Om te zien hoe het zo gekomen is, klik hier.
A Room With View
Om te zien hoe het zo gekomen is, klik hier.
Staatsieportret
Je gaat je haast de koningin voelen. Je gaat je haast twéé koninginnen voelen. Dat krijg je, met een echte Lucie Th.
Houdini in de dop
Dat volgende dag kregen wij bericht dat Willy Drie 's ochtends door de buren was teruggebracht naar zijn logeeradres. Zij hadden hem aangetroffen op voor het weggetje langs de boerderij even verderop. Willy Drie blijkt een talent voor ontsnappen te hebben. Nu wordt de deur van de stal dichtgehouden; als de kleine Houdini nog een keer ontsnapt, blijft hij in elk geval in de stal.
Goudestein en een deel van de Heerlijkheid van Maarsseveen in 5 bladen, ca. 1690
Goed nieuws: de facsimile uitgave van de Atlas der Neederlanden gaat definitief. Dat is te danken aan de voorinschrijving van particulieren. Overheidsinstellingen - die toch voor een relatief bescheiden bedrag een schitterend relatiegeschenk zouden hebben voor bezoekende staatshoofden, Captains of Industry en andere belangwekkende lieden, houden zich nog geheel op de vlakte. Terwijl je de Atlas in huis kunt hebben voor minder dan een nieuwe Fiat Panda.
Om deze particuliere geldschieters te eren, heb ik een kaart uitgekozen waarin de 17e-eeuwse gefortuneerde medemens een prominente rol speelde:
Dit is 1 kaart in 5 bladen (4 kaartbladen + 1 blad met koptitel in banderolle) van het 'buiten' Goudesteyn en een deel van de Heerlijkheid van Maarsseveen. Het is een handgekleurde kopergravure. Elk blad is 45 x 59 cm, het geheel meet 90 x 118 cm. In de Atlas kun je de vijf kaarten bekijken, gekleurd alsof ze gisteren gemaakt zijn. Hier heb ik ze digitaal ook aan elkaar geplakt. De eigenaar van Goudesteyn, regent Joan Huydecoper de 2e (1625-1704) was de opdrachtgever voor de kaart.
Jan Werner, die alle kaarten van commentaar voorziet, schrijft: “De ‘Aenwysinge’ van de buitens op deze kaart van Maarsseveen maakt direct duidelijk dat we langs dit stukje Vecht met een grote dichtheid aan buitenplaatsen te maken hebben.” De eigenaars van buitens met schilderachtige namen als Otterhsbergh, Otterspoor, Heremitagie, Silversteyn, Int Gras en Elfenburgh hebben ongetwijfeld (financieel) bijgedragen aan de totstandkoming van deze kaart.
De Huydecopers waren geen kleine jongens: sinds 1640 heer van Maarsseveen en Neerdijk. Huydecoper was onder meer bewindvoerder van de Verenigde Oost-Indische Compagnie en meermalen burgemeester van Amsterdam, ook al is er daar geen straat naar hem vernoemd.
Werner vervolgt: “De spectaculaire plaat van zijn eigen huis neemt vrijwel het gehele eerste blad van de kaart in beslag en laat weinig twijfel bestaan over wie hier een stempel op de omgeving drukte. De ets door Philibert Bouttats (geb. ca. 1654) is vervaardigd naar een schilderij van Jan van der Heyden (1637-1712), dat tegenwoordig te vinden is in Apsley House, Wellington Museum, Londen."
"We zien de nog vrij landelijke buitenplaats in zijn laat-zeventiende-eeuwse glorie …) De fraaie prent links boven compenseert de bescheiden presentatie van Goudestein op de kaart, niet in opstand, maar orthogonaal, recht van boven, als een simpel rechthoekje. Als we de fraaie randversieringen even buiten beschouwing laten is de kaart zelf heel zakelijk. Alleen Maarssen zelf, rechts onder, wordt enigszins schilderachtig weergegeven, maar in dit geval juist niet correct. (…) Het is duidelijk dat de zakelijkheid van de kaart zelf volledig ingepakt is door de rijkelijke, barokke, zinnebeeldige versieringen eromheen. (…) De landelijke- en jachttaferelen rechts en onder laten meer landschappelijk reliëf zien dan we ooit in deze streek zullen aantreffen. Het kompas rechts levert een merkwaardig gezichtsbedrog op. De hoofdwindstreken staan netjes haaks op elkaar, terwijl het toch als object in 3D getekend is."
"Het is nauwelijks te merken dat de kaart in de Atlas der Neederlanden niet geheel compleet is, ook al zijn alle bladen aanwezig (...). Langs de buitenrand van het geheel, behalve bovenlangs, hoort namelijk nog een vrij strakke band met een symmetrisch motief van hoofdzakelijk bladeren zichtbaar te zijn, als onderdeel van de kaartgravure."
"Nauwkeuriger beschouwing laat zien dat de kaart langs de hele rand waar die versiering aanwezig had moeten zijn is afgesneden. Kennelijk zou de kaart net iets te groot of niet goed van verhouding voor de atlas zijn geweest en is die net iets te brede sierrand verwijderd. Omdat hij daardoor juist weer iets te klein voor het atlasformaat werd zijn de bladen opgeplakt op een stevig vel papier dat wél conform de meest gebruikelijke kaartafmetingen in de atlas is."
Het uiterlijk van Goudesteyn - inmiddels Goudestein - is inmiddels flink veranderd. Maar het is nog steeds een populaire plek.
Een gedeelte van de heerlyckheyt van Maerseveen / J. van der Heyden pinsit ; Phi. Bouttats schulp. Schaal [ca. 1:3.000]. [S.l. : s.n., ca. 1690].
Kleischieter*
Waarom komt de melk in de pens en niet in de lebmaag? Misschien omdat Willy Drie teveel melk heeft gehad. Of te snel na de melk, water. Hoe dan ook, het moet gestopt worden. Willy Drie krijgt nu even maar tweemaal daags één liter melk. En aan antibioticum om te voorkomen dat zijn gehoest ontaard in een longontsteking. Hij is tenslotte nog heel kwetsbaar.
De poep is nog niet zo geel als moet, maar de kleur is wel meer naar geel dan naar grijsgroen. En hoewel Willy Drie vanochtend nog landerig en niet zijn springerige zelf was, ging het vanmiddag alweer wat beter. Hij wandelde achter Inge aan: de stal uit, de schuur door, de gang in en in de woonkeuken rechtsaf. Daar verraste hij Chick & Chucky tijdens hun siesta. Chucky ging er als eerste vandoor, en Chick bleef uiteindelijk ook maar niet liggen.
Beide partijen bleven beschaafd: Willy Drie heeft geen kopstoot uitgedeeld en C&C hebben hem niet gekrabt. Na de ontmoeting deed Willy Drie een flinke plas op de keukenvloer. Daarna wandelde hij achter Inge aan weer naar buiten.
*(Eigenlijk is het: Kleischijter. Maar het spoot er zo uit dat ik het herdoopt heb in Kleischieter.)
A Room With a View
Speelkwartier
Bronco Billie
En om nou niet helemaal te vervallen tot het kinderboerderijniveau van een katten- en kalverenblog, zijn hier wat foto's van Melvin in zijn glansrol als Bronco Billie.
Willy Drie
De afgelopen acht dagen is Willie Drie vijf kg aangekomen. Hij weegt nu 36 kg. Hij is groter geworden, en breder. Hij is ook een stuk sterker - zijn eerste musketonhaak heeft hij al stukgetrokken. Hij heeft nu een steviger halsband om. Vanmiddag lag hij aan een longeertouw in de voortuin naar de bootjes te kijken. Hij had veel sjans.
Deze week zag ik voor het eerst (en begon ik van opwinding op en neer te springen) dat Willy Drie zijn tong meer gebruikt. Bij het drinken uit de speen doet hij dat natuurlijk al: zijn tong vormt een gootje waar de speen mooi inpast. Maar nu begint hij zijn tong uit zijn bekje te steken als hij aan bladeren en grasstengels sabbelt. Als hij straks echt gras eet dan zal hij met zijn ruwe tong een bosje gras vastgrijpen en afrukken. Hij kan het nog niet, maar hij probeert het een beetje, zonder dat hij door heeft hoe dat nou eigenlijk moet. Af en toe eet hij - nog een beetje per ongeluk - al een beetje koeienmuesli en een sprietje hooi. En: vanmiddag zag ik hem herkauwen!
Van alle andere dieren zijn Feye en Roeschka Willy Drie goedgunstig gezind. Melvin vindt hem nog steeds maar niks, Quincy is een beetje bang voor hem. Chuck vindt Willy Drie's bokkesprongen heel erg eng en Chicky (dapperder uitgevallen) een beetje eng. Willy Drie bekijkt ze allemaal met grote nieuwsgierigheid.
Huilen
In de Oude Kerk is World Press Photo neergestreken (nog tot 3 juni). 2011 was het jaar van Egypte, Lybië en Japan en die zijn dan ook ruim vertegenwoordigd. Veel leed prachtig verbeeld - het lijkt wel televisie soms.
Tussen al het visueel geweld bleef deze foto voor mijn geestesoog hangen - een huilende jonge vrouw tussen de puinhopen van haar stad, twee dagen na de Tsunami. Fotograaf Toshiyuki Tsenenari won er de 3e prijs Reportage Singles mee.
Het deed me denken aan het schilderij van Rembrandt, Jeremia treurend over de verwoesting van Jeruzalem. Die is heel anders. Maar toch ook weer niet.
Het lijkt Tsjetsjenie wel
Knibbel knabbel knuisje, wie eet daar een flatgebouw op? Tot half acht 's avonds bleef de graafmachine hapjes van het flatgebouw nemen. Muur voor muur, kamer voor kamer, steen voor steen en brok voor brok gaat het gebouw tegen de vlakte. Een achtertuin als oorlogszone.
Willy Drie ietwat onder controle
Dit hondentuigje lijkt heel aardig, maar de lichaamsbouw van een kalfis heel anders dan van een hond. Zodra Willy Drie zijn kop naar de grond toe beweegt - wat met al dat gras niet zo vreemd is - glijdt het tuigje langs zijn nek naar beneden. Het is beter om de riem aan zijn halsband vast te maken. Niet dat hij meeloopt; vooruit lopen op bevel is voor Willy Drie duidelijk iets totaal tegen-natuurlijks.
Cadeautjes
Mijn volgende bijdrage mag niet over een beest gaan, heb ik besloten. Er zijn tenslotte zoveel andere leuke dingen om over te bloggen. Ik kan er nu alleen niet een bedenken.
Abonneren op:
Posts (Atom)
