Herk's

Schapenhoeden voor beginners

Miepies eerste les in schapenhoeden. Ze vindt het fantastisch. En wij denken dat ze aanleg heeft: talent voor drijven, heel veel energie, het graag goed willen doen, werklust. Het begin van een nieuwe carriere? Straks moet Miepie vijf schapen voor haar verjaardag. Waar laten we die?

Rakki met stok

Meestal laat hij de stokken over aan Miepie - Rakki geeft meestal de voorkeur aan snuffelen. Maar het bos is een stokkenparadijs en dit is wel een heel mooi exemplaar - lekker lang. Dus deze stok wordt goedgekeurd. Rakki kijkt nog wel even achterom of Miepie niet ook achter dezelfde stok aanzit. Want dan kan hij hem niet meer loslaten.

Brandwond / Burnt

Op 31 december 2015 kreeg ik een pot gloeiend hete thee over mijn linkerhand - het pijnlijkste ongeval wat ik in jaren heb gehad. Tijdens het verversen van het verband maakte ik met de smartphone steeds een kiekje van het fremdkörper dat mijn hand geworden was. Het vooruitzicht van deze voltooide video was dagenlang het enige lichtpuntje tijdens het verbinden van de wonden.

Nu - na ruim twee maanden - voelt mijn hand gelukkig weer van mij, al zitten er wel wat nieuwe vreemde pigmentvlekken op. De beelden zijn niet perfect (verre van), maar ze vertellen een krachtig verhaal: het ongelooflijke vermogen van het lichaam om zich te herstellen.

Keuken, een week later.

Keuken

Zondagmiddag

Maandagochtend

Maandagmiddag

Stier van Potter: iel pinkeding

In het Mauritshuis hangt de Stier van Paulus Potter, compleet met vliegen geportretteerd in een idyllisch landschap. Hij is levensgroot, maar toch een beetje een raar ding. Vlezige voor- en dunne achterpoten. Een beetje uit balans zoals pubers met plaatselijke groeispurts uit balans kunnen raken wua lichaamsonderdelen. Een rund van een jaar heet een pink. En deze stier is nog jong en onvolgroeid. Een beetje een iel pinkeding. Ziedaar dus een van de hoogtepunten uit de collectie van het Mauritshuis: Paulus Potters Iel Pinkeding. En als zodanig een beauty.

Kippentaart

Er was er een jarig, hoera. Maar wiens verjaardag vieren we? Niet die van Hennie, de oudste en dapperste der kippen in huize Hens, hier lichtbruin in het midden van de foto met haar bek vol taart.
Niet de verjaardag van Road Runner onze grote strateeg die, zodra hij een gevaar bespeurt, vooruit holt om zijn kippen de snelste vluchtweg te wijzen. Ook hier is hij de laatste die een hapje van de taart durft te nemen. Wellicht vermoedt hij een complot - Roady vreest altijd het ergste.
De taart werd gegeven toen het nog een stuk kouder was, voor de tuinvogels en niet de kippen. Maar nu is het zo warm dat de tuinvogels het niet echt nodig hebben. En we hebben twee katten die graag een merel of koolmees verschalken. Nu genieten de kippen ervan.

IJsbaan

Na de regens kwam de vrieskou: de bak werd een ijsbaan.

Hayke onderzoekt het ijs. Je kunt erop tikken, eraan ruiken...

proeven...

Schaatsen?

Evenwicht hersteld.

Ontspanning

Tjalle 454 kampioen

16 januari 2016 – De jaarlijkse hengstenkeuring van de Koninklijke Vereniging "Het Friesch Paarden-Stamboek" (KFPS): dat is een dag lang kijken naar Chippendales in paardengedaante. De dekhengsten worden getoond terwijl ze stilstaan (niet altijd eenvoudig met een 25.000-koppig publiek), stappen en – het mooiste onderdeel – draven, als het even kan ook in gestrekte draf.

Hier danst Jasper 366 door de ring. Hij is al 22 en in de stal, zo wordt mij verzekerd, zou je geen cent voor hem geven. Maar als hij de ring instapt, is het showtime voor Jasper 366 - een absolute publiekslieveling.
Het gaat niet bij iedereen van een leien dakje:

Voor Wylster 463 is de spanning te groot.

De voorbrengers (de jongens in het wit) lopen zich de benen uit het lijf en dreigen regelmatig tussen zijwand en hengst geplet te worden. Om zo'n hengst bij te houden, moet je een Dafne Schippers zijn maar voorbrengerschap is knapenwerk. Op afstand lijken de jongens soms gewichtsloos met hun hengst mee te vliegen; van dichtbij ziet het regelmatig er iets anders uit.

Dit is het ererondje van de overall winnaar van 2016: Tsjalle 454.

Hilda in Woudsend

Download bijlage

Beschikbaar tot 27 jan. 2016

En dit is Hilda

Hilda is een Boskoopse Friezin. Ze keert terug naar haar roots; Hans en Lenie (de huidige eigenaren) komen Hilda hoogstpersoonlijk van Boskoop naar Woudsend rijden. In een trailer uiteraard want het is een pestend rijden, zelfs met de auto.

Het idee is dat Hilda met Hayke een stabiel tweespan zal vormen. En dat ik nu eindelijk eens goed ga leren mennen met Hilda solo voor de koets. Hilda is rustig, betrouwbaar en schrander - de ervaren rot in het vak waarnaar wij in stilte smachtten. Als ik voetbaltrainer was, zou ik zeggen: met Hilda halen wij een kanjer in huis.

De foto is gemaakt in Boskoop, maar als alles goed gaat staat Hilda vanaf morgen hier op stal. Nog één nachtje slapen...

Heegermeer

Intiem momentje

... en plaatselijk een bui

Het Koeienrestaurant

Vrijdagmiddag. Willy Drie vindt dat hij nu wel lang genoeg buiten heeft gestaan. De wind is koud, het loopt tegen etenstijd. De enige afleiding - en W3 is zeer nieuwsgierig van aard - is in zijn eigen stal.

Henk is een geweldenaar. Wie zegt dat mannen niet kunnen multitasken?

In de ossenstal wordt een nieuw voerhek gebouwd. Ossen-proof. Dit frame wordt er niet even uitgedrukt zeggen Inge en Henk tevreden.
Dat is waar, maar ergens ook een beetje onzin. Willy Drie en Gerrit probeerden bij het vorige hek ook niet om er doorheen te breken. Maar dit hek is wel meer 'echt koeienstal'. W3 en Gerrit moeten straks hun kop door een van de openingen steken om aan de andere kant van de grond te kunnen eten. De opening is breed genoeg om er met de kop door te kunnen, maar smaller dan een ossenlijf. Het grootste voordeel: de ossen kunnen niet meer op hun eigen eten poepen, dat blijft schoner, dus minder verspilling.

Met tientallen lange schroeven worden de balken vastgezet.

Het voederhek loopt maar tot de helft: op de andere helft blijft een gewoon hek.

Met hooi en mandarijnen worden Gerrit en W3 verlokt hun koppen tussen de spijlen door te steken.

Voila! Twee tevreden ossen. Het eet ook een stuk rustiger - je moet echt met je hoorns tussen de balken door manoevreren. Dat maakt Gerrit iets minder geneigd om Willy Drie steeds weg te jagen omdat hij altijd denkt dat het hooi elders lekkerder is. Het koeienrestaurant is geopend.

De tafel is af!

Kunst aan de Schinkel (leonard van Munster)

Medaillon

Mijn overgrootouders (ouders van de moeder van mijn moeder. Hendrik Willem Duijker (1845-1919) en Matje Duijker-Mettau (overleden rond 1905). Zij doken op in lief medaillonnetje van mijn oma, geërfd door haar dochter Katja.

Zij was al overleden toen mijn tante Katja (1918) werd geboren, hij moet haar nog kort als baby gekend hebben. Hendrik Willem overleed enkele maanden na Katja's geboorte aan de beruchte Spaanse griep.

Zwartwit in grijze setting

verjaardag in het Rijks: kijken naar Versproncks Portret van een meisje in het blauw.

Afscheid van Chrissy

Soms moet je verstandig zijn. Chrissy is een schat van een paard maar geen goede combinatie met Hayke in het dubbelspan. Dus met pijn in het hart nemen wij afscheid van haar. Ze krijgt ongetwijfeld een lieve nieuwe baas die nog veel plezier aan Chrissy zal beleven - en we gaan er vanuit dat dit wederzijds zal zijn.

Houdgreep

Waar zijn wij hier getuige van? Winkelierster neemt kleine crimineel in de houdgreep? Doortastend optreden retailer voorkomt Greep in de Kassa?

Neen. I. had een sweater gekocht die ze zo leuk vond dat ze hem wilde aanhouden. De dame van de winkel van Sipke verwijdert galant de anti-diefstal tag uit de kraag.

Dweildag in Sneek

Shoppend in Sneek stuiten wij op diverse dweilorkesten. In de HEMA. Op straat. Uit Haarlem, Zwolle, Wolvega, Emmen. Met geblokte broeken, vetkuifpruiken en bont gekleurde vestjes. Ritmisch stappen wij door de straten. Het is een competitie met een echte jury. Op de website staan de named van de deelnemende bands (wedstrijd- én leutklasse). Het niveau lag hoog. Wie gewonnen heeft? Geen idee.

Shoppen in Snits - het kan een Belevenis zijn. Wij vakken met onze neus in de Sneker dweildagen.:

Bloedmaan

Eén van de voordelen van een dakraam pal boven je zolderbed is dat je niet een hoeft op te staan om de maan in een bloedmaan te zien veranderen. Zó vanuit bed gefotografeerd! In elk geval tot iets over 3-en. Daarna verdween de maan achter de eik in de tuin en ik was te lui om op te staan. Het weer wit worden van de maan heb ik daarom gemist. En dus ook niet zo moe de volgende ochtend...