Gedierte (1)

Na een maand Australie zit onze tijd er bijna op. Het moment valt bijna samen met de jaarwisseling - dat schreeuwt om contemplatie. Vooruit dan maar. Een van de meest bijzondere aspecten van dit land, dit continent - behalve dat er heel veel erg aardige mensen wonen - zijn de dieren die er leven.

Als ik de eindeloze reeks foto's van de afgelopen weken bekijk, maken vooral de dieren indruk. Sommige foto's zijn van acceptabele kwaliteit, andere helemaal niet - waarom zoeken wombat en possum niet overdag naar eten? Maar van allemaal word ik vrolijk. De ogen van de emoe. Het koppie van de kookaburra. De dikke platte nek van de zwarte slang (die laatste vooral omdat er niemand werd gebeten). Het kangaroejong dat vanuit de buidel van zijn moeder met heldere oogjes naar je staart, zijn achterpoot buitenboord hengelend. Ik ben nog niet weg en ik wil nu alweer terug. Opeens begrijp ik waarom je met groot plezier vier uur op een plek stil kunt blijven zitten voor een foto van een beest dat jou nog liever mijdt dan de builenbest.

Al die foto's wil ik allemaal tegelijk op het blog gooien! Grapje. Ik zal het doseren. Deze foto's zijn gemaakt in Coolendel, een kampeerplaats die je alleen bereikt na een lange kronkelende en tamelijk stoffige tocht door de bossen. Volgens onze gastheer Rob hebben de campinghouders halverwege de bewoonde wereld en de camping een bordje neergezet met de tekst: "Don't despair. You're almost there!". Dat heb ik echter gemist, waarschijnlijk door de stofwolken waar we doorheen ploegden.

Maar het water van de Shoalhaven rivier was heerlijk koel. De mensen die zich op de achtergrond van de eerste foto vermaken met van een rots in het water springen, beseften niet dat ze een bijzonder publiek hebben. En ik wist niet dat die beestjes (hoe noemen we ze?) uitstekend konden zwemmen, maar ze peddelden zelf ook door het water met het koppie fier omhoog.

Verdieping en verkoeling in Colo River

Land of Lizards

Zo pak je een grotje mee

Zo zit je aan zee

Walk Where?

Gekko!

En 's avonds bij het tandenpoetsen kleefde hij opeens als een vlieg tegen de muur, of als een kunstgebit tegen een gehemelte of als Geert Wilders aan opspraak: de badkamergekko!

Sydney Harbour Bridge

Vis! Vis! VIS! Ik wil visje! Kindje meeuw eist bij ouder meeuw wat het altijd heeft gekregen. En ik krijg wat ik wil: de  perfecte voorgrond bij Harbour Bridge.

Bush

Dit is de familie Hens te Paard! Gezien de verschillende niveaus (varierend van Totale Beginner tot Zeer Gevorderde) waren er ook verschillende soorten paarden ter beschikking gesteld: van Sloom via Beetje Lui tot Beperkt Lobotomoos.

Ja, het regende - als wij ergens komen gaat het prompt regenen - de paden waren glad en stenig en soms erg steil.  De paarden hadden dus sowieso groot gelijk en wij hebben ze zo min mogelijk tegengewerkt. Het was een prachtige bosrit met, door die regen ook geen last van stof. Bofkonten, dat zijn we.

Die planten rechts zijn echt fantastisch! Meters hoog. Stel je ook allerlei vogeltjes voor die op top speed tussen de stammen door keilden. En cicades. Heel veel cicades.

Achtertuin

De achtertuin heeft een vijver waar zelfs wel eens een leguaan een voetenbad neemt. Daarachter loopt de tuin door, om te eindigen bij een rotswand die steil naar beneden gaat. Onder in het ravijn kabbelt een beekje. Het is hier zomer, er staat maar een klein beetje water in. 

Zojuist vloog een kaketoe (hoe schrijf je dat eigenlijk?) krijsend over. Wat maken die beesten een rotherrie! 

De kukaburra klinkt leuker: een schaterlach in je achtertuin. 

Adelaide State Library

Koalaknuffelen 2

'S lands wijs, 's lands eer. In Friesland knuffelt men koeien. In Australie koala's.

Ze vindt alles best zolang zij maar eucalyptusblaadjes kan eten. Dit is Leah: twee jaar oud en drie kilo  licht. Ze woont in Gorge Wildlife Park in Cuddly Creek. 

Koalaknuffelen 1

It's a long way from Tipperary in Jacob's Creek Visitor Center

Tropische tuin

X-mas Parade in Kalgoorlie

Kalgoorlie is een mijnstadje en dat willen ze weten ook. Iedereen loopt en rijdt mee in de jaarlijkse Kerstoptocht (van kleuter tot bejaaarde) maar het Piece de Resistanceis de onwaarschijnlijk grote truck die hier in de mijn wordt gebruikt. Deze ' Super Pit' is de grootste open mijn ter wereld en alles is er Onwaarschijnlijk veel en Onwaarschijnlijk  groot. De monstertruck - netjes gewassen voor de gelegenheid - heeft wielen waarvan de as net boven mijn hoofd uitkomt. Hij is roze geverfd uit solidariteit met Breast Cancer Awareness - een luid en duidelijk signaal lijkt me. 

De truck ging stapvoets, als hekensluiter van de optocht. En bijna aan het eind stopte de chauffeur en deed de bak omhoog. Het leverde hem een luid applaus op van ons, omstanders. En wij kregen er een mooi fotomomentje voor terug. Als je tenminste ver genoeg van de monstertruck afstond om het hele ding on beeld te krijgen.

Cervantes, Western Australia

Logeren

 

Nu begint het echt te worden: Willy Drie is uit logeren gestuurd. Hier staat hij in zijn nieuwe onderkomen, naast twee jongedames (pinken, voor de  kenners), in een ouderwetse grupstal. Het was zijn eerste kennismaking met soortgenoten: hij staat bij ons tussen de paarden.

Ik had wat meer blijdschap verwacht, maar hoewel Willy Drie nieuwsgierig om zich heen keek en zijn buurvrouw geïnteresseerd besnuffelde, was hij bij lange na niet zo opgewonden en blij als ik had gedacht. Misschien komt dat nog. De komende weken is dit zijn thuis, en Sita (rechtsvoor) is vast besloten om hem elke dag even te komen verwennen. Wij zullen hem begin januari weer zien.

Eerst even naar Australië.

A Star is Born?

Het is natuurlijk vragen om ellende: op tv verklaren dat het maar goed is dat een beest van 450 kilo de betekenis van het woord 'HO' kent. Willy Drie laat in het filmpje voor Hea! - de Man bijt hond van de Friese regionale televisie - duidelijk zien dat hij zich daar af en toe niets maar dan ook niets gelegen aan laat liggen.
Bekijk Willy Drie's televisiedebuut  bij Omroep Friesland. Ik kon het item niet apart downloaden, maar hier is de link naar de aflevering van 20 november 2013. Willy Drie komt na het item over de deeierboer uit Drachten. Het filmpje start bij 3 minuten en 10 seconden.

De laatste vaart van het seizoen (2)

Gisteren brachten we de Dikke Bertha naar de werf in Heeg. Daar gaat de motor deze winter in de revisie. De mast hadden we er al afgehaald, de zwaarden ook. In plaats van een zeilboot voeren we nu opeens in een sloep. Zonder de warmte van de zon zou het niet bijzonder aangenaam zijn geweest - er waaide een ijzig koude wind over de doodstille wateren.

Terwijl Inge in het vooronder aan het rommelen was (ongetwijfeld is 'ordenen' een betere term) zag ik mijn schaduw op het riet. Als een schaduwschip met schaduwschipper - als de veerman Charon die de doden over Styx naar het dodenrijk brengt.  En dat tussen Woudsend en Heeg.

De laatste vaart van het seizoen

Betere tijden

Feye heeft 2 nare dagen gehad, maar daarvóór had hij 12 goede jaren. Deze foto is vorig jaar augustus gemaakt. Het had enorm geregend en de paardenbak lag vol plassen. Speelkwartier voor Inge, Melvin en Feye.

Naar de paardenhemel

Feye onder het mes

Zondagavond wilde Feye niet eten en had hij ook niet gepoept; een veeg teken bij paarden. Maar koorts had hij toen nog niet. Dat kwam pas later in de nacht. Maar maandagochtend vroeg had hij wel koorts. Hoge koorts. En hij was hij er duidelijk slecht aan toe. Koliek?! We laadden hem op de trailer en reden met hem naar de paardenkliniek in Wolvega. We waren er om kwart voor acht; om tien uur lag hij op de operatietafel.

Hij bleek een afsluiting van de dikke darm te hebben - waarschijnlijk veroorzaakt door een ontsteking in de dunne darm. Waar die door veroorzaakt werd, is niet duidelijk. Zijn kansen om te overleven zijn ongeveer 50%.

Vanmiddag gingen we op ziekenbezoek. Feye had een joekel van een jaap onderop zijn buik en hij oogde nog behoorlijk sneu. Hij was losgekoppeld van het infuus (die bakken boven hem) en die rare bak waar zijn neus in zit is om te te voorkomen dat hij eet. Hij mag maar heel weinig eten (heel af en toe een hapje hooi of een worteltje). Zijn darmen waren wel weer een beetje op gang gekomen, maar hij heeft nog wel koorts. 
Het was al met al een zielig gezicht. Hopelijk is hij morgen wat tieriger en is de koorts gezakt.We willen hem nog lang niet kwijt!

Ontstemd

Meestal kunnen ze het goed met elkaar vinden. Maar soms wil je de afzuigkap gewoon voor jezelf hebben en dan is twee gewoon teveel. Dus zitten Chick & Chucky, ieder aan hun eigen kant, de pest in te hebben dat ze hier het rijk niet alleen hebben.

Grijze golven

Groene golven

Soms geloof je je oren (ogen?) niet

Willy Drie voor de tv. Op de eerste foto kun je zien dat hij al lekker groeit. Op de tweede kun je je eigen invulkunde loslaten. Hij lijkt verbaasd door het oogwit dat zo goed zichtbaar is. Waarschijnlijk doordat hij zichzelf in het beeldscherm gereflecteerd ziet. Maar aardiger is het te denken dat hij geagiteerd is omdat hij Johan Derksen op de beeldbuis ziet. Of Andries Knevel. En ze elk moment een dreun kan gaan verkopen.

Of dat hij iets schokkends heeft gehoord ('Wat!? Is de prijs van biefstuk zó gestegen?' Of: 'Krijgen álle Wagyu-runderen in Japan bier én massage?')

Droomboek

Het Loo, Apeldoorn, donderdagmiddag 5 september 2013 - Koning Willem-Alexander ontvangt het eerste exemplaar 'Mjn droom voor ons land', beter bekend als Droomboek.

Wij, paparazzi, werden overzichtelijk samengedreven in Persvak Eén. Daar stonden we te wachten tot het koningspaar zou arriveren:



Iedereen op dit feest zag er prachtig uit, behalve de fotografen. Die zijn altijd duidelijk herkenbaar aan de slonzige wijze van kleden. De tijd werd gedood met sterke verhalen: Alfa-males-onder-elkaar over oorlog in Nepal of de beruchte Apeldoornse Koninginnedag van 2009 ('De lichamen vlogen door de lucht joh') en het veroveren en behouden van een redelijk plekje op het krappe podium. Iedereen haatte de achtergrond op het podium (de lichtbeelden van het scherm veroorzaakten nare interferentie met het camerabeeld). En vonden wij het allemaal jammer dat Willem-Alexander alléén het podium beklom om het Droomboek in ontvangst te nemen:



Het bleef een ceremonie tussen twee meneren. Maar hij kijkt lief de camera in. Prima koning!

Fotografen willen altijd Maxima erbij op de foto hebben, want haar aanwezigheid fleurt het beeld op. Háár jurken zijn leuker dan zíjn pakken en ze is ook nog heel fotogeniek. Maar koningin Maxima bleef lekker zitten. Pas later, bij het openen van de poorten naar de tentoonstelling (in de tuinen van Het Loo) hielp ze een handje mee. Daartoe waren alle paparazzi naar Persplek Nummer Twee gedraafd.
Toen de deuren openden en het koningspaar met een select gezelschap - dus zonder fotografen - de tentoonstelling  betrad, draaide Maxima zich nog even om en wuifde. En daarmee maakte ze het weer helemaal goed.

Ja, dat schiet al lekker op.

Ik wist niet waar ik aan begon toen ik op een dag, wel, begon aan het opknappen van de linkerkant van mijn woning. Links dat is: keuken, wc/douche, gang, voorkamertje. In de rechterkant - de woon- en slaapkamer - is alleen opgeruimd. 

Dit is de opgeruimde slaapkamer. Het opgeruimde is nu even verstopt onder de spullen uit de gang. Daar hebben J. en ik gisteravond het gangkastje ontmanteld, de vloer gesloopt, het hout in pakketjes afgevoerd en een nieuwe ondervloer gelegd. En meters kieren dichtgekit. 

En passant ook het reeds geschuurde kozijn in de voorkamer in de grondverf gezet. Toen met een zere rug naar bed gewankeld. 

De keuken is trouwens erg leuk en fris geworden. 

Einde van een tijdperk: 'Plinius' wordt: 'Dikke Bertha'

Opgeruimd(er)

Echt opschieten - nou nee. De keuken ziet er nog uit of er een bom is ontploft. Maar de boekenkast begint aardig op orde te raken. Als mijn keuken er net zo uitzag, was ik nog veel gelukkiger.

Fries scrabbelen op het Heegermeer

Wij boffen maar. Mochten we mee met buurman Jos en buurvrouw Mieke op fantastische, stabiele, superdeluxe schip: kijken naar het Skûtsjesilen op het Heegermeer.
Er zijn allerlei klassementen, maar voor de kenners: dit was een wedstrijd in de competitie van de Sentrale Komisje Skûtsjesilen - SKS). Fries scrabbelen op het water, met al die letters in de zeilen.

Op de staande foto kruisen de skutsjes van Sneek en Woudsend elkaar. Maar schijn bedriegt: Sneek lag ver voor op Woudsend, dat als laatste eindigde, zo'n acht minuten nadat Sneek triomferend als eerste over de finishlijn was gekomen.

Met lagere tafel en hoger glas spettert het minder.

Dit prachtige object is ontworpen door Alessi ontwerper Philippe Starck en hij werkt echt. Hoewel, echt - daar valt nog wel iets meer over te zeggen. Op het aanrecht staat-ie eigenlijk te hoog om mee te werken en ook als je 'm op een lager tafeltje zet (zoals hier op de foto) spettert het nog steeds wel een beetje. Omdat de pers vrij hoog is, kun je moeilijker kracht zetten. Dat is niet erg praktisch bij een handpers waarbij je druk moet uitoefenen om het sap uit de vrucht te persen. Voor sinaasappels is de perskop ook een beetje klein, want kleiner van omtrek dan de meeste sinaasappels. Dat knoeit extra. Als je met deze pers een karaf sap moet vullen, zal het snel afgelopen zijn met jus d'orange bij het zondagochtendontbijt.

Echter, hij is perfect voor citroenen! En aangezien ik met dit warme weer graag water met een klein scheutje citroensap drink, staat de pers nu op het aanrecht met de halve citroen er op. Even draaien en het sap druppels vanzelf in het hoge glas eronder. Proost!
.

Het werkt echt!

Maar de wc is tenminste af

De keuken is nog een uitdaging