Actievoeren op Vakantie

Op zondag 26 juli 2009 werd door de bewoners van Gourdon in de Dordogne (district 46) voor de 100e week gedemonstreerd tegen het (gedeeltelijk) opheffen van hun stadje als stop voor de sneltrein Parijs-Toulouse. Al twee jaar komen ze elke zondag bijeen om hun ongenoegen kenbaar te maken. Ze hebben gedeeltelijk hun zin gekregen - de trein stopt er weer vaker dan voorheen - maar dat vinden de demonstranten duidelijk niet genoeg.
Omdat dit de honderste keer was en dus extra feestelijk, gingen onze gastheer en -vrouw Max en Heleen meedemonstreren. En wij, relnichterig als we zijn, gingen natuurlijk mee.
Het moet gezegd: de Fransen weten wat demonstreren is. Het was gestaaldkaderig en gezellig tegelijk. Men zong, voor een habbekrats kon je solidaire T-shirts, petjes, paraplus en vestjes krijgen en de borden stonden klaar - zowel borden met leuzen als borden met zelfgebakken taarten en pasteitjes voor na afloop.
De trein die eigenlijk hoorde door te denderen, kwam langzaam aangegleden en stopte keurig. De deuren bleven zorgvuldig gesloten. De machinist maakte vanuit zijn raampje een vriendelijk praatje met de demonstranten. Daarna wandelden wij, onder het toeziend oog van vier gendarmes die van een afstandje toekeken, met onze protestborden langs de trein, wuivend naar het tiental passagiers. Sommige reizigers staken de duim omhoog, anderen ondergingen het oponthoud met nauwelijks verholen irritatie.
Na afloop leverde iedereen zijn protestbord weer in en allemaal kregen we allemaal koek en limonade om het succes te vieren.
Volgende week weer.

Chick & Chuckie - The Movie

C&C - de eerste vier maanden. Muziek: Kay Starr "Side by Side"

Tijd voor Huisvlijt

Een foto bij een artikel over brandpreventie mag dramatischer zijn dan een glanzend rood brandblusapparaat aan een witte muur.
En spelen met vuur is altijd leuk: van aluminiumpapier dus een doosje gevouwen en daarop een koelkastmagneet van een grachtenpandje gelijmd. Het magnetische gedeelte heb ik verwijderd en bij de raampjes in het grachtenpandje het aluminiumpapier weggesneden, zodat de vlammen er goed doorheen konden slaan.
Het bouwsel op een baksteen op het balkon gezet, een zwarte lap erachter. Aanmaakblokje voor de BBQ erin, brandende lucifer erbij, achterkant snel dichtgestopt met prop aluminiumpapier. En foto's maken. De tekst op gevel is later met photoshop aangebracht.
Het pandje is in tien minuten geheel uitgebrand. Er zijn geen slachtoffers gevallen - Chick en Chuckie (die heel geïnteresseerd waren) hebben geen snorhaar geschroeid.

Fanny's Advies

De chiffonnière verhuist

Het is een familiestuk, gemaakt door mijn betovergrootvader die timmerman was. Volgens de overlevering klemt de tweede lade van onderen omdat die in plaats van wiegje werd gebruikt voor mijn overgrootvader, geboren in 1850. Mijn grootvader vermaakte hem aan mijn moeder en zij heeft 'm nu aan mij geschonken. Ewoud Sanders noemde de chiffonnière 'een nauwelijks in het wild voortkomend Nederlands woord', maar mijn ouderlijk huis was wat dat betreft een klein wildparkje voor deze bedreigde woordsoort, want ik ben ermee opgegroeid.

Ewoud Sanders (citaat uit nrc): 'Je komt het woord soms tegen in teksten van antiekwinkels. Zo heet het ergens: "In de chiffonnière, die vijf of zes laden heeft en die men ziet in de Louis XVI-, empire- of biedermeierstijl, werd linnengoed opgeborgen. Meestal zijn de kasten van massief of gefineerd mahoniehout." Maar verder behoort chiffonnière tot de zeldzame, kostbare, nauwelijks in het wild voorkomende Nederlandse woorden. Het is in 1824 voor het eerst in het Nederland opgetekend en komt vanzelfsprekend uit het Frans. Een paar jaar geleden deed het nog dienst in het Groot Haarlems Dictee, in de zinnen: "Wat een ge-o-ha zo’n seance, dacht Willem, terwijl hij zijn suède jas aantrok voor een korte wandeling door Haarlem. Zou hij een sjasliek gaan verorberen op de Grote Markt, naar 't Steegje lopen, of zou hij bij die achenebbisje antiquaar langswippen? Het werd de boekhandelaar, waar hij op een chique chiffonnière enkele excentrieke titels zag staan."'

Camparimeisje

Waar gebeurd: zitten we op het terras van het Filmmuseum waar het bedienend personeel zo wonderlijk goed langs je heen kan kijken als je iets wilt bestellen, stapte daar opeens het Camparimeisje op ons af. Ze was me al eerder opgevallen vanwege de elegante helderrode cumberband om haar ranke taille, waar met zwarte koeienletters CAMPARI op stond. Ik had nog niet gezegd dat ik ook zo'n cumberband wilde, of ze stond voor ons tafeltje. Met een speciaal aanbod: een Campari met (naar keuze) spa rood of sinaasappelsap EN een schoteltje olijven voor slechts 4,50 euri pp.
Zoals hun reclameslogan ooit voorschreef, heb ik eens in mijn leven Campari gedronken. Daar kon het wat mij betreft ook bij blijven. Maar de charmante blondette verzekerde mij dat het met sinaasappelsap weer een totaal andere ervaring was en ik viel natuurlijk als een blok.
Even later kwam ze terug, met onze fraai gepresenteerde bestelling. 'U bent toch niet van Campari?' kirde ze toen ik deze foto maakte. Nee mevrouw, ik zit hier prive.
Het drankje was lekker - maar was dat ook geweest zonder de Campari. En de cumberband had ze zelf nodig, voor het werk.

Frau und Auto - Papi's Ex

Maar wat voor een auto is het dan? Een blauwe. En nu ik de autopapieren in handen heb kan ik daaraan toevoegen: Honda Civic 5-deurs, 1.5I VTEC-E. Dik 12 jaar oud, 89.687 km gereden en net uit de wasstraat. Hij is 14 stoeptegels lang (ter vergelijk: mijn oude Citroen Saxo mat slechts 12 stoeptegels) en hij maakt bij snelheidsovertredingen op de snelweg minder geluid. Geen radiografische deurontgrendeling (dat was supercool aan de Saxo), maar wel soepel stuurwerk in de bochten. De autoradio accepteert geen cd's maar wel cassettebandjes. Die ik net allemaal heb weggegooid in het kader van de Grote Schoonmaak.

Voor Lucie

De Beuk Erin

Het ouderlijk huis is uitgeruimd; hoog tijd om eens aan de eigen huiskamer te beginnen, ook al omdat zondag de chiffonnière verhuist van Dorpstraat, Ons Dorp naar hier.
(Een chiffonnière is een hoge ladekast waarbij de vier zijstijlen als poten doorlopen tot op de grond, en deze kast is gemaakt door mijn betovergrootvader die timmerman was, maar daarover later meer.)
Na weken tobben over waar ik 'm dan moest neerzetten kwam de oplossing op een avond eenvoudig tot mij: tegen de muur met de slaapkamer natuurlijk. Het bouwsel dat er stond is gesloopt, de gaten in de muur zijn dichtgestopt en het wandje is opnieuw geverfd. En omdat ik toch bezig was heb ik meteen ook maar de bank verplaatst en worden de troeperige hoekjes opgeruimd - dat is bijna elk hoekje in dit huis.

Beater verleeze dan det ge 't noeit het gehad.

De Limburgse band Rowwen Heze over Verlies.
Excuus voor de cheesy beelden - het gaat om de inhoud.

Ierst miene jas doarnoa 'n paar handschoon.
Mien schoelbeuk, mien tas en mien verstand.
Die foto van ow en honderd andere dinge.
Die ik neet mier kost vinge, 't leep oet de hand.

Of 't verdween of 't bleef urges ligge.
Ik vong 't neet mier terug en dan doch ik mar dat.
Wat ik in die joare soms inens bin verloare.
Gewoen umdat ik teveul haj; doarnoa haj ik wir zat.

Mar wat ik neet begreep dat 't oeit kos gebeure.
Wurrum gingde geej weg zonder afscheid zo vlug?
En toen mien douve inens ginge move.
Douve wiste de weg die kwaame altied terug.

D'n Heilige Anthonius deen mos 't wiete.
Heej schreef meej terug, beste vrind wette dat.
Soms is 't beater iets moeis te verleeze.
Beater verleeze dan dat ge 't noeit het gehad.

Vanaf vandaag niks mier te vreeze.
Vanaf vandaag, wet ik vort dat.
Soms is 't beater iets moeis te verleeze.
Beater verleeze dan det ge 't noeit het gehad.

D'n Heilige Anthonius deen mos 't wiete.
Heej schreef terug, beste vrind wette dat.
Soms is 't beater iets moeis te verleeze .
Beater verleeze dan det ge 't noeit het gehad

Vanaf vandaag niks mier te vreeze.
Vanaf vandaag, wet ik vort dat.
Soms is 't beater iets moeis te verleeze.
beater verleeze dan det ge 't noeit het gehad.

D'n Heilige Anthonius deen mos 't wiete
Heej schreef mich terug, beste vrind wette dat.
Soms is 't beater iets moeis te verleeze
Beater verleeze dan det ge 't noeit het gehad.

Huis Ruimen

Huis te koop, maar hard gaat het niet. Tijdelijk verhuren dan maar? Want een huis moet bewoond en bemind worden. Dan krijgen de muren weer een appetijtelijke likje verf en is er tenminste iemand om de dode lieveheersbeestjes van de vensterbank te halen.
Dus: kastjes, tafels, kleren, mixers, borden, schalen en ander huisraad verhuizen naar de Kringloopwinkel om iemand anders gelukkig te maken. Lieve oude troep moet naar het grofvuil. Boeken gesorteerd, ingepakt, opgestapeld voor het antiquariaat.
Het huis raakt ontmanteld.

Kop Vooruit

Het favoriete spel van Chick heette Pak Prop! Ik verfrommel een stuk papier en gooi het weg, zij gaat er achteraan en brengt het terug (zoals bijvoorbeeld hier). Waarna ik het weer weggooi en zij er achteraan gaat, etc.
Pak Prop! beviel zo goed, dat Chick de proppen zelf vast uit de prullenmand ging halen, waardoor er een nieuw ritueel ontstond: als ik thuiskom moet ik eerst alle drie de prullenmanden overeind zetten en het ongelijkmatig over de vloer verspreidde afval in de vuilniszak stoppen.
En dit is het nieuwste favoriete spelletje van Chick: Prullenbakduiken. Chucky bekijkt de hobby van zijn zuster met enige rerserve. Zijn postuur vraagt om een grotere prullenmand. En hij knaagt sowieso liever aan kartonnen dozen.

Elastiek

Solid Potato Salad? De Kracht van Koolhydraten is evident.



Eet Meer Aardappelen!

Ne Me Quitte Pas

Leeft die kat dan nog? vroeg iemand die deze foto zag. Jazeker. Chick ligt met slappe (want volkomen ontspannen) achterpootjes over Roels linkerschouder. Buiten beeld likt ze haar voorpootje en - als het zo uitkomt - ook Roels nek met rasperige tong. Een fraai geval van instant liefde tussen kat en jongeling.

Prinses op de Erwt

Ja, ze heeft deze week een operatie ondergaan. Ja, ze moet een rompertje dragen. Heel zielig allemaal. Maar om dan op twee opgevouwen dekens op de rolstoel te gaan liggen is wel een heel klein beetje overdreven.

Zelfde Plek, 40 Jaar Later

De ginkgo op de achtergrond is niet de enige die in die 40 jaar wat in omvang is toegenomen. Maar vergeleken met vroeger - ja, klik hier - is het er wel kleurrijker op geworden. En wat passen onze houthakkerbloesjes leuk bij elkaar!

My Man

Toen Chick vanochtend haar pleister had verwijderd en aan de hechtingen begon te knagen alsof het Chuckies snorharen waren, was het duidelijk tijd voor maatregelen. Bovendien gedroegen zowel Chick als Chucky zich alsof er niets was gebeurd: Ze denderden door het huis, besprongen elkaar vanuit hinderlaag na hinderlaag en rolden stoeiend over de vloer, vaak met hun buikjes naar elkaar toe waarbij ze dan allebei naar hartelust trappelden met de achterpootjes.
Dik kans dat Chucky met zijn nagels de kersverse operatiewond van Chick zou openhalen, dus ik heb bij de dierenarts een rompertje voor haar gehaald. eXtra eXtra Small, en dan zit het zit nog vrij ruim. Rood met een zwart biesje. 'Heeft u ze ook in turquoise?' informeerde ik nog, maar dat was niet zo. Een hevig ontstelde Chick kreeg haar rompertje aan.
Toen ik na een uurtje boodschappen thuiskwam, lagen ze knus op de bank. Het pootje van Chick op Chuckies arm geeft het geheel een Aangekleed-Gaat-Uit-gevoel.

Wat Is Daar Gebeurd?

De mooiste flirtzin voor de charmante dierenarts - 'nou dokter, ik vertrouw mijn poesje toe aan uw deskundige handen' - bedacht ik natuurlijk pas toen ik alweer buiten stond. Maar de dokter heeft haar werk uitstekend gedaan en Chick en Chucky zijn alweer thuis - vanaf nu eeuwig kinderloos.
Dat zijn balletjes eraf zijn was voor Chuck een eitje; hij sprong meteen op de vensterbank en at met smaak een bromvlieg op. Chicky had het zwaarder; ze heeft uren groggy op een warme schoot gelegen. Maar een uur geleden begon ze haar buikje te inspecteren (jodium, pleister). Een kwartier geleden begon ze even te spinnen. En vijf minuten geleden klom ze een stukje in de klimpaal - geen goed idee met een verse wond in je buik. De paal haal ik voor een paar dagen weg.

Hou Je Gatje Warm

De pizza's waren besteld vanwege het van de drukker komen van Dia's prozadebuut Rauw, waarover wellicht later meer.
Poes Mickey - enige maanden geleden geknipt & geschoren - profiteerde mee van het feestmaal. Hij begint weer aardig wollig te worden. Maar het kleumerige verleden is nog vers en door steeds op de nog warme pizzadoos te gaan zitten (de pizza zat er nog in) hield hij zijn hoofd koel en zijn gatje warm.

Losse Foto Nummer 582

En in de rubriek Losse Foto's hebben we hier nummer 582: genomen op de sportvelden bij de KSA (Koninklijke Scholengemeenschap Apeldoorn) in 1972 of 1973.
Volgens mijn broer betrof het hier een (school)voetbalwedstrijd, ik betwijfel dat - had men ons in dat geval op het doel laten klimmen?
Aan een van de spandoeken is te zien dat iemand 'Bullie' geen warm hart toedroeg. 'Bullie' was de bijnaam voor de docent natuurkunde, Bulthuis. Kenmerkend aan Bullie was dat bijna alle natuurkundige proeven die hij zelf uitvoerde, mislukten (tot onze vreugde, maar de amanuensis dreef hij daarmee tot wanhoop), en bovendien liet hij zijn haar bij een oor zo lang mogelijk groeien om daarmee de kale plek boven op zijn hoofd te verbergen - hij veegde de slierten eroverheen en terug. Dat werkte alleen als het windstil was.
Leerkrachten tegen leerlingen, dus. En wij, supporters, zijn op het doel geklommen. 'Wij' is in dit geval, van rechts naar links, Ineke 'Pukkie' Plant, ikzelf en een meisje dat ik niet herken. Op zich is dat raar, want zoveel meisjes klommen niet op doelpalen. Misschien was ze van een concurrerende school? Want ik doe geen enkele moeite om een beetje op te schuiven.

Dorpstraat Ons Dorp

Broer Bart scant moedig voort. Nr 477 in de rubriek 'Losse foto's' is dit dubbelportret in de tuin, waarschijnlijk gemaakt rond 1968.
Elders woedt de Praagse lente, wordt Martin Luther King vermoord, Andy Warhol doodgeschoten, de eerste Fabeltjeskrant uitgezonden. In Parijs bezetten studenten de universiteit en in outer space maakt de Apollo 8 als eerste een rondje om de maan.
En in 1968 staan wij in de tuin; Bart buitengewoon blijmoedig (misschien omdat hij het Agfa fototoestel om zijn nek heeft hangen), ik wat gereserveerder (misschien omdat ik het Agfa fototoestel niet om mijn nek heb hangen), stram in het gelid en solidair de armen om elkaars schouders.

Poging Tot Staatsieportret

Op 13 juni zijn Chick en Chucky samen 1 jaar oud. Ze zijn geboren op 13 december, en ter gelegenheid van hun eerste verhalfjaardag vroeg de fokker om een staatsieportret van de poesjes te sturen. Daarmee maakt zij dan - met de vier broertjes en zusjes elders in den lande - een fraai groepsportret van het hele gezin.
Waarschijnlijk heb ik niet genoeg met ze geoefend, want het hele concept Staatsieportret bleek te spreken tot Chick noch Chucky. Integendeel, ze bleven donderjagen dat het een lieve lust was. Rest mij slechts het wachten op een nieuw fotomoment waarop ze bereid zijn om zowel alert als stil te zitten.

Heilige Geest

Je houdt 't bijna niet voor mogelijk, maar in de Bible Belt - de Gordel van het Woord, vernederlandste Trouw het ooit - komt er van Boven ook wat om op Chick & Chucky te stralen.

Met Pinksteren!

Toeval?

Ha!

Pinksterzandbak

Had ik totnogtoe het idee dat Chick & Chucky propere poesjes zijn... blijken het tarkebakken in het kwadraat. In een perkje naast het grasveld hebben ze een lapje zwarte aarde ontdekt dat moet en zal worden omgeploegd. Poten, buik en snuiten raken donkergrijs en smoezelig.
Niet alleen is dit een superieure kattenbak, groot genoeg om gezellig samen een drolletje onder te krabben, je kunt er ook op torretjes jagen of gewoon als een idioot je een slag in de rondte graven.

Territorium

Chucky heeft Britta in zijn hart gesloten en heeft er helemaal geen bezwaar tegen om uit dezelfde drinkbak te drinken. Hij vindt het - gulle gozer als hij is - bijvoorbeeld ook absoluut geen probleem om zijn glas water naast mijn bed met mij te delen.
Britta is er iets minder enthousiast over. De uitkomst is meestal dat Britta een stapje opzij stapt en C&C het territorium helemaal overnemen.

Suspense Van De Strijkbout

Party time! De strijkbout schuift heen en weer, het snoer bungelt vlak boven de grond en door de nagels in de neerhangende mouwen te slaan krijg je het hele overhemd over je heen. De strijkplank biedt bovendien een verfrissend nieuw uitzicht op de kamer. Leuk, strijken! Een buitengewoon onderhoudend evenement. Zou de Chef vaker moeten doen.

Liefde, 2e Kans

Het was geen liefde op het eerste gezicht, integendeel. De eerste keer dat Chuckie Britta ontmoette, was hij zeer onsteld.
Maar deze week heeft Chuckie besloten dat hij zeer van Britta houdt. Als zij door de gang sjokt, werpt hij zich luid snorrend voor haar voeten op zijn rug, zodat ze over hem struikelt - zeer tot haar ergernis. Als ze op bed slaapt, vleit hij zich gezellig tegen haar aan en trappelt met zijn pootjes totdat Britta een paar decimeter verhuist. Chuckie laat zich er niet door uit het veld slaan; hij rust niet tot hij Britta tot hoofdkussentje heeft gepromoveerd.

Deja Vu

Niets zo goed om de zinnen te verzetten als een avondje uit. En waarom dan niet een experimenteel theaterstuk in Mediamatic aan de Vijzelstraat (voorheen ABN Amro bankkantoor)? Het heet The End, gaat over, inderdaad, het Einde. Van een batterij. Van de Dalai Lama. Van een thriller. Van alles wat de acteurs, improviserend, kiezen en tot een einde brengen. Soms goed, soms minder, met uitzicht op niet langer rollende roltrappen en met een plastic bekertje rode wijn voor het schappelijke tarief van 2,50 in de knuistjes. Een fraai thema met een hoog deja vu-gehalte - niet alleen het thema, maar ook van toen ik theaterwetenschap studeerde en iedereen zichzelf aan het expresseren was.

Bij Wijze Van Tuinkabouter

Het eerste kinderschoentje wordt wel verzilverd of verguld. Maar je favoriete Cinquecento in brons vereeuwigen - dat is andere koek. Van deze zijn mallen gemaakt, waarin brons werd gegoten, en die stukken zijn weer aan elkaar gezet. Hoeft nu alleen nog maar gepolijst te worden en kan dan een ereplekje krijgen in de voortuin. Waar moet je zo'n ding anders zetten?

Dagen Mijner Jeugd

Bart, bezig met het scannen van duizenden foto's, zond mij deze. Lang haar en de linkerhand bijna tot vuist gebald.
De oorspronkelijke foto had een storende reflectie op het linkerglas van mijn achthoekige (en goudkleurige) bril en pupil. Die lichtvlek werd veroorzaakt door de speciale lamp die voor dit portret op mijn gezicht was gericht; mijn vader had net een nieuw belichtingssetje aangeschaft en alle familieleden moesten poseren.
Ik ben hier denk ik een jaar of 14. De trui - mijn wespentrui - was voor mij gebreid door mijn moeder: knalgeel met zwart. De H was er op speciaal verzoek ook nog op aangebracht. Ongetwijfeld had ik hier een Punt te maken.

Dorpstraat, Ons Dorp

Er was veel loos karton over na het opruimen van de zolder (ladingen vuilniszakken afgevoerd!). Ik dacht dat het een goed idee zou zijn om die in de open haard te verbranden. Het karton brandde echter dermate enthousiast, dat ik bang was dat het loeiend vuur spontaan zou overslaan naar aanpalende meubels en vloerbedekking.
Terwijl ik zorgelijk dichtbij ging zitten met een deken en pook in de aanslag om erger te voorkomen, kwam Chicky bij mij op schoot zitten. Kijken naar het vuur, gezellig. Ik weet dat poezen van warmte houden, maar dat een haardvuur dat elk moment in een uitslaande brand kan ontaarden, voor een poes niets bedreigends heeft, dat is toch wel bijzonder. Chicky had nooit eerder een vuur gezien. Hoort zo'n beest niet instinctief weg te hollen? Mij was het zweet al een paar minuten eerder uitgebroken.

Dorpstraat, Ons Dorp

Bij het opruimen van de zolder van alles tegengekomen. Heugaveld tapijttegels van 40 jaar oud. Een kromme sjoelbak. Honderden dia's van doorligwonden. Een ukelele. Een olijfgroene wastafel. Kluwer wereldatlas uit 1932. Een herdenkingstegeltje dat mijn naam draagt, ter gelegenheid van het behalen van een Zwemproef - dat moet mijn zwemdiploma A zijn geweest (hoogtepunt mijner jeugd). En een ingelijste foto uit ongeveer die tijd (de tijd waarin ik een haarspeldje droeg), waarop ik - als ik mij wel herinner - de trenchcoat en schoudertas van tante Katja had aangedaan. Vandaar de wereldwijze 007 blik.

Hoogtepunt

Op reis geweest, in het nieuwe huis geravot, met energieke 6-jarige gestoeid, aan de lijn in de tuin gespeeld, in de auto weer naar huis. En dan elkaar lekker wassen op de bank en in elkaars armen in slaap vallen. Het perfecte einde van een perfecte week.

Jonge poesjes heb je maar even, zeggen ze en ze hebben gelijk. Chick en Chucky zijn nu bijna vijf maanden en opeens Ontzettend Gegroeid. Twee weken geleden waren ze nog klein. En nu opeens niet meer. Van kittens getransformeerd tot twee bankvullende viervoeters die nog maar nauwelijks ruimte overlaten voor de Chef. De enige manier om met z'n drieën de bank de bank te delen, is op en over elkaar heen.
Gezellig.