Er waren twee jonge agenten op afgestuurd voor het klusje - nadat buurvrouw-bg had gebeld stond er binnen vijf minuten een politieauto voor de deur. Buurman-3hg stond met ze te praten toen ik de trap afkwam. Hij zag in mij de aflossing van de wacht en verdween naar boven. Terwijl ik mijn verhaal deed doorzocht de vrouwelijke agent de tas met post die wij eerder in de meterkast hadden gelegd.
Daarna bonsde zij doortasten op de deur van 1-hoog. Dat was die dag inderdaad nog niet gebeurd. Niemand deed open. Helaas moest ik verder - druk, druk. Ik wenste de agenten succes.
Die avond lag er nergens meer een tas met post op 1-hoog. Was de deurknop viezer dan daarvoor? Ik klopte aan bij buurvrouw 3-hg en werd uitgenodigd om binnen te komen. 'Iets drinken? Het is maar een slobberwijntje.'
Achter een glas rose vertelden ze dat de politie later nog even was langsgekomen om te vertellen dat ze waren binnen geweest - met toestemming van iemand van justitie. Het was er een enorme troep geweest, overal papieren en overal stapels ongeopende post. Waterschade in de keuken (nog van mijn wasmachine). Een dode buurman 1-hg hadden ze niet aangetroffen.
Gelukkig. Maar waar zou hij zitten. Heeft hij een burnout gekregen? Waar zou hij wonen? Waarom heeft hij zo'n hekel aan zijn leven hier dat hij nu met de noorderzon vertrokken lijkt? De gewoonte om post niet open te maken bleek veel ouder dan de stapel post van oktober die wij voor de voordeur hadden gevonden. Als wij buurman 1-hg weer zien, moesten we dat maar even aan de politie doorgeven had de politie gezegd. En we moesten de woningbouw ook maar op de hoogte stellen van dit politiebezoek.
Wij slobberden rose en overwogen wat beter was: niets zeggen tegen de woningbouw en zo de rustigste buurman 1-hg ter wereld houden, of wel melden, met de mogelijkheid dat een nieuwe huurder een ruziezoekend stel met drie neurotische Jack Russelterriers wordt?
Waar Is De Buurman?
Waar Is De Buurman?
Gisteren aangeklopt bij mijn bovenburen om te overleggen over 1-hoog. De verhouding met de bovenburen is goed & beperkt tot korte doch geanimeerde gesprekjes op de trap. We komen niet bij elkaar over de vloer. Dit keer word ik echter - de eerste keer in achtien jaar - binnengenood. Ik krijg een kop koffie. En nog een!
Buurvrouw-3hg maakte zich ook al ongerust en had bij buurvrouw-BG net deze week geinformeerd of zij misschien iets wist. Buurvrouw BG had in september of daaromtrent van de vermiste buurman gehoord dat hij nu een baan in Arnhem had. Of bij Arnhem. Een eind weg, in elk geval.
Buurman-3hg heeft de vermiste buurman zelfs nog gezien in de eerste week van december, toen hij zijn apartement in- en even later weer uitholde. Hij vertrok op zijn oude wrakke fiets. Zijn post had hij buiten laten liggen. 'Als hij dood binnen lag, hadden we wel dikke blauwe vliegen achter het raam gezien,' herhaalt buurman 3-hg enkele malen tevreden.
Dat klinkt allemaal heel geruststellend. Uiteindelijk besluiten wij dat we zijn post in een doos of tas doen en in de meterkast hangen. En een brief in een envelop onder de deur doorschuiven, dat we dat gedaan hebben om het er wat bewoonder uit te laten zien. Voor als hij over een maand of wat zijn huis weer binnenholt en zich realiseert dat zijn post weg is.
Ik kan mij weer laven aan het idee dat ik de rustigste onderburen heb van heel Amsterdam.
Waar Is De Buurman?
Elke dag loop ik langs 1-hoog. En al maanden ligt daar post. Eerst viel mij dat niet zo op, want de buurman was sowieso regelmatig een paar dagen in de week niet thuis. Ik dacht altijd dat hij dan bij zijn oude moeder zat, zonder dat ik nou precies weet waar ik die wijsheid vandaan heb.
Toen ging mijn wasmachine lekken. Dat was in november. De buurvrouw van de begane grond waarschuwde mij - bij haar stroomde het in flinke hoeveelheden van het plafond naar beneden. Ik legde daarop een briefje bij de buurman van 1-hoog, met excuses en verzoek om de schade op te maken. Er kwam geen reactie.
Twee weken later bekeek ik de stapel post nog eens. Zakelijke post, ledenblaadje van een gematigde politieke partij, brief van de bank, het nutsbedrijf, belastingdienst. Geen brieven van iets dat een werkgever zou kunnen zijn. Twee kerstkaarten - dat was in december.
Nu is het januari, en de stapel post groeit langzaam verder. Waar is de buurman? Hij was nooit een mensen-mens, maar dit? Ik bel de woningbouwvereniging. De mevrouw vraagt of ik denk dat mijn buurman dood binnenligt. Want dan wordt het een politiezaak. 'Dat weet ik niet,' zeg ik, 'of hij dood binnenligt.' Maar het is raar. De gordijnen zijn permanent er gesloten. De mevrouw van de woningbouw zegt uiteindelijk zuinig dat ze een aantekening zal maken dat ik gebeld heb. Alsof dat helpt.
