
Na kappersbezoek ben ik voor de rest van de dag een Ander Mens. Mooier. Frisser. Gelukkiger. Nobeler, daardoor. Mijn nieuwe kapper heet Oliver (Interline, Rozengracht) en hij is geweldig, de Hans Kok onder de kappers. Dat ik - tegenstribbelende grijsaard - dan ook enige tijd intens lelijk zit te zijn neem ik voor lief. Ik drink koffie, lees de krant, luister naar de gesprekken en hoop dat er geen bekende zal binnenstappen voordat de d:fi (d:struct pliable molding creme, met kunstmatige ananasgeur) in mijn haren zit.
Wie Mooi Wil Zijn
Boop's Beknopte Beroepengids voor Meisjes (2)
Meer bewegende beelden in de serie Boop's Beknopte Beroepengids. Hoewel ik nog steeds niet heb kunnen besluiten of het hier gaat om Martelares, Heks of Stuntvrouw. Aan u de keus. Het maken van filmpjes is een enerverend en interessant proces, en natuurlijk tergend tijdrovend. Het bewegende beeld is een filmpje van een omgebouwd Chinees schilderij waarop (door een zowel simpel als ingenieus mechaniekje) een bewegende waterval te zien is - als je de stekker tenminste in het stopcontact doet. Via Marktplaats gekocht in Dordrecht. De waterval werd vervangen door een print van brandstapel Boop op speciaal folie, wat ik na enig zoeken in Voorburg heb kunnen laten maken.
De niet-bewegende beelden uit de serie zijn te vinden op Boop's Beknopte Beroepengids.
Woord van de Week: Kantelmoment

Het Woord van de Week werd door Joost Zwagerman in een column gebruikt in verband met Het Traantje van Hillary, waardoor Clinton de kandidaatsverkiezing in New Hampshire kon winnen.
Maar als fysiek beeld - als Ding- schreeuwt het Woord van de Week om iets met body. Dat na een ademloos moment uit balans raakt en omklapt. Zet derhalve een hoekig brok Emmentaler kaas (solide maar met gaten) op een bordje met 1 vinger op op de bovenste punt.
Laat dan los en zie: Kantelmoment.
House For Sale
Als gewone begraafplaatsen Landal Gray Parks zijn, dan is Père-Lachaise een up-market resort; boordevol familiehuizen, kapelletjes, Parijzenaars en beroemde wereldburgers. Meanderend door de straten ontmoette ik menig celeb (voor een selectie zie Mijn Pere Lachaise. Eigenlijk was ik op zoek naar een beeld van De Wanhopige Vrouw (waarover later en elders meer) - maar hier realiseerde ik me dat DWV geen gezicht heeft.
Woord van de Week
We Houden Contact
Cyclopenkat

Januari, maar de kerstsfeer heerst nog in Den Bosch, waar ik dit weekend was voor een tentoonstelling over Christo en Jean-Claude. Kunstlocatie Würth is gevestigd op een industrieterrein in het bedrijfspand van Würth Nederland B.V., en een Aanrader.
De Würthse bedrijfskantine was gesloten (zaterdag!), dus wij reden de stad in voor de Bosse Bol en kort kathedraalbezoek.
Daar schuifelden wij door de Kerstallee vol vrome taferelen. Naast de wat mummie-achtig aandoende herders, wijzen en heilige familieleden waren ook de dieren prominent aanwezig: opgezette lam, os, ezel, geit, eend, wild zwijn (met big), konijn, das, drommedaris, hert, zebra, kat - de losplaats van Noachs Ark was er niets bij. En heel bijzonder: de cyclopenkat mag dan dan al eeuwen uitgestorven zijn, in de St. Jan valt het laatste opgezette exemplaar te bewonderen.
Het Oudste Beroep (versie 2)
(De Geschiedenis van) De Mensheid in 21 Afbeeldingen waarin het Vrouwelijke steeds aanwezig is in de vorm van meisje Boop (zie de Leuke Link rechts op deze pagina).
Een goed idee komt op als kakken, doch met het uitwerken is aanzienlijk meer tijd gemoeid. Om mijzelf fris & bij de les te houden, heb ik de focus gewijzigd van Geschiedenis, naar Beroepsmatige activiteiten: Beknopte Beroepengids voor (Bo)opgroeidende Meisjes, gebaseerd op de Geschiedenis van de Mensheid.
Deze lichtreclame voor de Wallen is niet het eerste beeld in de serie, maar wel het eerste bewegende. En is het oudste beroep van de wereld geen typisch vrouwenvak?
Motto 2008
Het Middelste Teiltje

Na de hoofdbrekens over andermans Jaarwisselwensen heb ik op de valreep mijn eigen gemaakt, op basis van een webgeplukte poolzeefoto en een kiekje uit het familiealbum van mij en mijn broer. Op de achterkant van de foto staat: 'Kerst' geschreven. Dat maakt het als nieuwjaarsgroet extra geschikt. Ik denk dat de foto in 1961 is gemaakt.
Op de oorspronkelijke foto zitten wij in die teil onder de douche. Mijn broer was bang voor douchen. Het alternatief was dus de teil. Wij hadden drie teilen. En wij vullen hier, geloof het of niet, de middelste.
Waarom ik er ook bij in zat weet ik niet. Misschien omdat ik altijd dol op douchen geweest. Misschien voor de morele steun, of omdat mijn moeder mij zo in de gaten kon houden. Of misschien omdat ik bijna altijd wel voor een lolletje te porren ben.
Goedgekeurde Kerstkaart
Het Kerstkaartdilemma is opgelost. Onderweg naar B. reed ik het laatste stukje plots door een magisch landschap met witberijpte bomen in lichtgrijze mist. Ik pleurde de auto voor het ouderlijk huis, rende naar binnen, griste mijn vaders fototoestel van tafel en holde weer weg, uitroepend: "Heb kerstkaart gevonden. Zo trug."
Even buiten het dorp zijn akkers met hier en daar een eenzame boom. Mijn voorstel tot kerstkaart werd met algemene stemmen (drie tegen nul) aangenomen. Een Prettig 2008 Toegewenst! Ja, ik kom duidelijk uit een familie van lachebekjes.
Kerstlunch
Vandaag met mijn moeder naar de kerstlunch van de dagopvang van het verpleegtehuis in B. Als plaatsvervanger, want mijn vader wilde niet mee wegens onlangs opgelopen pleinvrees. In dat verpleegtehuis heb ik als meisje "Ik zie een poort wijd open staan" gezongen voor oude zieke mensen. Dat gaf toen een heel goed gevoel.
Anno 2007 had ik in de eetzaal royaal uitzicht op een wandkleed met Jezus met schapen tussen de grazige weiden en wat'ren van rust. Tegenover mij zat een meneer in baksteenrode trui die niet meer aan praten deed, vanwege aanhoudende tia's en ander hersenletsel. Wel barstte hij af en toe in huilen uit. Zijn echtgenote veegde dan vakkundig zijn tranen en andere morsigheden weg. Alleen toen ik tijdens het hoofdgerecht(parelhoen gevuld met gehakt,gemengde groenten, appelcompote met rozijnen) tegen hem zei: "Het is moeilijk, he?", keek hij me me plots recht aan en zei: "Ja".
Rechts van mij zat in haar rolstoel een voormalig bejaardentehuisdirectrice. Wat doof maar helemaal op de hoogte van waar Abraham de mosterd haalt. Toen ik wij na afloop afscheid namen en ik tegen haar zei: "Wellicht tot volgend jaar", antwoordde zij: "Misschien. Maar voor mij hoeft het niet."
Tijdens het voorgerecht opende het gelegenheidspersoneelskoor, geheel in stijl van Mijnheer Prikkebeens Zuster Ursula ("en met een hoge schelle stem/ zong zij een heel mooi lied voor hem") met "Stille Nacht, Heilige Nacht'". Waarop de tranen mij - net als bij mijn overbuurman - opeens over de wangen stroomden.
Afgekeurde Kerstkaart
De afgelopen jaren maakte ik voor mijn ouders jaarlijks een Beste Wensen-kaart. En elk jaar is er discussie over wat ik een goede foto vind, en wat mijn ouders - en dan met name mijn vader - geschikt achten als nieuwjaarsgroet. Dit is de afgekeurde foto voor 2008: rechts mijn vader (geheel niet in stijl) macho op de motor. Mijn moeder zit daar wat ongemakkelijk achter. Ze had het niet zo op die motorfiets. Ik vermoed dat de foto tussen '52 en 56 is gemaakt, in de Van Breestraat in Amsterdam, waar zij toen bij familie inwoonden. Het liefst had ik ze met motor en al uitgesneden en door een hemelsblauwe hemel laten razen. Maar dat is gezien de vergevorderde leeftijd van beiden (dik in de 80), wellicht iets too close for comfort.






