudt.

Test, een, twee, drie

Morgen een foto maken van een webredaceur - iemand die zijn werkend leven doorbrengt voor een beeldscherm, visueel niet het meest aantrekkelijke beeld (vooral omdat het gaat om een foto over zijn beroep. Ik ga proberen om met de beamer zijn werk op zijn gezicht te projecteren.

Poes in 't kastje

Demonstratie in Rabat

Dit beeld moet nader worden toegelicht. Het zijn demonstrerende studenten (afgestudeerd of bijna zover) die vinden dat een universitaire opleiding hen recht geeft op een baan bij de overheid. De overheid op haar beurt stelt dat ze dat niet hoeft en dat ze maar in het bedrijfsleven werk moeten zoeken. Dat willen de werkelozen niet. Vaak spreken ze alleen Arabisch en geen Frans - en dan kun je een baan in het bedrijfsleven schudden - en dus wordt er elke vrijdag gedemonstreerd. Bijna onderdeel van de Rabatse folklore.

Dinosauriers in Sale

Op de Markt

Het fastfoodlaantje van de Maandagmarkt in Tiddes (Midden-Atlasgebergte). Wij hebben er niet gegeten, helaas, wij moesten in een privehuis eten. Dat is minder leuk, want de gastvrouwen hollen steeds weg en dan zit je daar maar met je eigen groepje.

Buikdansen voor Beginners

Om niet alleen maar nuttige dingen te leren, hadden we ook om een buikdanseres gevraagd om ons les te geven.
Wij mochten haar Madame noemen en dat was ze ook: "Alors, encore un fois! From zie beginning! Un-deux-trois-quatre!" Madame was streng doch rechtvaardig. Wij moesten buikdansen en dat is heel wat anders dan het hopsen waar een aantal van ons, waaronder ik, onder de druk van de vele instructies naar neigen (buik, armen, benen, ontspannen lachen... hoe onthou je het allemaal?): "Smile! Zis is la danse! You are not laying ze bricks!").
Het laatste kwartier deed ze voor hoe het echt moet en als je niet beter weet lijkt het heel erg makkelijk. Maar wij wisten inmiddels beter. Na afloop vroegen wij haar waar je in Rabat buikdansen kon zien. Dat bleek nog niet zo eenvoudig. De betere hotels en andere horecagelegenheden vielen in elk geval af: >"Non, non, non, dans les restaurants on danse, mais c'est pas de l'art, ca, c'est... c'est- commercial!" Merci, Madame. C'etait merveilleux.

Rabat

Drie nachten in Marokko en elke nacht in een ander bed geslapen; 1 nacht in Casablanca in een zwaar naar insecticiden ruikend donkerhouten bed. 1 nacht in Rabat (Hotel Berlin, wat je met een Duits, niet een Frans accent moet uitspreken) in een kamertje model ruime klerenkast zonder raam, (nou ja, heel hoog was een raampje naar de gang, en in die gang was dan ook wel weer een raam, maar opgesloten voelde het wel). E afgelopen nacht, op mijn dringend en aanhoudend verzoek, in een ruimere kamer met enig uitzicht op Avenue Mohamed V, de opa van de huidige monarch. Het leven wordt, kortom, steeds beter. Het is wel wat lawaaiiger, maar je bent niet van de rest van de wereld afgesloten.

Nog een nouveauté: dit is voor het eerst sinds donderdag (het is nu zondag) dat ik toegang heb tot het internet. Schokkend - hoe deed ik dat vroeger toen internet nog niet bestond (hier hoort een vraagteken; maar die kan ik op dit afwijkende, half arabische toetsenbord niet vinden, dus die moet er even bijgedacht). Ik kan ook nog geen eigen foto gebruiken dus ik vis er een van het internet. De groots opgezette maar nooit voltooide moskee van Jacob de Onoverwinnelijke of, zoals men her zegt, (Abu Yusuf Ya'qub al-Mansur.

De Hassan Toren (nu 44 meter hoog) had de minaret moeten worden, net zoiets als de Giralda in Granada in Spanje. Zonder trappen maar met hellingen waar je te paard naar boven kon galopperen om daar op te roepen tot gebed.

Het had de hoogste minaret op aarde van de grootste moskee ter wereld moeten worden, maar Sultan Yacoub al-Mansour ging dood (in 1199) voordat de klus geklaard was en men stopte met bouwen. Het klinkt als iets voor het Guiness Book of Records: de grootste, ooit geklaarde klus ter wereld.

Mahatma Ghandi 140 jaar

Bij Thuiskomst

Terug in Amsterdam, poezen ophalen.
Koud twee minuten thuis of Chick komt grommend de kamer binnen, een sliertje tussen de kaken: een staartje.
Haar eerste muis! Het idee is om er achter aan te gaan als het beweegt, en het tussentijds af te sabbelen tot het doorweekt is.
Dit muisje heb ik buiten gezet. Wat zijn familie gaat doen weet ik niet - emigreren? Ik hoop het maar.

Heel Erg Vastbesloten

De Hand Van Meštrović

In het atelier van de bekendste beeldhouwer van Kroatie, Ivan Meštrović, een illegale foto genomen van een van zijn machtig grote handen.

Spelende Priesters

Een van de mooiste foto's die ik vandaag (deze week, deze maand, dit jaar) heb gezien is deze. Hangt op een tentoonstelling van sociaal realistische foto's van Italiaanse fotografen (jaren 50 en 60), maar hoort daar eigenlijk niet thuis. Mario Giacomelli heet de fotograaf van deze foto en zijn werk zijn impressionistische schilderijen, vol onscherpte en beweging en juist daardoor zo prachtig. De geestelijken in zwarte jurken dansen in een kring in de zon, dus enorme contrasten, je ziet geen details meer alleen de figuren, de zwierende gewaden, de cirkelende beweging en het plezier.
En ik hou niet eens van geestelijken.

Lunchpauze

Toen ik deze jongens zag door het raam van de moskee (die zo genoemd wordt door de Zagrebi's, maar geen moskee meer is maar een galerie en die overigens niet gebouwd werd als moskee maar als monument tegen het fascisme en ontworpen door beeldhouwer Ivan Mestrović) realiseerde ik me opeens dat mijn maag rommelde. Tijd om op zoek te gaan naar een cheeseburger.

Zij Kan Alles

Kerk in buitenwijk van Zagreb. Maria is hier erg populair. Sport ook.

Monument Voor Een Gezonde Kies

Wandelelend door mij onbekende buurten, onderweg van hostel naar centrum. Tussen de huizen (en geen enkele met een bordje dat er een tandarts, Zubar, of tandheelkundige kliniek is gevestigd) deze sculptuur. Helemaal gaaf. Geen gaatje te zien.

Helden van het Oude Joegoslavie

's Nachts op zoek naar een theater dat niet lijkt te bestaan vonden Kevin en ik deze helden, half verstopt achter de bosjes maar wel fraai uitgelicht. Een ander soort voorstelling dan die van de Italiaanse theatergroep die we nooit hebben kunnen vinden, maar niet minder dramatisch.

Hier Woon Ik Nu

Niet alleen een bed, niet alleen een gangpad, maar heel veel plek voor bagage!

Maar Heeft U Ook Een Koffiemok?

In een van de grootste winkelstraten van Zagreb is een winkel die alleen maar voetbalspullen (shirts, ballen met foto's van voetballers en dergelijke) verkoopt die te maken hebben met het national voetbalelftal van Kroatie. Ik ben er nog niet ingeweest omdat het er zo heftig nationalistisch uitziet (de vlag van Kroatie is rood wit geblokt en blauw), en dat schrikt toch een beetje af. Maar misschien verkopen ze er ook wel een nationaal voetbalelftalkoffiemok; dat zou nou wel weer aardig zijn.

Ban Jelačić

Hier is de grote held op het grote plein van de grote stad Zagreb. Ban is een titel (verleend door de Habsburgse vorsten van Oostenrijk-Hongarije) en Jelačić is zijn eigen naam. Maar ik heb hem alleen op de foto gezet omdat hij zo mooi afsteekt bij het licht van de ondergaande zon op het gebouw erachter.

Thuis in Zagreb

Woensdagmorgen. Een prachtige dag. De weersvoorspellingen mikken op 27 - 28 graden. Wij logeren deze week in Ravnice, een rustige buitenwijk van Zagreb. Het is de derde keer dat ik hier ben, het voelt bijna een beetje als thuiskomen. Onze groep studenten is ontzettend aardig, dus als er niemand ziek wordt, zoek raakt of overreden wordt door een truck wordt dit een heel makkelijk verblijf, een educatieve vakantie. Met vanochtend een lezing, vanmiddag een lezing en vanavond opzitten en pootjes geven tijdens een etentje met onze baas - een levendige spraakwaterval met een onverwoestbaar goed humeur die graag en goed kookt.

Belastingmoe

Het was een enerverende dag waarin ik tijdens een tussenuurtje in de
bibliotheek ontdekte dat ik toch kan bloggen via mijn iPhone. Het is
nu na middernacht en ik laat de administratie de komende uren maar
even voor wat zij is. Chuck heeft ook zijn best gedaan maar zelfs hij
kan niet van alle papieren de hoekjes afknagen.
Eerst maar slapen dus en morgenochtend door met de afschriften van juli.