verjaardag in het Rijks: kijken naar Versproncks Portret van een meisje in het blauw.

Afscheid van Chrissy

Soms moet je verstandig zijn. Chrissy is een schat van een paard maar geen goede combinatie met Hayke in het dubbelspan. Dus met pijn in het hart nemen wij afscheid van haar. Ze krijgt ongetwijfeld een lieve nieuwe baas die nog veel plezier aan Chrissy zal beleven - en we gaan er vanuit dat dit wederzijds zal zijn.

Houdgreep

Waar zijn wij hier getuige van? Winkelierster neemt kleine crimineel in de houdgreep? Doortastend optreden retailer voorkomt Greep in de Kassa?

Neen. I. had een sweater gekocht die ze zo leuk vond dat ze hem wilde aanhouden. De dame van de winkel van Sipke verwijdert galant de anti-diefstal tag uit de kraag.

Dweildag in Sneek

Shoppend in Sneek stuiten wij op diverse dweilorkesten. In de HEMA. Op straat. Uit Haarlem, Zwolle, Wolvega, Emmen. Met geblokte broeken, vetkuifpruiken en bont gekleurde vestjes. Ritmisch stappen wij door de straten. Het is een competitie met een echte jury. Op de website staan de named van de deelnemende bands (wedstrijd- én leutklasse).  Het niveau lag hoog. Wie gewonnen heeft? Geen idee.

Shoppen in Snits - het kan een Belevenis zijn. Wij vakken met onze neus in de Sneker dweildagen.:

Bloedmaan

Eén van de voordelen van een dakraam pal boven je zolderbed is dat je niet een hoeft op te staan om de maan in een bloedmaan te zien veranderen. Zó vanuit bed gefotografeerd! In elk geval tot iets over 3-en. Daarna verdween de maan achter de eik in de tuin en ik was te lui om op te staan. Het weer wit worden van de maan heb ik daarom gemist. En dus ook niet zo moe de volgende ochtend...

Knappe jongen

Sup! Stand Up Peddling

Raar gezicht: mens in het water

Willy Drie en tante Katja

De tweede leg zwaluwen

Molkwar 2015

Miepie en Mini

Het is wat - ben je altijd de kleinste, komt er opeens een diertje langs dat nog veel kleiner is dan jij. FEEST! Dit is Bop, een Jack Russell-pupje van 8 weken. Als Bopke straks een Bop is, kunnen ze hopelijk echt spelen.

De nieuwe tafel

Weer of geen weer

Tafelblad

Rear Window: uitzicht van tante Katja 2012-2015

Je moet schudden

We missen Quincy verschrikkelijk. Het is net of je je schaduw kwijt bent. Ik zie uit mijn ooghoek iets en denk: Quincy. En dan blijkt het de kruiwagen. Of een emmer.

Na zo'n verlies moet je rouwen, recupereren, kortom: tijd nemen. Niet meteen het internet afstruinen op zoek naar een opvolger.overhaast holderdebolder een nieuwe hond in huis halen.

Op Marktplaats vonden wij dus al snel een nestje van een Border collie gemixt met Appenzeller / herdershond. Nog één teefje beschikbaar. Op dik twee uur rijden van Friesland - daar waar men met een welgemeendHoudoe! Afscheid van elkaar neemt. Wij stapten meteen in de auto en reisden af naar het zuiden.

En hier kwamen wij mee thuis. We noemen haar Miepie.

Cool Cat

Op het hoogtepunt van de hittegolf begeeft de koelkast het. Snel een nieuwe gekocht. We hebben goed gekozen. De Chick aarzelt niet.

In memoriam Quincy

Die lieve brave Quincy is er niet meer. Totaal onverwacht.

Een dag nadat we terug kwamen van vakantie ontdekten we een bult op haar tandvlees. En dat alleen nog maar omdat die bult een beetje bloedde. Verder waren er geen signalen: niet afgevallen, gewoon eten, vrlijk achter stokjes aan, zwemmen, blij.

Maar wel die bult. De kleine huisdierenarts keek zorgelijk en vertelde dat het sowieso problematisch was. Meteen de volgende ochtend - vanochtend 8 uur - opereren om te kijken of er genoeg weggehaald kon worden om haar leven nog met een zomer te verlengen. 

Het was onbegonnen werk. Die bult was maar het topje van ijsberg, bleek toen Quincy onder narcose was. Het zat door jet bot heen, in de neusholte, verder naar binnen.

We hebben haar niet meer uit die narcose laten ontwaken. Ze is ter plekke geeuthanaseerd. Wij blijven ietwat verbijsterd achter. 

Gate to where?

Pedicure!

Zeepootjes

Verhuizing

Punkeltje was met de zeven kuikens die ze heeft uitgebroed ondergebracht in een beschut plekje in de schuur. Maar het weer werd beter en we wilden moeder en kinders naar een (aparte) plek in het reguliere kippenhok verhuizen. Dat klinkt eenvoudiger dan het is. Als je aan haar kroost komt, verandert Punkeltje in een soort Maori strijder: ze vliegt je aan. Wij haalden diep adem en gingen aan de slag.

Hier is alles nog rustig. Punkeltje zit op haar zeven kuikentjes - 6 kuikenkoppies piepen onder haar uit.

Alarm! Moeders gaat voor haar kinders staan.

Chaos. Punkeltje ontsnapt, vliegt schuur in maar keert terug en valt aan.

Terwijl Inge de kuikens voorzichtig in een doos doet, blijft Punkeltje aanvallen..

Boos.

De kuikens zitten al in hun nieuwe verblijf.

Wéér de verkeerde kant op. Luister toch naar je kuikens - ze piepen!

Toe nou, kreng - ik bedoel: liefje.

Vijf lange minuten later. Kip voor open deur.

Punkeltje herenigd met haar kuikens.

Rust.

Familiefoto's

 
De Natuurclub
Lid van "De Natuurclub" (vooral de families Van der Hoeven, Duijker, Mettau) kon je worden als je 10 jaar oud was - groot genoeg om zonder klagen of jengelen met de wandelingen te kunnen meedoen. Het meisje met hoedje achteraan  in de boom  (net onder haar broer Jo die boven in de boom zit) is Katja van der Hoeven, toen nog Katrientje. Ze is in oktober 1917 geboren en de enige van de mensen op de foto die nog in leven is.

Soms reisde De Natuurclub met het openbaar vervoer Amsterdam uit. Het ANWB verkeersbord links geeft Hilversum aan, en Amsterdam en Utrecht en ze zijn 4 km verwijderd van Loenen. Het lijkt zonnig maar de bomen hebben nog geen bladeren. Ik denk dat de foto  gemaakt is in de Vechtstreek in het begin van de lente van 1928.

De namen
Tante Katja kon de meeste mensen nog een naam geven. Staand van links naar rechts: (haar tantes) Dien Duijker en Annie Mettau, (haar nicht) Til Antonisse;  in de boom: haar broer Jo van der Hoeven en zijzelf met hoedje. Dan een onbekende vrouw en geheel rechts broer Piet van der Hoeven. Ik denk dat Piet  die hoed naast zijn hoofd pseudo-achteloos aan een tak heeft gehangen. En nadrukkelijk onnadrukkelijk niet in de lens kijken, dat paste  wel bij hem.
Zittend: (Katja's broer) Wim van der Hoeven, (neven en nichten) Nel, Ar en Dien Duijker eb zittend (met lichte  pet)  huisvriend Henk Bon. Dan weer een onbekende, en geheel rechts Katja's vader, Willem Pieter van der Hoeven. Die kijkt ook niet in de lens, maar dat zal geen bewuste keuze zijn geweest. De man was vaak in gedachten. Of hij wilde dat de kinderen zich rustig hielden, de man was tenslotte onderwijzer.

Henk Bon
Henk Bon (de man met de lichte pet) was net als mijn opa Willem Pieter van der Hoeven zeer betrokken bij evangelisatie. Hij was ook dol op tekenen en schilderen en dat was Piet van der Hoeven ook - Henk Bon was een stuk jonger dan mijn grootvader en een stuk ouder dan diens oudste zoon, maar hij raakte met beide bevriend. Hij was - volgens tante Katja, die altijd zeer warm over hem spreekt - niet erg mooi maar wel ontzettend aardig.
Zo aardig dat hij trouwde met de ex-verloofde van zijn broer toen deze het had uitgemaakt en Henk medelijden me de vrouw had. Ze gingen wonen in de Legmeerstraat in Amsterdam. Misschien had hij beter iemand anders kunnen kiezen.Of had hij iets minder zachtaardig moeten zijn.  Volgens de verhalen was de vrouw  in de oorlog zo zuinig met voedsel dat Henk nauwelijks te eten kreeg. Na de oorlog had ze haar voorraadje nog niet helemaal opgemaakt. Ja, ze deed ook maar haar best. Maar Henk Bon overleed in het laatste oorlogsjaar aan de dysenterie waarmee hij besmet was geraakt
Als je katholiek was, zou je hem heilig verklaren.

Ei ei!

Gisterochtend: teken van leven

Het kan al piepen

Twee uur later. Het is zwaar werk.

Kuikentje hanteert de blikopener methode...

En dan komt het aan op spierkracht.

Dit duurt nog maar een paar minuten.

Wij moedigen het kuikentje aan. Ginni piept zelfs kips.

Nu met poten!

Het kuikentje is uitgeput. Je ziet 'm hijgen.

Maar tien minuten later zijn z'n veertjes al opgedroogd en kan hij rechtop zitten.

Het kuikentje heet Ginni (als het een meisje blijkt) en Scott (als het een haantje is). Voor de levensverwachting van het kuikentje hopen we dat het Ginni mag heten.