Op flinke afstand, het was niet heel makkelijk om te zien. Maar ze heeft draagt drie kindertjes op haar rug. Er zijn drie zwartwit gestreepte koppies zichtbaar.
Een- en tweejarige Friese merries in de wei. Daar mogen ze grazen en socialiseren tot ze drie zomers oud zijn. Dan moeten ze meestal naar school, dingen leren. Vooralsnog zijn ze nieuwsgierig, opgewekt en weten ze niet dat je wortels kunt eten.
Strijken wordt een uitdaging - de strijkplank werkt op de katten als een magneet. Het schone textiel, de warme straling van het strijkijzer: onweerstaanbaar.
De kaartverkoop in de American Book Center is een kwartierje bezig. Men wacht beschaafd in de rij voor een kaartje voor het optreden van Stephen Fry op 30 juni in de Singelkerk in Amsterdam. Hij komt dan het tweede deel van zijn memoires, The Fry Chronicles promoten. Volgens de Guardian gaat dit deel over 'his Cambridge years and rise to fame in perfect prose and excruciating honesty.' Voor de luttele som van 8 euro per ticket mag men de meester meemaken. En daar krijg je nog een drankje bij aangeboden ook. The Guardian schrijft in een recensie: 'this book is a painfully honest attempt to tear the mask aside, for us. We are, if we are not damnably incurious, splendidly the better for it.'
En: 'It's possible that Mr Fry even wrote all of it himself.'
Uit Groningen kreeg ik bericht van Margriet ter Steege, co-auteur van de lesbische-cultpulp-bestsellende-romancyclus 'Wilde Rozen', geschreven door Damesschrijfbrigade Dorcas (hier op foto - Margriet is de derde van links). Zij schrijft: 'In het kader van de vermusicalisering van Nederland kon het natuurlijk niet uitblijven. Een musical van Wilde Rozen. Je leest er alles over op www.wilderozendemusical.nl.
Het is de bedoeling om de Groninger schouwburg op 1 en 2 juli a.s. te vullen. 'een hele uitdaging' volgens Margriet. Ik denk dat dat wel meevalt.
Wie de jaren 80 van de 20e eeuw in Nederland niet zo bewust heeft meegemaakt (te jong, te buitenslands) of anderszins het geheugen opgefrist wil hebben: Aletta, het instituut voor vrouwengeschiedenis (v/h IIAV geheten) vertelt er hier wat meer over. De term 'klassieker uit de damesliteratuur' valt regelmatig in verband met dit boek, maar 'literatuur' dekt de lading niet. De romancyclus is een geestige parodie op de keukenmeidenroman, en schetst het leven van vier generaties vrouwen in Groningen - van oud-lesbisch tot diep in de tweede feministische golf.
Wie na afloop van de voorstelling wil kunnen zeggen 'het het boek toch beter is, kan het beste beginnen met kaartjes bestellen voor 1 of 2 juli. Dat kan hier, en vanaf 10 mei ook op de musical-site.
In een ander blog (over de restauratie van de Atlas der Neederlanden) gebruikte ik enige tijd geleden de term 'uit grootmoeders tijd' in verband met het gebruik van stijfsel als lijm bij het restaureren van scheuren. Ik vond het grappig dat er geen super-moderne-sophisticated-hi-tec materialen werd gebruikt, maar iets waarmee mijn oma nog de overhemdboorden mee verstevigde.
Deze opmerking schoot de restauratoren echter in het verkeerde keelgat. De buitenwereld, vinden zij, koestert bij boekrestauratie toch al vaak het totaal misplaatste, romantisch beeld van een leuk ambachtelijk beroepje waar men er - als ware het een fröbelschooltje - vrolijk op los knipt en plakt.
Niets is minder waar.
De afgelopen 25 jaar heeft de kwaliteit van de opleiding en de status van de restaurator juist een enorme progressie doorgemaakt. De generalisten van toen hebben plaatsgemaakt voor de specialisten van nu. En dat zijn mensen die hun vak wetenschappelijk benaderen. Papierconservator Nicole van der Sterren van Lingbeek Papierrestauratie - speciaal ingehuurd voor het werk aan de Atlas - vertelt dat het accurater is om te stellen dat het met plakband werken iets uit grootmoeders tijd is.
Plakband lijkt een tijdje prima, maar het laat na 5 of 10 jaar los omdat de lijm in het papier trekt (of: migreert) en daar voor een geelbruine verkleuring zorgt. Die de restaurator er dan weer uit moet zien te halen. Restauratoren zijn in de loop der jaren eigenlijk steeds voorzichtiger en conservatiever geworden in hun werk.
De huidige keuze (voor Japans papier en stijfsel) is voor een methode die al honderden jaren oud is - hier kunnen we dus beter over iets uit bet-bet-bet-bet-bet-overgrootmoeders tijd spreken. Maar de keuze is daarop gevallen na uitgebreid onderzoek van heel veel materialen. De Japanse methode kwam daarbij als beste uit de bus: de reparatie is reversibel, want je kunt het aanbrengen, maar ook weer weghalen, zonder dat het oorspronkelijke papier daaronder lijdt. Zowel papier als lijm zijn is elastisch genoeg om mee te geven met de werking van het papier.
Dat er over iets ogenschijnlijk simpels als stijfsel heel goed wordt nagedacht, blijkt onder meer uit dit artikel.
Zo uitgebreid heeft mijn grootmoeder dat niet onderzocht.
Koninginnedag in Amsterdam: veel oranje, veel bier, en heel, heel veel house.
Chucky zoekt het weer eens hogerop. Er zitten nesten in deze boom, de vogels krijsen alarm. Het maakt Chucky heel opgewonden. Wel een half uur klimt hij van de ene kant van de boom naar de andere. Hij let niet op de nesten, wel op de vogels - het gekrijs is een heel effectieve manier op het nest te beschermen.
In de Artis-bibliotheek mocht ik foto's maken van Redmond O'Hanlon, op bezoek in het kader van een boek (Darwin, Wallace en de anderen) dat in het najaar uitkomt.
O'Hanlon, buitengewoon prettig in de omgang en very much a ladies' man, was zo vriendelijk om even te poseren met zijn hagfish, in het Nederlands slijmprik genoemd. Een fascinerend diertje dat met zijn slijm een haai kan doen stikken. Het zit in een weckpot, wordt bij het reizen beschermd door de broek die O'Hanlon op dat moment niet draagt en komt bij elk optreden op de proppen, of de interviewer dat nou wil of niet.
Ik vroeg hem of hij het diertje ook een naam had gegeven (mij zou 'Prince Harry' wel aardig hebben geleken), maar hij antwoordde ontkennend. Dat zou ook de aandacht teveel afleiden van de aard van het beestje (bij dode dieren via de anus naar de lever kruipen en daar gaan knabbelen).
Chicky holt met een alarmerend miauw het huis in om mij haar nieuwe muis te laten zien. Ik pak mijn camera en zwiep ze allebei naar buiten. Zoals verwacht gaat ze met de muis ballen in het gras. Uiteindelijk bevalt me de foto waarin muis en kattenkop buiten beeld zijn gesprongen het beste. Hij is energiek en toch vrolijk. Zo is Chicky bijna een kangoeroe.
In de Standaardboekhandel in Antwerpen vond een literaire lente plaats. Vijf auteurs werden door de Valamse tv-presentatrice Fien Sabbe geïnterviewd over hun meest recente boek.
Als laatste was de Gentse auteur Herman Brusselmans aan de beurt. Ik had hem nog nooit in levende lijve gezien. Hij is een man van opmerkelijke uitspraken ('Ieder mens is uniek, behalve ik', 'Natuurlijk wil ik seks met jou, maar laten we wachten tot mijn erectie weg is' en 'Van mijn tien tenen is er geen enkele die ik heel bewust gebruik'.
De weemoedige en geestige en ietwat wonderlijke man met lang haar en een legergroen jasje uit de dump kreeg - je kon het echt voelen - golven van sympathie uit het publiek over zich heen. Het nette publiek, mannen en vrouwen, meestal kortgeknipt en in beige en lichtblauwe jassen en boodschappentassen zat ontzettend veel van deze man te houden.
