Het oorspronkelijke idee voor het beeld komt van Lucie Th.; dat moet nog wel even worden vermeld. Hier is de foto zoals-ie op de voorkant komt, met de titel van het blad en de stipjes eronder en de verwijzingen naar artikelen binnenin (de zogenaamnde ankeilers). Het Boekblad-logootje is voor de gelegenheid verplaatst van linksboven naar rechtsboven, waardoor de maan -zonder venster- groter kon.
De gele steunkleur sluit aan bij de kleur van de kaarsen (zie hoe bij het verwerken door de vormgeverde kleur van het gezicht van rood naar geel is getrokken) en (hoera!) die verschrikkelijke design-stipjes onder de tijdschrifttitel zijn grotendeels uit het gezicht van het model gehouden.
Al met al ben ik redelijk tevreden.
Werk Uitgevoerd
Werk in Uitvoering (4)
De maan kan anders (groter, kleiner, met raampje, zonder raampje), maar dit komt in elk geval vrij dicht bij het uiteindelijke resultaat. Met dank aan Thille (voor het modelzitten) Kevin (voor de kaarsenstandaard), Ginni (voor de quilt), Jessica (voor het verduisteren van de kamer) en Beth, Hattie en Alice voor de hand en spandiensten tijdens het maken van de foto.
Werk in Uitvoering (3)
.jpg)
Vanmiddag de kamer verder verduisterd, langs de wanden en op de vloer hangt en ligt nu zwart textiel (Kniphal bij de Albert Cuyp, 2 euro per meter). Morgen moet wel de airconditioning aan, want het wordt ontzettend warm en benauwd in de kamer met kaarsen en lamp. Morgen het beddengoed en waarschijnlijk ook een nachttafeltje, voor boeken en voor de kaars, die straks dichter bij het gezicht moet zijn om er genoeg licht op de krijgen.
Jessica ging voor deze foto even stand-in zitten, het licht van boven-achter valt vriendelijk op haar schouders en haren. De kaars moet het gezicht en de manuscripten en boeken verlichten, die het echte model gaat meenemen.
Ook deze foto is met de iPhone gemaakt - waarop je verder niets kunt instellen. Van de plooien in het doek zal straks niets meer te zien zijn. Hoop je dan maar.
Werk in Uitvoering (2)
'Daar heb je je dus aardig aan vertild,' constateerde E. opgewekt toen ik vertelde over de dingen die ik moest gaan doen om de kinderboekenslaapkamerfoto te maken. 'Nee,' zei ik 'of ik me eraan vertild heb, weet ik pas op maandag.'
Voor deze foto moet ik controle over het licht hebben. Er was op maandagmiddag een makkelijk te verduisteren theaterruimte beschikbaar, maar daar kunnen we maar kort in, en ik zit met een lastig te vervoeren bed (past niet echt in de auto) en heb tijd nodig voor uitlichten en uitproberen.
Het alternatief is een witgeschilderde kamer zonder ramen waar ik wel alle tijd heb voor de opbouw, maar waar alle licht tegen muren, plafond en vloer gereflecteerd wordt, zodat je er geen controle meer over hebt.
De keuze was dus ofwel zwarte ruimte met veel logistiek gedoe met bed en weinig tijd, ofwel witte ruimte en die verduisteren. Ik heb gekozen voor het laatste. Het Bed (uit Diemen en voor een habbekrats via Marktplaats op de kop getikt) staat er sinds vanochtend. Nu ziet het er nog niet uit. Meters zwarte stof liggen op mij te wachten. Morgen verduisteren, maandag uitlichten en hopelijk kan ik dinsdag het resultaat laten zien.
Schetsje (Werk in Uitvoering)
Een week niet geblogd, maar niet vanwege gebrek aan bezigheden. Integendeel. Hoog tijd om de draad weer op te pakken.
Momenteel maak ik voor een foto die ik a.s. maandag hoop te nemen. Met een nachtelijke kinderboekkinderkamer als inspiratiebron. Iets met de volle maan door een hoog dakraam en een kinderbed met spijlen.
Maar tussen droom en daad staan obstakels in de weg, veel praktische bezwaren - om met Elsschot te spreken. Waar de foto te nemen, bijvoorbeeld. En met welke requisieten. Het model (een kinderboekenuitgever) schijnt ook nogal temperamentvol te zijn.
Daarom een schetsje gemaakt met een kartonnen doos, wat ijzerdraad en het Jopie (het speelbeestje van Chick & Chucky) als stand-in voor de uitgever. En dat naar het model gestuurd. En nu maar hopen dit niet spontaan tot een afzegging leidt.
Als het meezit, plaats ik volgende week het uiteindelijke resultaat.
Sint Britta
Als de vloer glad is, glijden Britta's pootjes weg. De oplossing is eenvoudig: liggend eten. Met gestrekte poten en een bord als halo lijkt ze wel een beetje heilig.
Schloss Drachenburg
De Drachenfels ("Drakenrots”) is een bergje van 321 meter aan de Rijn, net iets ten zuiden van Bonn. Het is een aardig uitstapje als je een weekend in die contreien doorbrengt. Hier zou Siegfried – de held van Wagner en het Nibelungenlied – een draak hebben gedood die in een grot van de berg woonde. Tegenwoordig is het grootste gevaar dat je er loopt die van Vervetting: langs de weg naar boven (en beneden) staan elke 50 meter Imbisse die bier en wafels met slagroom verkopen. Op de top piekt nog een torentje van een oude ruine (tussen de Imbissen en het uitzicht), maar halverwege de berg vind je Schloss Drachenburg, een laat-19e eeuws pseudo middeleeuws kasteel - Disney am Rhein, zeg maar.
Dit is een van de twee stoere herten die uitkijken over de slottuin.
Koffietafel
Ter voorbereiding van een Specifieke Foto, waarop een Bepaalde Hond, een Bepaalde Fries, een Bepaalde Folder én een Relevante Omgeving moeten voorkomen, bezocht ik een mij onbekend maar ontzettend hartelijk vriendenpaar in Nellestein (bij de Gaasperplas in Amsterdam Zuidoost), die zowel de Bepaalde Hond als de Relevante Omgeving om niet beschikbaar stelden.
Voordat Raoul (uit het evenementen- en discotheekwezen) mij mooie plekjes in de omgeving liet zien, dronken wij eerst een kopje koffie in de tuin achter hun huis.
Een mooie gelegenheid voor Jan (gepensioneerd na een rijk en werkzaam leven in het boekenvak) om mij foto's te laten zien van etalages van boekhandels die hij had ingericht. Hij had ook nog een nummer van de voorloper van Boekblad uit 1974, met verrassend veel bekende een namen foto van de oude heer Gottmer, een advertentie van boekhandel Broese, een nieuwe biografie van Uri Geller. Het inspireerde tot dit stilleven. Morgen om 7 uur gaan we aan de slag met de Specifieke Foto waar het allemaal om begonnen is. Gewapend met een camera, maar ook roompaté voor Maxime (om haar te verleiden een boekje in het bekje te nemen), koffie (voor de Fries die al om half zes van huis moet om op tijd in Amsterdam te zijn), een fles Johnnie Walker Black Label en een Boekblad uit 2009 (voor Raoul en Jan, bij wijze van dank je wel).
Balkon
Het balkon was al een tijdje toe aan nieuw groen - bijna al mijn balkonplanten werden door Chick en Chucky de afgelopen maanden vakkundig om zeep geholpen. Eerst gingen ze vet de viooltjes pletten en toen die de geest had gegeven, gebruikten ze de plantenbakken als toilet. Want hoe schoon hun kattenbak ook was, hoe smerig de plantenbakken roken - ze bleven piesen en poepen in de wastelands die ze hadden gecreëerd in de plantenbakken. Op een gegeven moment hing er op het balkon continu een vage ammoniaklucht, terwijl boven de omgewoelde aarde in de bakken kleine wolken vliegjes dansten. Maar hield ze dat tegen? Nee hoor. Liever een vieze planten- dan een schone kattenbak.
Gisteren toog ik vol goede moed naar het tuincentrum om met 7 kloeke potten terug te keren. En om te voorkomen dat mijn nieuw aangeschafte Vlijtig Liesjes ook gemold zouden worden, heb ik stukken gaas uitgeknipt die de aarde moeten beschermen.
Uiteraard zaten C&C er tijdens het werk met hun nazerikjes bovenop: om nog even lekker in de plantenbakken te zitten, om de kwaliteit van de aarde in de zak te testen, en om in het algemeen toezicht te houden op de gang van zaken, bijvoorbeeld op mijn rug. Daardoor ging alles goed: het balkon staat er weer even fris bij.
Josephine et le Chateau des Milandes
Vakantie in de Dordogne betekende gelukkig een bezoek aan Chateau des Milandes in Castelnaud-la-Chapelle, ooit thuis van Josephine Baker - zangeres, danseres, entertainer, diva, en de eerste zwarte superstar. Een flink deel van het kasteel is gewijd aan een tentoonstelling over haar leven (rags to riches en net niet weer terug), carrière, werk voor het Franse verzet in de Tweede Wereldoorlog, haar 12 geadopteerde kinderen. Op YouTube zijn verschillende filmpjes over Baker - waaronder een aardige documentaire over haar leven.
Hieronder echter een kort filmpje waarin Josephine aan het werk is. De discrepantie tussen wat de muzikanten lijken te spelen en wat je hoort, werkt aanvullend komisch. Op het toneel geen piano te bekennen... maar die benen - van elastiek!
Femme et Voiture
Een Franse bijdrage aan de Frau und Auto-serie die Lucie Th. ooit in het leven riep: Elisabeth met de gul ter beschikking gestelde leenauto die wij in eerste instantie Oma noemden, maar die bij nader inzien absoluut De Oude Schicht moest heten: voor het starten altijd choken, adem inhouden en duimen maar, daarna - jawel! - piepend en krakend op weg. De Oude Schicht bracht ons na het spannende startmoment altijd trouw naar onze bestemming. Waarbij we al bij 60 km per uur al het gevoel kregen dat we heel erg hard gingen.
Voor de gelegenheid draagt E. een rood japonnetje met bijkleurende espadrilles.
Actievoeren op Vakantie
Op zondag 26 juli 2009 werd door de bewoners van Gourdon in de Dordogne (district 46) voor de 100e week gedemonstreerd tegen het (gedeeltelijk) opheffen van hun stadje als stop voor de sneltrein Parijs-Toulouse. Al twee jaar komen ze elke zondag bijeen om hun ongenoegen kenbaar te maken. Ze hebben gedeeltelijk hun zin gekregen - de trein stopt er weer vaker dan voorheen - maar dat vinden de demonstranten duidelijk niet genoeg.
Omdat dit de honderste keer was en dus extra feestelijk, gingen onze gastheer en -vrouw Max en Heleen meedemonstreren. En wij, relnichterig als we zijn, gingen natuurlijk mee.
Het moet gezegd: de Fransen weten wat demonstreren is. Het was gestaaldkaderig en gezellig tegelijk. Men zong, voor een habbekrats kon je solidaire T-shirts, petjes, paraplus en vestjes krijgen en de borden stonden klaar - zowel borden met leuzen als borden met zelfgebakken taarten en pasteitjes voor na afloop.
De trein die eigenlijk hoorde door te denderen, kwam langzaam aangegleden en stopte keurig. De deuren bleven zorgvuldig gesloten. De machinist maakte vanuit zijn raampje een vriendelijk praatje met de demonstranten. Daarna wandelden wij, onder het toeziend oog van vier gendarmes die van een afstandje toekeken, met onze protestborden langs de trein, wuivend naar het tiental passagiers. Sommige reizigers staken de duim omhoog, anderen ondergingen het oponthoud met nauwelijks verholen irritatie.
Na afloop leverde iedereen zijn protestbord weer in en allemaal kregen we allemaal koek en limonade om het succes te vieren.
Volgende week weer.
Tijd voor Huisvlijt
Een foto bij een artikel over brandpreventie mag dramatischer zijn dan een glanzend rood brandblusapparaat aan een witte muur.
En spelen met vuur is altijd leuk: van aluminiumpapier dus een doosje gevouwen en daarop een koelkastmagneet van een grachtenpandje gelijmd. Het magnetische gedeelte heb ik verwijderd en bij de raampjes in het grachtenpandje het aluminiumpapier weggesneden, zodat de vlammen er goed doorheen konden slaan.
Het bouwsel op een baksteen op het balkon gezet, een zwarte lap erachter. Aanmaakblokje voor de BBQ erin, brandende lucifer erbij, achterkant snel dichtgestopt met prop aluminiumpapier. En foto's maken. De tekst op gevel is later met photoshop aangebracht.
Het pandje is in tien minuten geheel uitgebrand. Er zijn geen slachtoffers gevallen - Chick en Chuckie (die heel geïnteresseerd waren) hebben geen snorhaar geschroeid.
De chiffonnière verhuist
Het is een familiestuk, gemaakt door mijn betovergrootvader die timmerman was. Volgens de overlevering klemt de tweede lade van onderen omdat die in plaats van wiegje werd gebruikt voor mijn overgrootvader, geboren in 1850. Mijn grootvader vermaakte hem aan mijn moeder en zij heeft 'm nu aan mij geschonken. Ewoud Sanders noemde de chiffonnière 'een nauwelijks in het wild voortkomend Nederlands woord', maar mijn ouderlijk huis was wat dat betreft een klein wildparkje voor deze bedreigde woordsoort, want ik ben ermee opgegroeid.
Ewoud Sanders (citaat uit nrc): 'Je komt het woord soms tegen in teksten van antiekwinkels. Zo heet het ergens: "In de chiffonnière, die vijf of zes laden heeft en die men ziet in de Louis XVI-, empire- of biedermeierstijl, werd linnengoed opgeborgen. Meestal zijn de kasten van massief of gefineerd mahoniehout." Maar verder behoort chiffonnière tot de zeldzame, kostbare, nauwelijks in het wild voorkomende Nederlandse woorden. Het is in 1824 voor het eerst in het Nederland opgetekend en komt vanzelfsprekend uit het Frans. Een paar jaar geleden deed het nog dienst in het Groot Haarlems Dictee, in de zinnen: "Wat een ge-o-ha zo’n seance, dacht Willem, terwijl hij zijn suède jas aantrok voor een korte wandeling door Haarlem. Zou hij een sjasliek gaan verorberen op de Grote Markt, naar 't Steegje lopen, of zou hij bij die achenebbisje antiquaar langswippen? Het werd de boekhandelaar, waar hij op een chique chiffonnière enkele excentrieke titels zag staan."'
Camparimeisje
Waar gebeurd: zitten we op het terras van het Filmmuseum waar het bedienend personeel zo wonderlijk goed langs je heen kan kijken als je iets wilt bestellen, stapte daar opeens het Camparimeisje op ons af. Ze was me al eerder opgevallen vanwege de elegante helderrode cumberband om haar ranke taille, waar met zwarte koeienletters CAMPARI op stond. Ik had nog niet gezegd dat ik ook zo'n cumberband wilde, of ze stond voor ons tafeltje. Met een speciaal aanbod: een Campari met (naar keuze) spa rood of sinaasappelsap EN een schoteltje olijven voor slechts 4,50 euri pp.
Zoals hun reclameslogan ooit voorschreef, heb ik eens in mijn leven Campari gedronken. Daar kon het wat mij betreft ook bij blijven. Maar de charmante blondette verzekerde mij dat het met sinaasappelsap weer een totaal andere ervaring was en ik viel natuurlijk als een blok.
Even later kwam ze terug, met onze fraai gepresenteerde bestelling. 'U bent toch niet van Campari?' kirde ze toen ik deze foto maakte. Nee mevrouw, ik zit hier prive.
Het drankje was lekker - maar was dat ook geweest zonder de Campari. En de cumberband had ze zelf nodig, voor het werk.
Frau und Auto - Papi's Ex
Maar wat voor een auto is het dan? Een blauwe. En nu ik de autopapieren in handen heb kan ik daaraan toevoegen: Honda Civic 5-deurs, 1.5I VTEC-E. Dik 12 jaar oud, 89.687 km gereden en net uit de wasstraat. Hij is 14 stoeptegels lang (ter vergelijk: mijn oude Citroen Saxo mat slechts 12 stoeptegels) en hij maakt bij snelheidsovertredingen op de snelweg minder geluid. Geen radiografische deurontgrendeling (dat was supercool aan de Saxo), maar wel soepel stuurwerk in de bochten. De autoradio accepteert geen cd's maar wel cassettebandjes. Die ik net allemaal heb weggegooid in het kader van de Grote Schoonmaak.
De Beuk Erin
Het ouderlijk huis is uitgeruimd; hoog tijd om eens aan de eigen huiskamer te beginnen, ook al omdat zondag de chiffonnière verhuist van Dorpstraat, Ons Dorp naar hier.
(Een chiffonnière is een hoge ladekast waarbij de vier zijstijlen als poten doorlopen tot op de grond, en deze kast is gemaakt door mijn betovergrootvader die timmerman was, maar daarover later meer.)
Na weken tobben over waar ik 'm dan moest neerzetten kwam de oplossing op een avond eenvoudig tot mij: tegen de muur met de slaapkamer natuurlijk. Het bouwsel dat er stond is gesloopt, de gaten in de muur zijn dichtgestopt en het wandje is opnieuw geverfd. En omdat ik toch bezig was heb ik meteen ook maar de bank verplaatst en worden de troeperige hoekjes opgeruimd - dat is bijna elk hoekje in dit huis.
Beater verleeze dan det ge 't noeit het gehad.
De Limburgse band Rowwen Heze over Verlies.
Excuus voor de cheesy beelden - het gaat om de inhoud.
Ierst miene jas doarnoa 'n paar handschoon.
Mien schoelbeuk, mien tas en mien verstand.
Die foto van ow en honderd andere dinge.
Die ik neet mier kost vinge, 't leep oet de hand.
Of 't verdween of 't bleef urges ligge.
Ik vong 't neet mier terug en dan doch ik mar dat.
Wat ik in die joare soms inens bin verloare.
Gewoen umdat ik teveul haj; doarnoa haj ik wir zat.
Mar wat ik neet begreep dat 't oeit kos gebeure.
Wurrum gingde geej weg zonder afscheid zo vlug?
En toen mien douve inens ginge move.
Douve wiste de weg die kwaame altied terug.
D'n Heilige Anthonius deen mos 't wiete.
Heej schreef meej terug, beste vrind wette dat.
Soms is 't beater iets moeis te verleeze.
Beater verleeze dan dat ge 't noeit het gehad.
Vanaf vandaag niks mier te vreeze.
Vanaf vandaag, wet ik vort dat.
Soms is 't beater iets moeis te verleeze.
Beater verleeze dan det ge 't noeit het gehad.
D'n Heilige Anthonius deen mos 't wiete.
Heej schreef terug, beste vrind wette dat.
Soms is 't beater iets moeis te verleeze .
Beater verleeze dan det ge 't noeit het gehad
Vanaf vandaag niks mier te vreeze.
Vanaf vandaag, wet ik vort dat.
Soms is 't beater iets moeis te verleeze.
beater verleeze dan det ge 't noeit het gehad.
D'n Heilige Anthonius deen mos 't wiete
Heej schreef mich terug, beste vrind wette dat.
Soms is 't beater iets moeis te verleeze
Beater verleeze dan det ge 't noeit het gehad.
Huis Ruimen
Huis te koop, maar hard gaat het niet. Tijdelijk verhuren dan maar? Want een huis moet bewoond en bemind worden. Dan krijgen de muren weer een appetijtelijke likje verf en is er tenminste iemand om de dode lieveheersbeestjes van de vensterbank te halen.
Dus: kastjes, tafels, kleren, mixers, borden, schalen en ander huisraad verhuizen naar de Kringloopwinkel om iemand anders gelukkig te maken. Lieve oude troep moet naar het grofvuil. Boeken gesorteerd, ingepakt, opgestapeld voor het antiquariaat.
Het huis raakt ontmanteld.
Kop Vooruit
.jpg)
Het favoriete spel van Chick heette Pak Prop! Ik verfrommel een stuk papier en gooi het weg, zij gaat er achteraan en brengt het terug (zoals bijvoorbeeld hier). Waarna ik het weer weggooi en zij er achteraan gaat, etc.
Pak Prop! beviel zo goed, dat Chick de proppen zelf vast uit de prullenmand ging halen, waardoor er een nieuw ritueel ontstond: als ik thuiskom moet ik eerst alle drie de prullenmanden overeind zetten en het ongelijkmatig over de vloer verspreidde afval in de vuilniszak stoppen.
En dit is het nieuwste favoriete spelletje van Chick: Prullenbakduiken. Chucky bekijkt de hobby van zijn zuster met enige rerserve. Zijn postuur vraagt om een grotere prullenmand. En hij knaagt sowieso liever aan kartonnen dozen.
Ne Me Quitte Pas
Leeft die kat dan nog? vroeg iemand die deze foto zag. Jazeker. Chick ligt met slappe (want volkomen ontspannen) achterpootjes over Roels linkerschouder. Buiten beeld likt ze haar voorpootje en - als het zo uitkomt - ook Roels nek met rasperige tong. Een fraai geval van instant liefde tussen kat en jongeling.
Prinses op de Erwt
Ja, ze heeft deze week een operatie ondergaan. Ja, ze moet een rompertje dragen. Heel zielig allemaal. Maar om dan op twee opgevouwen dekens op de rolstoel te gaan liggen is wel een heel klein beetje overdreven.
Zelfde Plek, 40 Jaar Later
De ginkgo op de achtergrond is niet de enige die in die 40 jaar wat in omvang is toegenomen. Maar vergeleken met vroeger - ja, klik hier - is het er wel kleurrijker op geworden. En wat passen onze houthakkerbloesjes leuk bij elkaar!
My Man
.jpg)
Toen Chick vanochtend haar pleister had verwijderd en aan de hechtingen begon te knagen alsof het Chuckies snorharen waren, was het duidelijk tijd voor maatregelen. Bovendien gedroegen zowel Chick als Chucky zich alsof er niets was gebeurd: Ze denderden door het huis, besprongen elkaar vanuit hinderlaag na hinderlaag en rolden stoeiend over de vloer, vaak met hun buikjes naar elkaar toe waarbij ze dan allebei naar hartelust trappelden met de achterpootjes.
Dik kans dat Chucky met zijn nagels de kersverse operatiewond van Chick zou openhalen, dus ik heb bij de dierenarts een rompertje voor haar gehaald. eXtra eXtra Small, en dan zit het zit nog vrij ruim. Rood met een zwart biesje. 'Heeft u ze ook in turquoise?' informeerde ik nog, maar dat was niet zo. Een hevig ontstelde Chick kreeg haar rompertje aan.
Toen ik na een uurtje boodschappen thuiskwam, lagen ze knus op de bank. Het pootje van Chick op Chuckies arm geeft het geheel een Aangekleed-Gaat-Uit-gevoel.
Wat Is Daar Gebeurd?
.jpg)
De mooiste flirtzin voor de charmante dierenarts - 'nou dokter, ik vertrouw mijn poesje toe aan uw deskundige handen' - bedacht ik natuurlijk pas toen ik alweer buiten stond. Maar de dokter heeft haar werk uitstekend gedaan en Chick en Chucky zijn alweer thuis - vanaf nu eeuwig kinderloos.
Dat zijn balletjes eraf zijn was voor Chuck een eitje; hij sprong meteen op de vensterbank en at met smaak een bromvlieg op. Chicky had het zwaarder; ze heeft uren groggy op een warme schoot gelegen. Maar een uur geleden begon ze haar buikje te inspecteren (jodium, pleister). Een kwartier geleden begon ze even te spinnen. En vijf minuten geleden klom ze een stukje in de klimpaal - geen goed idee met een verse wond in je buik. De paal haal ik voor een paar dagen weg.
Hou Je Gatje Warm
De pizza's waren besteld vanwege het van de drukker komen van Dia's prozadebuut Rauw, waarover wellicht later meer.
Poes Mickey - enige maanden geleden geknipt & geschoren - profiteerde mee van het feestmaal. Hij begint weer aardig wollig te worden. Maar het kleumerige verleden is nog vers en door steeds op de nog warme pizzadoos te gaan zitten (de pizza zat er nog in) hield hij zijn hoofd koel en zijn gatje warm.
Losse Foto Nummer 582
En in de rubriek Losse Foto's hebben we hier nummer 582: genomen op de sportvelden bij de KSA (Koninklijke Scholengemeenschap Apeldoorn) in 1972 of 1973.
Volgens mijn broer betrof het hier een (school)voetbalwedstrijd, ik betwijfel dat - had men ons in dat geval op het doel laten klimmen?
Aan een van de spandoeken is te zien dat iemand 'Bullie' geen warm hart toedroeg. 'Bullie' was de bijnaam voor de docent natuurkunde, Bulthuis. Kenmerkend aan Bullie was dat bijna alle natuurkundige proeven die hij zelf uitvoerde, mislukten (tot onze vreugde, maar de amanuensis dreef hij daarmee tot wanhoop), en bovendien liet hij zijn haar bij een oor zo lang mogelijk groeien om daarmee de kale plek boven op zijn hoofd te verbergen - hij veegde de slierten eroverheen en terug. Dat werkte alleen als het windstil was.
Leerkrachten tegen leerlingen, dus. En wij, supporters, zijn op het doel geklommen. 'Wij' is in dit geval, van rechts naar links, Ineke 'Pukkie' Plant, ikzelf en een meisje dat ik niet herken. Op zich is dat raar, want zoveel meisjes klommen niet op doelpalen. Misschien was ze van een concurrerende school? Want ik doe geen enkele moeite om een beetje op te schuiven.
Dorpstraat Ons Dorp
Broer Bart scant moedig voort. Nr 477 in de rubriek 'Losse foto's' is dit dubbelportret in de tuin, waarschijnlijk gemaakt rond 1968.
Elders woedt de Praagse lente, wordt Martin Luther King vermoord, Andy Warhol doodgeschoten, de eerste Fabeltjeskrant uitgezonden. In Parijs bezetten studenten de universiteit en in outer space maakt de Apollo 8 als eerste een rondje om de maan.
En in 1968 staan wij in de tuin; Bart buitengewoon blijmoedig (misschien omdat hij het Agfa fototoestel om zijn nek heeft hangen), ik wat gereserveerder (misschien omdat ik het Agfa fototoestel niet om mijn nek heb hangen), stram in het gelid en solidair de armen om elkaars schouders.
Poging Tot Staatsieportret
.jpg)
.jpg)
.jpg)
Op 13 juni zijn Chick en Chucky samen 1 jaar oud. Ze zijn geboren op 13 december, en ter gelegenheid van hun eerste verhalfjaardag vroeg de fokker om een staatsieportret van de poesjes te sturen. Daarmee maakt zij dan - met de vier broertjes en zusjes elders in den lande - een fraai groepsportret van het hele gezin.
Waarschijnlijk heb ik niet genoeg met ze geoefend, want het hele concept Staatsieportret bleek te spreken tot Chick noch Chucky. Integendeel, ze bleven donderjagen dat het een lieve lust was. Rest mij slechts het wachten op een nieuw fotomoment waarop ze bereid zijn om zowel alert als stil te zitten.
Heilige Geest
.jpg)
Je houdt 't bijna niet voor mogelijk, maar in de Bible Belt - de Gordel van het Woord, vernederlandste Trouw het ooit - komt er van Boven ook wat om op Chick & Chucky te stralen.
Met Pinksteren!
Toeval?
Ha!
Abonneren op:
Posts (Atom)
