BoekStart Baby Voorleesrecord

Drie van de 327 babies tussen 0 en 18 maanden die vanochtend bij elkaar waren in de Openbare Bibliotheek Utrecht om met het Voorleesrecord voor babies in een Guiness World Record te vestigen. Dat was een uitdaging omdat er werd voorgelezen uit het babyboek van het jaar: Nijntje en de wilde dieren; daarin staat behalve de titel helemaal geen tekst.
De babies vonden het in overgrote meerderheid wel best, want er zitten pop-ups in het boek en je kunt lekker sabbelen op de hoekjes.  BabyStart ambassadeur Ruben Nicolai improviseerde er vrolijk op los bij het verhalen vertellen en diverse moeders, vaders en grootouders mochten de geluiden van de wilde dieren invullen. Met 327 babies is de lat hoog gelegd voor diegenen die dit record ooit hopen te breken.

Roze Geschiedenis

Ik heb deze foto een paar weken geleden gemaakt. Als ik ernaar kijk, wordt ik alweer blij. Dit zijn links Wil Merkies (journalist, feminist, lesbisch en in die volgorde) en rechts haar biograaf, Emma van Zalingen. In hun handen houden zij elk een zojuist gepresenteerd levensboek van Wil Merkies. Emma heeft dat fantastisch gedaan. Ze hebben allebei alle reden om te stralen en - by Jove! - dat doen ze.

Er werden die middag meer levensboeken gepresenteerd van andere mensen - die zijn op deze foto duidelijk even buiten beeld gelaten. De mens helemaal links in beeld is Lonneke van den Hoonaard, directeur van Ihlia, het  Internationaal Homo- en Lesbisch Informatiecentrum en -Archief.  Samen met zorgorganisatie Osira Amstelring zijn zij een project begonnen om in Amsterdam woonachtige roze senioren te stimuleren hun levensverhalen te vertellen. En van die verhalen een levensboek te laten maken door een vrijwilliger-biograaf.

Dit alles in de overtuiging dat niets menselijks ons vreemd is en oudere homomannen en lesbische vrouwen óók vol levensverhalen zitten. Kinderjaren, schooltijd, werkervaringen, liefdes, een maatschappij die over het algemeen niet zo vriendelijk aankeek tegen hen die anders zijn. En ach! Veel roze senioren schijnen ook geen kinderen of kleinkinderen te hebben aan wie zij hun verhalen kwijt kunnen -zelfs niet één keer, niet eens als het een vrolijk verhaal is.

Mijn vader kan zijn verhalen kwijt bij mij. Ik mag nog maandelijks horen over het houten kistje dat zijn vader timmerde. Waarin precies de twee roggebroodjes pasten (19 cent per pond) die mijn vader in Lemmer aan de de beurtschipper meegaf voor zijn hongerige ouders in Amsterdam. Kistje vol naar Amsterdam en leeg weer terug naar Lemmer en het kwam altijd aan. Als ik dat verhaal een maand niet gehoord heb, herinner ik hem er aan.

Terug naar Ihlia en Osira. Vorig jaar zijn ze begonnen met project Roze levensboeken. Hopelijk krijgen ze de middelenbijeen om ook volgend jaar met de Levensboeken door te gaan. Ik ben zelf als vrijwilliger-biograaf doende: het is veel werk en echt geweldig om te doen.

Ergens dit najaar hoop ik te staan waar Emma op de foto als is. Als ik de vrouwen op die foto zie, zie ik waarom ik dit een prachtig project vind.

Het lijkt wel Pasen

Mama weg

De mooiste thuis

Indruk maken op de andere boys on the block; wat deze jongen betreft is er geen twijfel mogelijk wie hier de meester van de mestvaalt is. (Foto: Inge)

Vroedvrouw

Op weg naar de supermarkt gaat de telefoon. I. heeft dienst. Kalfje zit achterstevoren en verdraaid. Pogingen om het kalf in de baarmoeder te draaien (van boven naar onder en van voor naar achter) mislukken. Een keizersnede blijkt noodzakelijk.  Het kalfje blijkt - tegen de verwachting in - toch nog te leven. Moeder en kind maken het goed.

Nieuw Span

Gisteren ging Hayke (3) voor het eerst met Feye (12) voor de kar. Ze heeft de afgelopen weken geleerd om in haar eentje een karretje te trekken en nu gaat ze getraind worden om in een dubbelspan te lopen. Feye treedt op als haar mentor. En het is veel makkelijker om het karretje recht te houden met een ervaren paard aan de kant waar de auto's langsrijden. Dus Feye staat links (op de foto rechts) en Hayke rechts (op de foto links). Helemaal links op de foto staat Nienke - bij deze eerste rit was de assistentie van een extra en echt paardenmeisje zeer gewenst.

Start! Qua grootte zijn ze nogal verschillend. Als je Hayke alleen ziet, lijkt ze een heel normaal formaat te hebben. Maar naast Feye is ze opeens een klein meisje. Ze heeft er zin in: je kunt zien dat de strengen (de riemen waarmee het paard de kar trekt) bij Feye in een los boogje hangen. Hayke trekt de kar feitelijk in haar eentje.

Na een rondje in de bak zijn ze klaar om de straat op te gaan.

Het was nog een klus om aan boord te komen, want het tempo lag hoog. Stappen is veel moeilijker dan draven. Maar ik kon op de rijdende kar springen. Hier rijden we op de Vosselaene. Er waren nog wat spannende momenten met een passerende bus en Hayke was bang van een reclamebord. Ze zwabberde ook nog heen en weer, maar Inge hield het mooi onder controle. Dat wordt vast een mooi span.

Grasmaaien

Tandarts. De nazorg is tenminste prima.

Moeras

1 jaar geregistreerd partnerschap vieren in Emmeloord

Een merkwaardige aanleiding om naar Emmeloord te reizen: het be-sterde restaurant Sonoy zit er op de 7e verdieping van de Watertoren - een gebouw dat ooit een Landmark moest zijn voor de hele Noordoostpolder, inclusief uurwerk en carillon. Nu zit de VVV beneden het restaurant boven en op de trappen daar naartoe (er is ook een lift) was een tentoonstelling met schilderijen van wat op het oog een simpele ziel leek, maar dat weet je natuurlijk nooit zeker.
Het eten was smakelijk en de spelfouten in het menu zagen wij grootmoedig door de vingers. Het eten vraagt al aandacht genoeg.

Uit rijden. Chicky ook.

Op het erf is de kar nog zeer geschikt als zonnebank.



Maar als er een paard voor staat en de boel komt in beweging, heeft alleen Chick het lef om te blijven zitten alsof het de Gouden Koets is, speciaal voor haar gemaakt.


Snapshot vanuit de heup geschoten. Roeschka is ook aan boord gehesen. We zijn helemaal klaar voor een tochtje rond Woudsend.

Hanna Schygulla zingt in Bimhuis

Admiraal Nelson

Stoelverwarming

Een boterham met ham

Bijna 90 jaar op aarde. Een gesprek is net pingpongen met een Chinees sporter - het gaat alle kanten op.

Er is vrij veel verkeer op het kruispunt Loenenseweg/Dorpstraat. Mijn vader kijkt er op uit. "Wat zijn de bussen toch groot," zegt hij. "Wat zijn de bussen tegenwoordig groot."

t Verpleegtehuis is er steeds klaarder voor

Koninginnedag. Het Zonnehuis is er klaar voor

Elisabeths Boom

De vissermanschouw.

En voor je het weet zit je aan het roer van de Vissermanschouw met de wonderlijke naam Plinius (als ode aan oude Romein die in zijn boek Naturalis Historia de noordelijke Nederlanden beschreef) of, erger nog:  'BH48' (wat bij mij associaties met cup F oproept, want ik vind deze boot heel groot). Aan de naam gaan we nog wel wat doen. Maar evengoed is het is een prachtige boot.

Met Chick op t dak

Op pad

Melvin rust uit

Hij wordt een dagje ouder. Melvin. Hier ligt hij te genieten van een prille aprilzon, laag bij de grond en dus niet vol in de ijskoude wind. Hij laat zich zachtjes aaien door Inge. Het is zelfs zo rustig dat Chicky (links op de foto) er gezellig bij komt liggen. Wat heeft ze toch een prachtige schutkleur voor zand.

Geluk

Het Boekenbal 2013 - "Er gebeurt eigenlijk niets, maar het is altijd leuk," vindt veteraan-uitgever Willem Donker. Ja, als je meer dan 40 Boekenballen achter de kiezen hebt, zal dat wel zo voelen. Maar dat er "eigenlijk niets gebeurt," dat geldt zeker niet voor iedereen. Neem nou de schrijfster Manon Sikkel - met een kladje bladmuziek op de knieën voor haar favoriete klarinetspeler, ooit. Dat is niet niets. En het blijft leuk.

Even daarvoor, op de zwarte loper: een stralende Nelleke Noordervliet.

Stijl = Leven: Andrea van Pol (presentator), Yo de Bo (stylist/fotograaf).

Er zijn ook herendandy's:  Ernst-Jan Pfauth (Literaturfest), Pepijn Vloemans (auteur).

Ondertussen blijven zij elkaar mislopen: Saskia Noort en Kluun.

En zo bleef het nog lang onrustig in de stad.

Hoera! Er zijn weer schone handdoeken!

Mijn knuffeldier

Het is misleidend hoor. Dit is míjn idee van knuffelen, niet dat van Willy Drie. Hij is meer van het headbangen en daar ben ik weer niet op gemaakt. Meestal lijkt hij het lekkerder te vinden als je een grote harde borstel pakt en daarmee over zijn kin en hals gaat raggen. Maar af en toe vindt hij het ook best als je zijn koppie liefdevol omvat en zachtjes onder zijn halster kriebelt.
Wanneer het etenstijd is, staat Willy Drie al kopwiegend klaar om alles naar binnen te schrokken. En als hij - buiten de etenstijden - ziet dat je richting de zakken winterwortels loopt, staat hij ook meteen in de benen. 
Maar als hij in zijn stal ligt te herkauwen (runderen slokken eerst heel snel al hun eten naar binnen en gaan het dan op hun gemak goed vermalen) en je loopt niet via de plek waar het voedsel ligt opgeslagen naar hem toe, dan blijft hij liggen. En dan kun je rustig over het hek klimmen en gezellig bij hem gaan zitten (en wel uitkijken dat je niet in een koeienflats terecht komt). Dat begint al een heel klein beetje op koeknuffelen te lijken. Maar als ik mij niet vergis, is koe-knuffelen iets wat vooral mensen leuk vinden. Voor een koe of een os is dat toch meer neutraal - op z'n best vinden ze het wel best.

Zondagmiddag

Zondagmiddag, en we nemen Willy Drie mee uit wandelen. Vandaag is hij voor het eerst de brug overgestoken, naar down-town Woudsend. Net op tijd, want morgen wordt de brug voor enige tijd voor werkzaamheden omhooggezet en dan kun je alleen bij de SPAR komen via een heel smal noodbruggetje. Daar ga ik met Willy Drie niet overheen, dus de volgende foto kan nog wel weken duren.

Deze foto is gemaakt door Annemarie van Snacknar Anytime (het logo van het lachende halve maandje zie je op de achtergrond). Willy Drie is gek op hun frieten (en wie niet? Ze zijn ook heerlijk). Ik zie eruit als een Russisch vrouwtje dat haar koe naar de markt brengt.

Voor een uitgebreider verslag van Willy Drie's avonturen, klik hier  Ik heb daar ook een filmpje ge-upload met Willy Drie die borden aflikt. Hij blijkt enorm van bietensalade te houden. Van bijna alles dat eetbaar is, trouwens. Behalve eierschalen.

Daniel Lohues in De Harmonie, Leeuwarden

Nu moet de lente wel komen

Het eerste lammetje dat ik dit jaar zie. Het heeft een krammetje in z'n linker onderooglid (voor de kijker rechts) als behandeling van een aandoening die entropion heet. Dat is een naar binnen gekruld ooglid. Dat kan ontstaan als het lammetje een beetje mager is. Het vet achter de oogbol is dan het eerste wat verdwijnt, waardoor de oogbollen te diep in de kassen komen te liggen. Het ooglid is nu te ruim en krult naar naar binnen, wat beschadigingen aan het hoornvlies kan geven: de haren op het onderooglid prikken tegen het hoornvlies aan.
Behandeling: het onderooglid wordt naar onderen getrokken, zodat het weer strak zit en dan gaat er een krammetje door. Dat valt er na enige tijd vanzelf weer af.

Deze jonge dame lijkt zich in elk geval prima te herstellen.

Love Me Tender, Love Me True

Mijn Queen B sweatshirt is gearriveerd!

 

Woensdag gelezen in Het Parool, vandaag aan het lijf: Queen B special edition!

zie ook: http://www.lindamagazine.nl/2013/02/21/een-ode-aan-koningin-beatrix/

 

Weer een beetje op orde

Een nieuwe fase

Vandaag hebben wij Willy Drie voor het eerst voor ons karretje gespannen. Het is jammer dat dat zo inspannend is dat ik er geen foto's van kunt maken. Maar je komt gewoon handen (en benen) tekort.
De eerste keer liep hij (in de paardenbak) met aan beide kanten een begeleider. En dat was nodig ook, want hij vond het helemaal niets, dat karretj: hij begon enorm te bokken en te springen. Gelukkig riep Inge - die weliswaar geen ervaring heeft met jeugdige ossen trainen, maar wel met jonge paarden - dat we hem moesten laten rennen. Dat was een meesterzet. Want als hij rent, kan hij niet erg bokken en dan  is de kans veel kleiner dat hij met zijn achterpoten over de stokken uitkomt en akelig neerkomt.
Bij een door W3 bijzonder snel genomen buitenbocht struikelde ik weliswaar, landde met mijn gezicht vol in het zand terecht en moest mijn touw loslaten, maar Inge hield gelukkig wel vast. En met het volgende rondje kon ik weer aanhaken.

De rechte stukken gingen al snel goed, maar bij de bochten voelde Willy Drie natuurlijk zo'n stok in zijn zij prikken, en dan bleef hij staan en zette zijn voorpoten in de weerhaak-stand. (In tegenstelling tot een paard mist W3 dan de impuls om te vluchten: hij rent niet, hij zet zich schrap) Het kostte dan enige overredingskracht (en wat gepook met de koeienstok) om hem weer op gang te krijgen.

Toen ook de bochten goed gingen, zijn we met hem op straat gaan wandelen. Op de weg trekt het karretje veel lichter dan in het zand van de paardenbak, dus dat was een eitje voor Willy Drie.
Je merkt dat hij het ontzettend leuk vind om te wandelen. In het begin loopt hij heel snel. Als hij ziet dat we teruggaan, gaat hij opeens veel langzamer lopen.  Ik zou wel elke dag met hem willen trainen.
Voor meer foto's klik hier.

An-Sofie Kesteleyn in De Brakke Grod

Wassen en Strijken