Achterhaald door technologische ontwikkelingen. Onverwoestbaar.
De kassa verdient een eigen plaatje - het is een monument.
Er is een zakcalculatortje opgeplakt, links onder zijn de knoppen voor 'boeken', 'tijdschriften', 'diversen' en eentje waar het labeltje allang van af is ('boekenbonnen'?). Plakletters met 'Anton Pieck' en 'Rien Poortvliet'.
Er zijn nog 5 knoppen, voor andere categorieën A tot en met F.
En drie metalen laden eronder.
De teller staat weer op nul.
Werk Aan De Winkel (2)
Werk Aan De Winkel
Boekhandel Omta is niet meer.
Toen Anita en Cor Omta namen de zaak in 1997 over van hun (schoon)zus, was de zaak al 35 jaar in handen van de familie. Sinds de bouw van de Bos & Lommerweg - in de jaren 40 - was er op nummer 227 een boekhandel.
Maar eigenaresse Anita gaat zich aan haar studie theologie wijden en Omta wordt ontmanteld, om plaats te maken voor de nieuwe boekhandel van Monique Burger (v/h Island Bookstore in de Westerstraat).
De komende tijd ga ik er af en toe langs om de metamorfose vast te leggen. Dit is de eerste foto: bijna alle boeken zijn weg. En de kaarten ook. En de kasten, de rekken. Voor de partij links komt nog een opkoper. Het is een trieste bedoening, maar Alles Moet Weg.
Klein Leed: Mag Die Pop Weg?
Het is half elf 's ochtends en de telefoon gaat. De manager van Vastgoedbeheermaatschappij Astoria, die een gebouw beheert waar ik regelmatig verkeer.
- 'Hebben jullie soms een pop voor het raam staan?'
- 'Ummm, ja. Dat moet Frederique zijn. Maar die staat niet echt bij het raam.'
- 'Ach, ze heeft een naam? Wat grappig. Nou hebben wij een brief gekregen van jullie overburen, via jullie onderburen die 'm weer naar ons gestuurd hebben. Het is een heel vriendelijke brief, maar ze schrijven dus dat er aan de overkant een pop voor het raam staat die er een beetje eng uitziet. Ze schrikken er telkens van. En ze weten wel dat het om een pop gaat, maar ze kunnen er maar niet aan wennen. En nou vragen ze of die pop weg mag. En dat ze dan graag een doos chocolade komen brengen.'
Ik fiets naar de Vijzelstraat. Het blijkt niet Frederique (die er trouwens niet eng uitziet, al heeft ze geen armen), maar een nieuwe halve paspop te zijn, zonder benen maar met twee armen en een (1) hand, die Ginni nogal pontificaal voor haar raam heeft gezet. Laat ik haar Truusje noemen. Ze oogt inderdaad een beetje creepy.
Als we naar de overkant turen, zien we opeens de Noodkreet op het glas geschreven: 'Mag die pop weg?'
Nooit eerder gezien. Geen idee hoelang dat er al staat.
Truusje verhuist. Benieuwd of er nu een doos chocola gaat komen.
Kijken Wie Het Langste Houdt
Het koordje van de schakelaar naar tante Katja's wasmachine Is geknapt en op een rottig plekje. Met kunst en vliegwerk de nylon eindjes aan elkaar geknoopt (met door brandende lucifer gecreëerd anti-slip knopjes) en daarna een gevlochten nylon koordje (in Woudsend te koop voor tien cent per meter) door het nieuw gemaakte lusje gehaald en voilà: het ding kan weer aan- en uitgezet.
'Met een beetje mazzel kan-ie nog wel vijf jaar meegaan,' zeg ik optimistisch.
'Dat wordt dan nog een nek-aan-nek race,' antwoordt tante Katja (hoogbejaard).
Voor Jou Tien Anderen
Dit muisje heb ik gered uit de klauwen van Chucky, die zich - net als zijn zus - tot een ware seriemoordenaar heeft ontpopt. De ene spits- na de andere veldmuis moet eraan geloven. Soms zelfs een vrij grote soort, die ik voor het gemak maar een korenwolf noem. Een beschermde diersoort die in Friesland niet voorkomt. Nee, niet meer.
Gisteren lag er een halve muis op de gang, de andere helft lag een paar meter verderop: uitgebraakt. Sinds die tijd eten ze de muizen niet meer op, maar ze spelen er nog wel mee. Dat is een rotgezicht en af en toe grijp ik dan toch in.
Deze jongeling heb ik uit de klauwen van Chucky gered, terwijl Chick geinteresseerd zat toe te kijken. (De regel is: wie 'm vangt, mag ermee spelen).
De poezen namen mijn ingrijpen laconiek op. Op de achtergrond zijn ze vaag te zien, profiterend van de schaduw van de heg. Als ze willen hebben ze over een paar minuten een andere prooi.
Diep In Mijn Hart Ben Ik Heel Romantisch
Voordat de storm losbarstte was er een mooie zonsondergang. Het is verleidelijk om Chucky een romantisch kattenhart te geven, maar dat heeft-ie natuurlijk niet. Zijn belangstelling geldt niet de fraaie avondhemel maar het maisveld aan de overkant van de sloot met spannende paadjes tussen de mais en talloze beestjes die daar wonen. Ik heb voor de opname een standpunt gekozen waardoor de foto een valsch-romantische indruk geeft.
De Stormbaan
Burmese stadskatten in training op het Friese platteland. Alle hindernissen worden genomen.
Scissor Sisters in Paradiso, Amsterdam
Hieronder een filmpje van de heren en dame (hoewel ze Scissor Sisters heten zit er maar 1 vrouw bij), in een veel luxere aankleding dan gisteren in Paradiso.
Wat Wil Ik Later Worden
De foto links is van het web geplukt, want deed mij denken aan een eerder gemaakte foto van Chucky. Nu een perenboom, straks de Matterhorn?
Tijd van Bezinning?
In het Atlas blog een stukje over de kerk die in Egmond aan Zee aan zee kwam te staan. En uiteindelijk is ingestort.
Een van de illustraties bij de kaart laat de kerk in vogelperspectief zien. Mij fascineert de cirkel met mensen daarvoor. Wat zijn zij aan het doen? Bidden? Een balspel spelen? Of voeren zij een goed-christelijk Kringgesprek?
Reflectie
Kar met paard in Gaasterland: dit is een samengestelde menwedstrijd waar je als deelnemer een flink deel van de zaterdag mee zoet bent. Aan het einde van een lang parcours - eerst een dressuurproef, dan uren door het bos draven, vervolgens een slalom langs allerlei hindernissen - staat De Waterbak. Daar staat iedereen die een fototoestel bij zich heeft.
Sommige paarden waden er op hun gemak doorheen en ze gaan ook niet harder als de koetsier ze met rauwe kreten aanspoort (kwestie van gewenning, neem ik aan). Andere paarden storten zich daarentegen in het gespetter als waren zij Pieter van den Hoogenband - en dat oogt meteen een stuk dynamischer. Aan de reflectie van het paardenhoofd rechtsonder zie je hoe rustig het water een seconde daarvoor nog was.
(Ook hier geldt: klik op het plaatje voor een vergroting.)
En Nu Heel Wat Anders
Een paar weken geleden zag ik 'm aan de arm van Ama Kaag, fotografe en kunstenaar op leeftijd, bij de opening van haar tentoonstelling in de OBA: de Kokkestok. Alleen wist ik dat toen natuurlijk nog niet, want ik had nog nooit van een Kokkestok gehoord, laat staan er eentje gezien. De eerste wandelstok voor de senior citizen die van stijl houdt. Die zowel modern als archetypisch oogt; ik moest meteen aan de staf van Sinterklaas of een herdersstaf denken. Maar dan in een soort modern-Skandinavische stijl.
Ama vertelde dat het een heerlijke stok was: mooi, lekker in de hand liggend, perfect in balans en - heel belangrijk - door de rubberen rand aan de zijkant valt hij niet snel om als je 'm tegen een muur of balie of tafel zet. De naam van de ontwerper schoot haar zo direct niet te binnen. Maar ze wist wel dat hij uit Arnhem kwam en er een prijs mee had gewonnen.
Het blijft verbazend wat je met google allemaal kunt vinden. Op de trefwoorden 'stok', 'Arnhem', 'design' kwam binnen een paar nanoseconden de naam van Ruud-Jan Kokke in beeld. En via de webwinkel was het ding binnen een paar minuten gekocht. Vaarwel nuttige truttige donkerbruine gebutste bejaardenstok!
In 1994 ontwierp Ruud-Jan Kokke deze wandelstok van beukenhout en rubber. Hij heeft er de Red Dot Design Award voor gekregen. De stok bevindt zich in de collectie van het Museum of Modern Art in New York. En sinds vanavond ook in de collectie van Tante Katja in de Plesmanlaan in Amsterdam.
Oefening Baart Kunst
Chucky maakt vorderingen. Jammerde hij eerst nog om gered te worden, nu gaat de afdaling steeds beter. Hier weliswaar met een dreigende uitglijder, maar een val van drie meter op gras moet hij kunnen hebben. Overigens kwam hij uit de boom met een zachte landing door de laatste anderhalve meter zelf te springen.
Chick kijkt op de achtergrond toe. Door haar gewicht (iets minder dan 4 kg, tegen Chucky 6,5) is zij ook in het voordeel. Chick blijkt een griezelig talent te hebben om langs iebelig dunne takken omhoog te lopen, zich bij een minuscuul vertakkinkje om te draaien en op haar gemak terug te wandelen. Dit alles meters boven de grond.
Moederhart
Het uitgebroede kuikentje is een kippetje geworden, maar wordt door zijn moeder nog steeds fel verdedigd. Ze vliegt alle andere kippen aan die naar haar mening iets te dichtbij komen.
Helaas heeft ze dat niet afdoende gedaan toen een buurkat in de vroege ochtenduren langs kwam en het kleine kipje de kop heeft afgebeten.
Chick en Chucky hadden gelukkig een alibi voor dat tijdstip.
Roots?
Herck heet het stadje op de rond 1670 gemaakte kaart van Frederik de Wit (zie ook mijn blog over de Atlas der Neederlanden). Inmiddels gaat het door het leven als Herk-de-Stad en heeft daarbij zijn 'c' verloren, net als sommige andere Herken.
Pink Martini
In een vreemd huis logeren is een soort ontdekkingsreis, vooral omdat de gastvrouw zelf tot maandag afwezig is en je dus toch wat vrijer kunt rondkijken dan je normaal zou doen. In de cd collectie vqn deze host is Joni Mitchell ruim vertegenwoordigd. Mooi Zo. Daarnaast liggen wel vier cd's van een groep die Pink Martini heet. Nooit van gehoord, maar ten onrechte. Zangeres heet China Forbes. Ze doen gelegenheidsensmbles met allerlei verschillende musici en muziekgroepen. Zingen in het Engels, Frans, Spaans, Italiaans en Portugees. Balads, klassiekig, salsa, kortom, een fantastische mix. Heerlijk om naar te luisteren. Gevarieerd, intelligent en met veel gevoel voor humor.
In de Achtertuin
Op de fiets door Bretagne, met als sub-bestemming een hunnebed, dat hier geen hunnebed heet maar Dolmen. Omdat ik qua richtingsgevoel zwaar gehandicapped ben, heb ik mijzelf goed leren kaartlezen, maar vandaag was ik wel heel erg spot on. We fietsten langs een laantje vol villa's met uitzicht op zee en ik keek naar rechts, denkend: 'hier ongeveer zou het hunnebed moeten staan.' En daar stond het hunnebed. Zo maar. In een achtertuin.
Blij Met Een Dode Mus
Voor de goede orde: dit musje was al dood. Het had zich zojuist te pletter gevlogen tegen het glazen windscherm dat op de achtergrond nog zichtbaar is. Dat het beestje op een van deze foto's door de lucht vliegt, komt doordat Chick er heftig mee aan het spelen ging.
Zo heb je een gezellige kat op schoot en zo verandert het in een angstaanjagend roofdier. Maar zo beleefde er tenminste nog iemand plezier aan een dood vogeltje.
Het spel duurde overigens niet lang. Chick verloor na een paar minuten alle interesse voor haar nieuwe speeltje dat uit zichzelf niet bewoog en ging op zoek naar nieuwe uitdagingen.
Pak
Mijn vader koestert een enorme weerzin tegen kleren kopen en heeft de tactiek geperfectioneerd die is gebaseerd op de ijzeren tegeltjeswijsheid dat van uitstel, afstel komt. Zo is volgende week altijd perfect om een nieuwe broek te kopen - deze week is dat nooit.
Maar er staat een feestelijk familie-etentje op stapel in een Michelin-sterrenrestaurant en daar kun je dan dan weer niet echt heen in je alledaagse, versleten kloffie. De kledingsituatie is opeens urgent; van uitstel dreigt opeens geen afstel te komen, en mijn vader ziet zich genoodzaakt om terug vallen op de botte weigering, zich daarbij beroepend op stijfheid na een recente valpartij.
Daar heeft hij dit keer ook wel weer gelijk in. Maar het schiet ook niet op, zo.
Ik met zijn aan de randjes versleten en verder buitengewoon uitgewoonde bruine pak naar Piet Zoomers in de Korenstraat. Mijn eigen persoonlijke aflevering van Are You Being Served?
'Heeft u een pak dat degene past die dit graag draagt?'
'Dat is wel een beetje lastig. Het is misschien beter als meneer zelf meekomt?'
'Helemaal mee eens, maar dat is nu even geen optie.'
'Drie knopen voor, dat zie je niet veel meer, meneer heeft het zeker al een tijdje?'
'Vanaf mijn kinderjaren, meneer. Een nieuwer model is geen bezwaar.'
Achterin de zaak meet de verkoper zorgvuldig de borstbreedte en de mouwlengte en de binnenzijde broek, en pakt dan pakken uit het schap. Steeds grotere maten. Tot er een ongetailleerde maat 29 is die voldoet. Grijsblauw met een streepje. Zondag gaat-ie aan.
Ondertussen (Elders op het Web)
Mijn dilettantische observaties over deAtlas der Neederlanden werpen hun vruchten af; ik krijg een mail met deskundig & goed geschreven commentaar van conservator Jan Werner (klik hier). In afwachting van echte activiteiten (het uit elkaar halen van de banden, schoonmaken, gescheurde vouwen restaureren, etc) zal ik de komende maanden af en toe berichten over de kaarten zelf: de oudste, de jongste, de kleinste, de zeldzaamste, en wat ik verder nog aan thema's kan verzinnen.
Hoera! Het vuil is weg!
De stadsreiniging zal haar redenen wel hebben. Misschien is de moeder van de vuilnisman wel mijn buurvrouw. Mij hoor je niet klagen.
Voor de voordeur (1)
Help
Omhoog is makkelijker dan naar beneden. In de boom is makkelijker dan uit de boom. De enige twee mogelijkheden tot uit de boom zijn: 1) de rijpe-appelmethode (gebaseerd op de wet van de zwaartekracht) of 2) gered worden door de Chef.
Dwergenwraak
De boekenkast van de ECI inkoper voor thrillers, fantasy en literatuur is de voorlopig laatste rustplaats van deze dwerg. Een afscheidscadeau van een eerdere werkgever die werd verlaten. Het mes kun je er naar believen uithalen en weer krachtig instoten. Dat kan erg opluchten.
Deze knaap is trouwens niet het enige slachtoffer. Er blijkt een zeer macabere kant aan het dwergenbestaan te zitten. Op de website zwergenpower is de ene na de andere dwerg onnatuurlijke aan zijn eind gekomen. In een ander hoekje van deze site staan zelfs wat politieke dwergen. Geen Angela Merkel overigens.
Vermist en Weer Terecht
Chick was weg - de hele nacht. Zoeken en roepen en de omgeving uitkammen maar zonder resultaat. En vanochtend om zes uur was ze terug. Met natte pootjes. De Chick is Terug!
Broeds
22 dagen broeden op 10 eieren, en waarvoor? Voor 1 dood kuikentje, 8 inmiddels rotte eieren en 1 vitale nakomeling. Geen rijke oogst voor drie weken niet uit je nest komen. Een mensenmoeder zou ervan aan de prozac geraken. Deze kip gaat gewoon door. En zij heeft een fan.
They Paved Paradise & Put Up a Parking Lot
Bezoekje aan UvA's Bijzondere Collecties voor de Atlas der Neederlanden tref ik de conservator en Kester Freriks gebogen over een kaart van Beekbergen, dorp van de dagen mijner jeugd.
Waarom? Omdat het Beekberger Woud daar ooit lag. Ik snap eigenlijk niet waarom het niet het Klarenbeeker Woud is genoemd, want het ligt bij Klarenbeek, maar dit terzijde.
Het Beekbergerwoud, aldus Wikipedia, is 'een voor natuurliefhebbers legendarisch woud in de Nederlandse provincie Gelderland.' Het geldt als het laatste Nederlandse oerbos. In het kader van de vooruitgang werden in 1871 de laatste oerbomen omgehakt. De Vereniging Natuurmonumenten wil het woud door natuurrestauratie nieuw leven inblazen.
Er ligt in elk geval een parkeerplaats die, geheel in lijn met het befaamde lied van Joni Mitchell Het Woud heet.
(They took all the trees, put 'em in a tree museum
And they charged the people a dollar and a half just to see 'em
Don't it always seem to go that you don't know what you've got till it's gone
They paved paradise and put up a parking lot.)
Oase van Groen in een Oceaan van Stenen
Het was een van de eerste dingen waar Lynn Kaplanian-Buller, eigenaar van de American Book Center (ABC) van droomde toen ze plannen maakten voor hun nieuwe pand aan het Spui in Amsterdam. Die winkel opende drie jaar geleden en pas vanmiddag kwam het ervan: de dakdokters bekleedden het bitumen met een soort paardendeken, dan een soort isolatie - lijkt op glaswol maar zonder het glas - en vervolgens werd de sedum erop uitgerold. Dat klinkt eenvoudiger dan het was: met de bekleding waren twee dagen gemoeid, met de subsidie (Amsterdam ziet zich ook graag Groener) nog wat langer.
Het isoleert in de zomer, je dak gaat langer mee, het hemelwater stroomt niet meteen het riool in - en de overburen hebben al een blij kaartje gestuurd. Dank voor het uitzicht dat voortaan veel fraaier is.
Abonneren op:
Posts (Atom)