Onderkomen
Ze zitten er nu ruim een maand - op 4 augustus verhuisden mijn ouders van verzorgingstehuis De Vier Dorpen naar verpleegtehuis Het Zonnehuis, driehondetd meter verderop. Van een plek waar 'wonen en zorg gescheiden zijn' naar een plek waar 'wonen en zorg zijn geintegreerd'. Zorg die beter zijn afgestemd op wat goed is voor mijn ouders. Maar je bent wel weer meer patient.
Een enorm voordeel is dat het niet meer zo hokkerig oogt: in plaats van een kleine huiskamer en een lleine slaapkamer is er nu een grote leef- slaapruimte. Een studio, als je het een hippe naam wil geven. Dat voelt veel beter. En er zijn ruime deuropeningen en ruime gangen, zodat je met een electrische roelstoel veel beter uit de voeten ( of wielen) kunt. Mama gaat nu in de centrale hal haar kramtje lezen en buiten in de tuin naar de geitjes en vogeltjes kijken. Dat is een enorme verbetering.
Schip Ahoy!
Door de slechte zomer was het er niet meer van gekomen - een middagje weg met de boot. Voor het eerst in zes maanden gingen Chick & Chucky aan boord voor een rondje Slotermeer.
Ze waren het duidelijk niet vergeten; al vrij snel hielden ze het dek voor gezien en gingen lekker met elkaar klieren in de kajuit.
Smeuig tot op de bodem
Ruschka is de pre-vaatwasser in het huishouden. Sommige klusjes zijn smakelijker dan andere. Calvé heeft als slagzin: Wie is er niet groot mee geworden? Voor Ruschka geldt: Calvé - Daar kun je oud mee worden.
Ons-koor.nl op de Veluwse Markt te Beekbergen
Het is jammer dat er geen geluid bij zit. Dit koor is het levende bewijs dat dames ook wel eens te laag kunnen zingen.
Marianne Breslauer in het JHM
Het Joods Historisch Museum is zo'n plek waar je ook heen kunt gaan als je niet weet wat er verder te zien is, omdat ze hun tentoonstellingen bijna altijd van heel hoge kwaliteit zijn. Niks niet knullig bij elkaar gepleurd - nee, het is goed doordacht, interessant, de moeite waard. De leukste die er nu loopt, heet Van dada tot surrealisme: Joodse avant-garde kunstenaars uit Roemenië. Nooit geweten dat er zich in Roemenië zulke leuke dingen afspeelden - al duurde het helaas niet zo lang. Ik ben nu fan van Herman Maxy: Wat een prachtige schilderijen maakte die man. Vooral de originelen gaan zien. Reproducties doen het werk geen recht.
Een andere tentoonstelling heet 'Onbewaakte momenten. Foto's van Marianne Breslauer. Zij is niet beroemd en ook niet baanbrekend. Maar Breslauer was goed in de compositie van haar beelden. En ze geven een interessant tijdsbeeld - het stadsleven in de jaren 20 en 30 in Berlijn, portretten van knappe kunstenaars en extreem dunne elegante vrouwen. Er zijn ook reisfoto's met vertederende smoezelige kindertjes en broodverkopers in witte jurken in zuidelijke landen.
Breslauer trouwde met kunsthandelaar Walter Feilchenfeldt met wie ze later in Zwitserland ging wonen en maakte met de reuze spannende Annemarie Schwarzenbach een reis door de Pyreneeën in een prachtige open bolide. Zou ik ook wel willen.
Breslauer overleed in 2001 en had de camera toen al tientallen jaren geleden weggelegd. De drang was verdwenen. Haar blik gebruikte ze na de oorlog vooral voor de kunsthandel die zij met haar man dreef.
De Das Om
Als hij een andere stropdas zou dragen, kon hij wel doorgaan voor de gérant van Hotel des Indes. Hij heeft 'm, vertelt hij met verve, zélf ontworpen via een internetsite waar je een zelf ontworpen das kan laten maken. Dát leek hem nou een leuk idee: een stropdas geinspireerd door het Periodiek systeem der elementen.
Zijn eerste ontwerp werd door de stropdassenwebsite afgekeurd: 'Meneer, dit is geen das.' Volgde een uitleg over hoe de draden van het weefsel in een stropststdas lopen (diagonaal) en wat dit betekent voor het ontwerp. Daarop maakte hij een nieuw ontwerp, nog steeds n.a.v. het Periodiek systeem. Daarop reageerde de website met een tevreden: 'Meneer, dít is een das!'
De das werd gemaakt in een oplage van 200. Hij is niet te koop, alleen te geef. Op zijn verjaardagsfeestje bijvoorbeeld, aan zijn gasten. Zelf draagt hij hem met veel plezier bij deze gelegenheid: de presentie in het Universiteitsmuseum van Utrecht van het boek 'Tijd in machten van 10', geschreven met met collega Stefan Vandoren - een aanrader.
Of hij zal uitgroeien tot trendsetter in de dassenbranche? Het zou een opmerkelijke career move zijn: Gerard 't Hooft won in 1999 de Nobelprijs voor de Natuurkunde voor 'het ophelderen van de kwantumstructuur van elektro-zwakke interacties in de natuurkunde'
Cat Dip
Chick bleef snorren - maar ze trok wel haar pootjes op toen ze het water eenmaal had gevoeld. En ja, ze bleef verder droog. Ze zit nu haar teentjes droog te likken. Ze vindt het niet erg dat ze woont bij mensen met zo'n ziek gevoel voor humor.
1e 2 eitjes van kip Henny
Vijf maanden en 19 dagen geleden is ze geboren en nu is ze aan de leg: ziehier kip Henny's eerstelingen. Ze zijn klein van stuk - maar dat is Henny ook - en zeer smakelijk. Net als Henny denk ik, maar die is niet voor de pan.
Een smartelijke gebeurtenis heb ik in dit blog tot dusverre onvermeld gelaten: Henny's stiefmoeder Lenie, die als de kloek die zij was over haar kindje waakte, is enkele maanden geleden spoorloos verdwenen zonder een veertje achter te laten. Meegenomen door een vreemde kat of een roofvogel?
Henny stond er eind mei opeens alleen voor, want de andere twee kippen en de haan (ik heb ze Puntje, Bolletje en Foppe gedoopt) accepteerden Henny eerst niet. Ze werd gepikt en weggejaagd. Haar sociale contacten haalde zij bij de kippenren uit een passerende duif of een bezoekend eendenstel.
Nu gaat het contact met de andere kippen iets beter: Henny mag in hun buurt komen en en ze slapen nu allemaal 's nachts in de paardenstal. Dat is niet alleen gezellig voor Henny, het is ook een stuk veiliger, gezien het lot van Lenie.
En Henny is nu dus aan de leg. Hier de eerste foto van Henny die toen nog Henry heette omdat ik niet durfde aan te nemen dat het een vrouwtje was. Want dan was het mot met Foppe geworden, en misschien zou een Henry dan wel als halve haan eindigen. In de pan of aan het spit.
Jam. Zelf ingemaakt.
Dit is het weekend van de pruimen. Ook appels en peren en courgettes, maar vooral van de pruimen. Bijna 8 kg pruen is verwerkt tot saus en jam, maar er is nog een kistje over. En
Er hangt nog aan de bomen - en aan een boom, zo volgeladen, mist men 6, 8 kilo niet....
Het is wel duidelijk wat er de komende weken als cadeau wordt weggegeven: pruimen/appeljam, pruimenjam
Met cognac, en pruimensaus (voor bij wild en gevogelte).
Vliegen met ganzen
Je denkt misschien: gephotoshopt. Maar nee. Aan dit beeld is niet geplakt of geknipt. Hij is genomen op de Friese ballontochtfeesten in Joure. De opening was op woensdagavond met een vlucht van de Fransman Christian Moullec, die vliegt met tamme ganzen.
We moesten er even op wachten, want er hing een onweersbui in de buurt en piloot Moullec wilde niet dat zijn ganzen zouden schrikken van de donder. Maar rond half negen kwamen ze er in V-formatie aanvliegen en deden een paar rondjes over het veld. Ik geloof dat de piloot zijn ganzen met armbewegingen aangaf aan welke kant ze moesten vliegen, maar zeker weet ik dat niet. Zo laag vlogen ze nu ook weer niet over.
Wij Doen Niet Meer Mee
Chick & Chucky zijn Ontstemd. Teleurgesteld. Het zou me niet verbazen als ze in Hongerstaking gaan. Allemaal vanwege logeerhond Kip, de Heidewachtel jachthond die tot dinsdagochtend in hun huis zal rondwandelen.
Mens & Natuur
Een mooie ochtend in het Foam. In lange tijd niet zulke mooie dingen gezien. Publiekstrekker is ongetwijfeld de tentoontstelling van Anton Corbijn. Meer dan levensgrote zwart-wit portretten van popmusici, kunstenaars en andere iconen - zeg, Nelson Mandela. Het is Rauw & Rock & Roll en levensgroot en Van Dik Hout Zaagt Men Planken. In elk geval dikke zwarte lijsten. In deze beelden staat de larger than life mens centraal. Zeer de moeite waard.
Maar wat nog steeds door mijn hoofd zoemt zijn de foto's van Misha de Ridder. 'Solstice' vult enkele zalen met enkele monumentale foto's van ongerepte natuur in het hoge Noorden. Ongelooflijk mooi licht. Fascinerend zijn de 'bewegende foto's': Projecties van foto-achtige films van landschappen waarin in enkele minuten iets verandert - wolken trekken over eeuwig ruisende bossen die daardoor van licht naar donker gaan, mist bedekt een besneeuwt dal tot je niets meer ziet. In deze beelden komt de mens niet voor. Ik kom daar zeker nog een keer voor terug.
Pak me!
TV-presentatrice (en auteur van 2 romans) Karin de Groot werkte mee aan de Zwerfboekenactie: komende tijd wordt 'Mee naar zee'(met eveneens in grote letters op de cover: PAK ME!)overal door Nederland verspreid.
Ik mocht aanwezig zijn bij de opnamen voor het promofilmpje. Hier laat Karin vast boeken achter in de toiletten van de OBA en bij de roltrap. De Japanse bezoekers kijken hun ogen uit.
Boekhandelaars, Noordwijk
Vijf excellente boekhandelaarsters (uit Maastricht, Rotterdam, Katwijk, Noordwijk, Amsterdam) op de bank en rond de tafel, pratend over het vak. Ik denk eerst: die op de bank vind ik het leukste. Maar dan kijk ik naar de foto aan tafel en dan vind ik die toch aardiger. En dan weet ik het niet meer. Het is nu natuurlijk gewoon tijd om te gaan slapen. Ik ben benieuwd wat ik morgen vind.
Vitaal
Het schuttingtuintje - een geschenk van de universiteit aan de buurtbewoners die heel erg veel last hebben van de enorme verbouwingen die nu onder hun neus plaatsvinden - ligt er prachtig bij. De oudste bewoner 'opent' de schuttingtuin door de planten feestelijk te bespuiten.
Klimmen
De dakgoot was niet meer hoog genoeg toen Chick mijn hoofd uit het dakraam zag steken. Omhoog! omhoog! wil ze. Maar het dak is te steil om daarlangs omhoog te klimmen. Uiteindelijk kreeg ze een kontje van Inge (die ergens een ladder vandaan had getoverd) en kon ik Chick bij haar nekvel grijpen. Waarna ze - heftig snorrend - op zolder zat. Missie geslaagd.
Nieuwe Gewoonte
Tante Katja: 'Sinds kort gebruik ik niet meer het afwasteiltje, maar de hele spoelbak. Dat wast veel lekkerder af.'
Ik: 'En daar moet je nou 93 voor worden.'
Zondagmiddag
Het gras is hier groen genoeg. Van links naar rechts: Quincy, Inge, Chick, Melvin, Feye.
Ritje
Ik probeer foto's van Chick te maken waarin ze van me wegloopt, staart fier in de lucht. Maar dat is niet makkelijk. Ik wil de camera op haar hoogte hebben, moet dus op de grond gaan liggen. En dat is voor Chick aanleiding om juist heel hard naar mij toe te hollen.
Vandaag werden wij ook nog eens afgeleid door de kruiwagen. Het ideale voertuig voor een kort ritje.
Lord of the Fry's
De foto's die ik in de kerk maakte zijn natuurlijk helemaal bagger - als je de foto onderaan een kwartslag draait zou je denken dat deze werd genomen ná zijn overlijden. Gelukkig is er nog een poster achter hem waarop staat om wie het gaat: Stephen Fry, de meester aller Fry's. Springlevend en nog immer begiftigd met de the gift of gab: hij praat makkelijk vijf kwartier in een uur en het is niet alleen onderhoudend en amusant, het gáát ook nog ergens over.
Volgens mijn metgezel-van-de-avond en Fry-kenner Luigi vertelde Stephen Fry hele stukken bijna letterlijk uit zijn recentelijk uitgekomen tweede deel van zijn autobiografie The Fry Chronicles . Het bewijst dat Fry een tekstvast man is en het was geen enkel bezwaar. Het stuk waarin hij de loftrompet bleef steken over Stephen Jobs van Apple had wat mij betreft iets korter gekund. Maar zijn verhaal over de rol die Oscar Wilde in zijn leven heeft gespeeld (een verhaal van een half uur? of drie kwartier? de tijd vloog!) was elke seconde waard.
Na afloop signeerde Stephen Fry zijn boek. Er stond een ontzagwekkende rij mensen. Hij zou alléén een handtekening doen. Geen speciale opdrachten ('voor mijn lieve broer') en geen foto's maken van de meester, waren de instructies van de rondschietende zenuwachtige dames die een en ander in goede banen moesten leiden. Want zodra Stephen Fry een lens op zich gericht weet, stopt hij met wat hij aan het doen is en gaat poseren. ('I don't mind at all, do use your flash if you like, flash away!') Dan zou het signeren tot diep in de nacht duren en dat was niet de bedoeling. Mr. Fry vliegt geloof ik vandaag alweer naar Los Angeles. Ik wacht met smart op de leuke foto die Sigrid van American Book Center mij gaat sturen. Ter herinnering van een heel erg mooie avond.
Abonneren op:
Posts (Atom)
