Mijn dilettantische observaties over deAtlas der Neederlanden werpen hun vruchten af; ik krijg een mail met deskundig & goed geschreven commentaar van conservator Jan Werner (klik hier). In afwachting van echte activiteiten (het uit elkaar halen van de banden, schoonmaken, gescheurde vouwen restaureren, etc) zal ik de komende maanden af en toe berichten over de kaarten zelf: de oudste, de jongste, de kleinste, de zeldzaamste, en wat ik verder nog aan thema's kan verzinnen.
Ondertussen (Elders op het Web)
Hoera! Het vuil is weg!
De stadsreiniging zal haar redenen wel hebben. Misschien is de moeder van de vuilnisman wel mijn buurvrouw. Mij hoor je niet klagen.
Voor de voordeur (1)
Help
Omhoog is makkelijker dan naar beneden. In de boom is makkelijker dan uit de boom. De enige twee mogelijkheden tot uit de boom zijn: 1) de rijpe-appelmethode (gebaseerd op de wet van de zwaartekracht) of 2) gered worden door de Chef.
Dwergenwraak
De boekenkast van de ECI inkoper voor thrillers, fantasy en literatuur is de voorlopig laatste rustplaats van deze dwerg. Een afscheidscadeau van een eerdere werkgever die werd verlaten. Het mes kun je er naar believen uithalen en weer krachtig instoten. Dat kan erg opluchten.
Deze knaap is trouwens niet het enige slachtoffer. Er blijkt een zeer macabere kant aan het dwergenbestaan te zitten. Op de website zwergenpower is de ene na de andere dwerg onnatuurlijke aan zijn eind gekomen. In een ander hoekje van deze site staan zelfs wat politieke dwergen. Geen Angela Merkel overigens.
Vermist en Weer Terecht
Chick was weg - de hele nacht. Zoeken en roepen en de omgeving uitkammen maar zonder resultaat. En vanochtend om zes uur was ze terug. Met natte pootjes. De Chick is Terug!
Broeds
22 dagen broeden op 10 eieren, en waarvoor? Voor 1 dood kuikentje, 8 inmiddels rotte eieren en 1 vitale nakomeling. Geen rijke oogst voor drie weken niet uit je nest komen. Een mensenmoeder zou ervan aan de prozac geraken. Deze kip gaat gewoon door. En zij heeft een fan.
They Paved Paradise & Put Up a Parking Lot
Bezoekje aan UvA's Bijzondere Collecties voor de Atlas der Neederlanden tref ik de conservator en Kester Freriks gebogen over een kaart van Beekbergen, dorp van de dagen mijner jeugd.
Waarom? Omdat het Beekberger Woud daar ooit lag. Ik snap eigenlijk niet waarom het niet het Klarenbeeker Woud is genoemd, want het ligt bij Klarenbeek, maar dit terzijde.
Het Beekbergerwoud, aldus Wikipedia, is 'een voor natuurliefhebbers legendarisch woud in de Nederlandse provincie Gelderland.' Het geldt als het laatste Nederlandse oerbos. In het kader van de vooruitgang werden in 1871 de laatste oerbomen omgehakt. De Vereniging Natuurmonumenten wil het woud door natuurrestauratie nieuw leven inblazen.
Er ligt in elk geval een parkeerplaats die, geheel in lijn met het befaamde lied van Joni Mitchell Het Woud heet.
(They took all the trees, put 'em in a tree museum
And they charged the people a dollar and a half just to see 'em
Don't it always seem to go that you don't know what you've got till it's gone
They paved paradise and put up a parking lot.)
Oase van Groen in een Oceaan van Stenen
Het was een van de eerste dingen waar Lynn Kaplanian-Buller, eigenaar van de American Book Center (ABC) van droomde toen ze plannen maakten voor hun nieuwe pand aan het Spui in Amsterdam. Die winkel opende drie jaar geleden en pas vanmiddag kwam het ervan: de dakdokters bekleedden het bitumen met een soort paardendeken, dan een soort isolatie - lijkt op glaswol maar zonder het glas - en vervolgens werd de sedum erop uitgerold. Dat klinkt eenvoudiger dan het was: met de bekleding waren twee dagen gemoeid, met de subsidie (Amsterdam ziet zich ook graag Groener) nog wat langer.
Het isoleert in de zomer, je dak gaat langer mee, het hemelwater stroomt niet meteen het riool in - en de overburen hebben al een blij kaartje gestuurd. Dank voor het uitzicht dat voortaan veel fraaier is.
Laat Af!
Tijdens de boekpresentatie van 'De man en zijn lichaam' van Arie Boomsma (hier in Verlosserpose met handdoek) en Stephan Sanders mocht ik foto's maken voor Boekblad. Voor de gelegenheid had ik SIT student Don Dumayas uitgenodigd om als speciale assistent mee te komen.
Hij maakte deze foto terwijl ik aan het werk was. Mijn eerste indruk was dat het net leek of ik probeerde om mensen van Arie Boomsma weg te houden. Maar ik zal wel bezig zijn geweest met een ideetje voor een foto. Of ik wilde als eerste bij de hapjestafel zijn.
Verkenningen
Het is een kwestie van perspectief. Wat vanaf de grond gezien overweldigend groot is, valt met een ander, hoger, perspectief wel mee. Erika (moeder) en Hayke (kind) hebben in elk geval Chuck's belangstelling gewekt. Het lijkt hier of er interactie is tussen poes en paard, maar in werkelijkheid is dat niet zo. Erika reageert niet op de kat; ze beweegt haar voorbeen uit ongeduld (want ze wil wortels eten). Chuck schrok natuurlijk wel van het geluid van schrapende hoef over de vloer en zocht daarop zijn heil hogerop.
Dilemma's
Vandaag de Dom beklommen om foto's te maken met model (wiens secretaresse even voor twee uur belt dat hij wat later is want nog met fiets onderweg van Bilthoven naar Utrecht).
Oeps. De ons toegewezen Dom-begeleider moet binnen het uur weer beneden zijn voor de groepsrondleiding van 3 uur. Zij en ik wachten geduldig, want geen keus. Het model komt toch nog eerder dan verwacht, niet eens erg buiten adem.
Wij rennen de 400 en nog wat treden van de Domtoren op en neer, onderweg stoppend op geschikte plekken. Speciaal voor ons ontsluit de gids de deur naar het uurwerk.
'Wat doe ik met mijn handen' vraagt het model steeds aan mij. En: 'Zeg maar hoe ik staan moet.' Zoiets moet je weten als je de fotograaf bent.
Daarna naar het spuuglelijke Hoog Catharijne, naar het dak van parkeergarage Rijnkade waar je een prachtig uitzicht hebt op de Dom. Mooi als je dan een nagelnieuwe Alpe vouwladder mee hebt. En het model er ook nog op wil klimmen. Zodat de lelijke omheining buiten beeld blijft en de man boven de toren kan uitrijzen. Pakkender dan de foto's op de Dom gemaakt en tegelijkertijd onmogelijk zonder dat.
Ben benieuwd wat de vormgever gaat kiezen.
Oogkleppen Helpen Hier Niet Echt
Foto gemaakt met iPhone, die ik ondanks het gehotsebos niet een keer uit mijn vingers heb laten glippen. Helemaal intact gebleven, met slechts enige modderspatten op de touchscreen aan het einde van de rit.
Heel Al
Deze foto is een mozaiek van 48 fragmenten van de Carina Nevel, vrijgegeven ter viering van de 17e verjaardag van de Hubble op 24 april 2007. De vormen komen van sterke gaswinden en gloeiendhete ultraviolette straling - een 'vuurwerk dat drie miljoen jaar geleden begon'. In wat voor wereld leven wij?
De expositie First Light is van 6 maart tot en met 30 mei te zien in Huis Marseille (Keizersgracht 401, dagelijks behalve maandag open van 11 tot 5).
Liefde voor Oude Boeken
.jpg)
kl.jpg)
.jpg)
Dit is een deel van de Atlas der Neederlanden (‘AdN’) een van de topstukken van de Bijzondere Collecties van de Universiteit van Amsterdam. De AdN is een zg. factice atlas: de kaartencollectie van een (vooralsnog onbekende) verzamelaar, ingebonden in negen banden.
De AdN is om verschillende redenen bijzonder: Alle belangrijke topografische kaarten van het huidige Nederlandse territorium uit de periode ca. 1650-1815 zijn erin vertegenwoordigd.Het fenomeen factice atlas is inmiddels zeldzaam. Was het in de 18e en 19e eeuw niet ongebruikelijk om allerlei kaarten in te binden tot boeken, tegenwoordig is dit soort atlassen meestal weer uit elkaar gehaald. De AdN is echter in boekvorm bewaard gebleven en is daarmee een bijzonder voorbeeld van een intact gebleven vroeg-negentiende eeuwse kaartencollectie.
De toestand van de AdN is al jaren zorgelijk. Conservator Jan Werner is daarom sinds begin 2010 een project gestart om de AdN te restaureren en te digitaliseren. Het plan is dat ik de voortgang van dit project volg - waarschijnlijk op een apart blog. Maar af en toe ook lekker hier.
Gaat Heen & Vermenigvuldigt U
In de tuin van het Bijbels Museum is een vijver waarin enkele tientallen padden uit hun winterslaap zijn ontwaakt. En omdat het lente is, ook voor padden, zijn ze aan het paren. Op elkaar gestapeld in laagjes van twee en drie, en vastbesloten om niet los te laten, ook al moet de onderste bijna stikken, zo lang onder water.
Gentlemen uit Brazzaville
Het Prins Claus Fonds gaat galerie in Amsterdam; de sapeurs van de Congo. Sapeurs zijn leden van de ‘Société des Ambianceurs Personnes Elégants’ (SAPE).
Geachte Clienten, 't Is Lente (2)
Het blijft veulentjes-tijd. Moeder Erika en dochter Hayke mochten zondag voor de tweede keer de buitenbak in. Hayke staat aanzienlijk minder wankel op de beentjes dan de dag daarvoor en oefent ijverig maar toch ook vrij willekeurig in het achteruit trappen (altijd handig).
Moeder Erika, nog steeds bloedlink ten opzichte van mogelijke vijanden - alles en iedereen, wat haar betreft - blijft alert om zich heen kijken, maar ondertussen lijken de jaren van haar af te vallen. Ze holt jolig mee met haar kind.
Geachte Clienten, 't Is Lente
Even voorstellen: Hayke. Op het moment dat deze foto gemaakt werd (afgelopen woensdag) was zij aan het uithijgen van haar eigen geboorte twee uur eerder.
De bevalling was voorspoedig en moeder & kind maken het goed. Maar wie op kraamvisite komt, moet goed uitkijken: moeder Erika (een dijk van een Friezin) waakt als Cerberus over de nieuwgeborene. Ze is vastbesloten om iedereen die het waagt in de buurt van haar kindje te komen geheel tot gort te schoppen. Pure Moederliefde.
Het Is Even Wennen
Van Koude Oorlog naar Gewapende Vrede. Vriendschap zit er voorlopig niet in: Chick & Chucky vertrouwen het nog niet echt, maar ze hebben wel door dat honden zich net zo door katten geïntimideerd kunnen voelen als omgekeerd. En als zo'n hond dan ook nog heel erg verdraagzaam is en bereid is om het een en ander in te leveren, valt er wel mee te co-existeren. Waarschijnlijk. Als hond ben je dat bedje dan wel kwijt.
Pink Glove Dance
Providence St. Vincent Medical Center uit Oregon (VS) heeft dit vrolijk stemmende filmpje Pink Glove Dance for Breast Cancer Awareness.
Dat Kun Je Nou Wel Zeggen
Maar hoe kun je nou ooit zeker weten of zo'n hond je niet toch iets flikt?
Opwaarts! Willen Wij Zweven
Op zondagmiddag in de auto gestapt voor voor de opening van de expositie van beelden van Leen Kessels in Galerie Ariana in Den Haag.
Abstract en tegelijkertijd organisch ogend, van Belgisch hardsteen en zo bewerkt dat sommige sculpturen uit laagjes leisteen lijken te bestaan. Sommige lijken zo licht dat je bijna kunt geloven dat ze op water zouden blijven drijven. Ik wou dat ik een ruime witte hal of een grote groene tuin had waarin deze rankheid tot zijn recht kwam.
Boos & Bang
Chucky heeft het niet op honden - ze ruiken vies, ze zijn eng en je kunt ze niet vertrouwen. Hij is hevig ontsteld als er een in de ruimte met hem blijkt te zijn. Kort na deze foto vluchtte hij omhoog, op de keukenkastjes.
Abonneren op:
Posts (Atom)
