Verjaardag!
17 oktober 1923 werd mijn vader geboren - vandaag 88 jaar geleden. Het wordt feestelijk gevierd met bonbons, een fles 15 jaar oude Glenfiddich single malt en een muismatje met het design van het Persisch tapijtje dat bij Sigmund Freud op de divan heeft gelegen (maar dan kleiner natuurlijk). De zusters zijn allemaal langs geweest om te feliciteren; de hele afdeling is aan de cake gegaan.
Maar de grootste tractatie was misschien wel dat de meneer van de technische dienst de schilderijen kwam ophangen. Ze stonden al die weken omgekeerd naast een kast tegen de muur. Nu sieren ze de wanden van kamer 12.
Het is feest.
Verstekeling
Onderweg van Woudsend naar Amsterdam.
Ter hoogte van Emmeloord gaat de telefoon. 'Zit Quincy misschien bij jou in de auto?' ik kan het mij niet voorstellen - voor ik wegreed heb ik nog gekeken of niet een van de katten de auto was ingeglipt.
Ik kijk achterin en zie opeens een extra zwart ding naast mijn twee zwarte tassen liggen.
Quincy is heel stilletjes de auto ingeglipt. Er is geen tijd om om te keren. Ik heb opeens een hond. Quincy komt een paar dagen in Amsterdam logeren.
Veni, Vidi, Vici
Ik ben geen royalty spotter en maak het dus niet zo vaak mee; een Koninklijk Bezoek. Maar soms komt het voor - dan reis ik af naar een locatie waar een lid van het Koninklijk Huis een bezoek komt afleggen.
Dat begint al met een meer dan officiële aanmelding van tevoren - je kan niet meer spontaan komen binnenvallen. En als je dan zo'n pand binnenstapt, is de stemming, hoe zal ik het omschrijven? 'Elektrisch geladen' komt nog het dichtst in de buurt. Hoe nonchalant men er tevoren ook over mag spreken, als het uur der waarheid nadert, zindert zo'n plek van de anticipatie.
Prins Willem-Alexander kwam naar Groningen om bij uitgeverij Noordhoff het eerste exemplaar van De Bosatlas van de Geschiedenis van Nederland in ontvangst te nemen. Een kloek boekwerk (een ruime 5 kg). En een ontzettend mooi boek van een uitgeverij die dit jaar haar 175-jarig bestaan viert.
ZKH W-A kwam stipt op tijd aan en snelde onder aarzelend applaus met dynamische pas de trap op. Wat is die man goed in zijn vak! Na het culturele deel van het programma nam hij ontspannen en geïnteresseerd het eerste exemplaar in ontvangst, liet zich langs de kleine tentoonstelling voeren en nam uitgebreider dan gepland de tijd om met de makers van het boek te spreken - niet alleen de directeur en uitgever, ook de hoogleraren en de cartografen en de redacteuren en andere mensen die aan het boek hadden meegewerkt. Systematisch. De veiligheidsmensen begonnen wat zenuwachtig op hun horloges te kijken, maar W-A liet zich niet haasten.
Een half uur te laat vertrok het gezelschap weer. De grote zwarte auto's verdwenen in de regen. Een van de medewerkers merkte op: 'Hij heeft zich er niet met een Jantje van Leiden vanaf gemaakt' - de hoogste mogelijke Groningse lof.
Storm Large
Ze komen niet veel voor in Nederland, maar ze bestaan: fans van Pink Martini. Ik ben er één.
Pink Wie? Pink Martini. Nooit van gehoord? Kijk, luister en geniet van Hang On, Little Tomato, met Thomas Lauderdale (leider van de band, piano) en China Forbes (zang).
Pink Martini komt uit Portland, Oregon. Portland ligt prettig ver weg, dus veel tijd kost het fan-zijn niet en de Europese tournee van de groep was het perfecte excuus voor een weekendje Parijs. Pink Martini trad op in het legendarische (en licht uitgewoonde) Olympia theater.
Dat concert was natuurlijk geweldig. Maar in eerste instantie was ik teleurgesteld dat niet China Forbes maar Storm Large naar Europa was meegekomen als leading lady. Storm Wat? Storm Large. Ja zo heet ze echt. En de teleurstelling duurde niet lang - toen ze haar mond opentrok, was ik verkocht. Wat een stem. Wat een presence.
De loeigrote Gotische beletteringstatoeage (zichtbaar door een geraffineerd rugdecolleté) deed mij vermoeden dat Storm Large in haar verdere muzikale leven wel eens een tikkeltje wilder door het leven zou kunnen gaan. Op YouTube gezocht én gevonden. Mijn favoriet is deze clip, waar ik erg om moest lachen. Vooral het mannenkoortje doet het geweldig. Waarschijnlijk heeft tout alternatief Portland, Oregon eraan meegedaan: My vagina is 8 miles wide'.
Huifbed
Open middag bij het gehandicapten paardrijden 'de vrije ruiter' bij Woudsend. Voor ruiters, familie, buurtgenoten en alle andere geïnteresseerden.
Eén van de onderdelen was rijden met het huifbed - een zeer ontspannende ervaring, want je ligt op een doek dat net boven twee fjordenpaardjes is gespannen. Als je erop ligt, voel je de beweging van de paarden. Je hoort de wielen rondgaan, de wind ruist door de manege. Je ruikt de paarden, het leer, een vleugje mest misschien. De koetsier zorgt ervoor dat het allemaal goedkomt.
Als er echt een gehandicapte opligt, rijdt er ook een fysiotherapeute mee, maar vanmiddag mochten de vrijwilligers er op - dat zijn de vrijwilligers die met de paarden aan de teugel meelopen (of hollen als er even word gedraafd) tijdens de rijles.
Cite des sciences et de l'industrie
Fietsend (jawel) langs het Canal St. Martin kwamen we langs deze spiegelbol. De jongen in de voorgrond speelt frisbee.
Musee de la vie romantique
Toeval? Gevolg van de Europese eenwording? Of zijn die dingen gewoon cyclisch en komt alles wel een keer terug?
In elk geval opmerkelijk hoe een bloesje, aangeschaft in Staveren (Friesland) qua dessin past bij een fris 19e eeuws behangetje in het George Sand-zaaltje van het Museum van het romantische leven.
Spooky in Eglise Saint Laurent, Parijs
Hoe hij het doet, doet-ie 't, die Heilige Dennis en alleen Hans Klok kent zijn geheim.
Waal bij Zaltbommel
Het standbeeld is van beeldend kunstenaar Marcel Smink; met s
Het slappe linkerhandje geeft de hoogte van de waterstand aan waarop de waterkering van Zaltbommel is ontworpen: 8,87 m+ NAP. Leuke muts!
Nadat de styliste door de garderobe is geweest
Personal styler Vivien is door mijn kledingkast gegaan. Ik had natuurlijk een 'foto vooraf' moeten maken, maar dat is er bij ingeschoten. Geloof me: die puilde uit.
Alles wat niet meer paste, nooit bij mij gepast heeft, eigenlijk nooit lekker zat, te vaak gewassen, kapot, versleten of domweg Fout was, is eruit gegaan. Het resulteerde in drie zakken kleren naar Humanitas en één zak zomerkleren die pas in april/mei weer open hoeft. Twee broeken die wegens kappotte rits naar de kleermaker moeten. En wat bleef is buitengewoon fraai opgevouwen - dat zal ik wel nooit evenaren- en halflege klerenkast. Waar alleen maar lekkere kleren inzitten.
Stap twee volgt over drie weken: een shop afspraak met Vivien om de ontbrekende basics in mijn collectie aan te vullen. Wordt vervolgd!
Henk & Halbe
De feestelijke opening van het nieuwe Letterenhuis werd verricht door onze staatssecretaris voor Cultuur, Halbe Zijlstra. De toon van de toespraken is blij, ja hartelijk. Staatssecretaris Zijlstra en Nederlands letterenfondsdirecteur Henk Pröpper zijn duidelijk op hetomgangsniveau Henk & Halbe aangeland. Bij de bezuinigingen is het letterenfonds (fluistert een ambtenaar van OC&W mij in de oren) er nog relatief goed vanaf gekomen. Maar je weet maar nooit wat er in volgende bezuinigingsronden gaat gebeuren - Henk kijkt vooruit, dat is zeker.
Enfin. Tijdens de toespraken vliegen de woorden synergie, kruisbestuiving en inspiratie ons om de oren. Iedereen is blij, en zo hoort het ook bij zo'n gelegenheid. De voormalige kweekschool aan de Nieuwe Prinsengracht 89 is nu een huis met vele woningen. Behalve het Nederlandse letterenfonds wonen er ook de Stichting Schrijvers School Samenleving, Stichting Lezen het Nederland en Fonds voor Midden- en Oosteuropese Boekprojecten (CEEBP).
Haasje
Dit is Haasje. Misschien is het geen haasje maar meer konijnesque, of een gehaakt wezen zonder equivalent in de dierenwereld - maar voor mij is het Haasje. Haasje heeft geen gender en Haasje waakt over Elisabeth.
Ik vind dat er iets heel rustgevends van Haasje uitgaat. Dat komt waarschijnlijk mede door de eigenzinnige oortjes. Haasje is schalks, maar straalt tegelijkertijd solidariteit en meelevendheid uit.
Haasje doet mij bovendien altijd denken aan het refrein van het liedje dat ik achter in de auto als zesjarige met hoog, schel stemmetje op volle sterkte in het oor van mijn vader zong - een dialoog tussen een hertje en een haasje in het bos: "Hertje, hertje help mij toch / straks schiet mij de Jager nog / Haasje, haasje kom maar hier / en reik mij de hand."
Ouderwets
Onmogelijke vraag: 'wat wil je voor je verjaardag?' Je kunt de lieve oude tante niet met goed fatsoen vragen om tien miljoen euro, een goddelijk lichaam of een topcarriere als fotograaf. Maar ook een verzoek om een nieuwe rode multomap een of een driesterren Sodokuboekje kunnen op weinig enthousiasme rekenen - ik spreek uit ervaring.
Vorig jaar was er die briljante ingeving: een puddingvorm. Dát is nou een aardig cadeau, dacht ik - betaalbaar en origineel. Wie heeft er tegenwoordig nou nog een puddingvorm?
Dat bleek ook precies het probleem: de puddingvorm is passé. Blokker, V&D, De Bijenkorf, Xenos: ze verkopen die dingen gewoon niet meer. Uiteindelijk realiseerde tante Katja zich dat er een puddingvorm bij haar al jaren ongebruikt achter in de kast lag. Die is nu teruggeroepen tot actieve dienst. Griesmeelpudding met vanille- en kaneelstokje, bessensap en blaadjes munt.
Onderkomen
Ze zitten er nu ruim een maand - op 4 augustus verhuisden mijn ouders van verzorgingstehuis De Vier Dorpen naar verpleegtehuis Het Zonnehuis, driehondetd meter verderop. Van een plek waar 'wonen en zorg gescheiden zijn' naar een plek waar 'wonen en zorg zijn geintegreerd'. Zorg die beter zijn afgestemd op wat goed is voor mijn ouders. Maar je bent wel weer meer patient.
Een enorm voordeel is dat het niet meer zo hokkerig oogt: in plaats van een kleine huiskamer en een lleine slaapkamer is er nu een grote leef- slaapruimte. Een studio, als je het een hippe naam wil geven. Dat voelt veel beter. En er zijn ruime deuropeningen en ruime gangen, zodat je met een electrische roelstoel veel beter uit de voeten ( of wielen) kunt. Mama gaat nu in de centrale hal haar kramtje lezen en buiten in de tuin naar de geitjes en vogeltjes kijken. Dat is een enorme verbetering.
Schip Ahoy!
Door de slechte zomer was het er niet meer van gekomen - een middagje weg met de boot. Voor het eerst in zes maanden gingen Chick & Chucky aan boord voor een rondje Slotermeer.
Ze waren het duidelijk niet vergeten; al vrij snel hielden ze het dek voor gezien en gingen lekker met elkaar klieren in de kajuit.
Smeuig tot op de bodem
Ruschka is de pre-vaatwasser in het huishouden. Sommige klusjes zijn smakelijker dan andere. Calvé heeft als slagzin: Wie is er niet groot mee geworden? Voor Ruschka geldt: Calvé - Daar kun je oud mee worden.
Ons-koor.nl op de Veluwse Markt te Beekbergen
Het is jammer dat er geen geluid bij zit. Dit koor is het levende bewijs dat dames ook wel eens te laag kunnen zingen.
Marianne Breslauer in het JHM
Het Joods Historisch Museum is zo'n plek waar je ook heen kunt gaan als je niet weet wat er verder te zien is, omdat ze hun tentoonstellingen bijna altijd van heel hoge kwaliteit zijn. Niks niet knullig bij elkaar gepleurd - nee, het is goed doordacht, interessant, de moeite waard. De leukste die er nu loopt, heet Van dada tot surrealisme: Joodse avant-garde kunstenaars uit Roemenië. Nooit geweten dat er zich in Roemenië zulke leuke dingen afspeelden - al duurde het helaas niet zo lang. Ik ben nu fan van Herman Maxy: Wat een prachtige schilderijen maakte die man. Vooral de originelen gaan zien. Reproducties doen het werk geen recht.
Een andere tentoonstelling heet 'Onbewaakte momenten. Foto's van Marianne Breslauer. Zij is niet beroemd en ook niet baanbrekend. Maar Breslauer was goed in de compositie van haar beelden. En ze geven een interessant tijdsbeeld - het stadsleven in de jaren 20 en 30 in Berlijn, portretten van knappe kunstenaars en extreem dunne elegante vrouwen. Er zijn ook reisfoto's met vertederende smoezelige kindertjes en broodverkopers in witte jurken in zuidelijke landen.
Breslauer trouwde met kunsthandelaar Walter Feilchenfeldt met wie ze later in Zwitserland ging wonen en maakte met de reuze spannende Annemarie Schwarzenbach een reis door de Pyreneeën in een prachtige open bolide. Zou ik ook wel willen.
Breslauer overleed in 2001 en had de camera toen al tientallen jaren geleden weggelegd. De drang was verdwenen. Haar blik gebruikte ze na de oorlog vooral voor de kunsthandel die zij met haar man dreef.
Abonneren op:
Posts (Atom)
