De kaartverkoop in de American Book Center is een kwartierje bezig. Men wacht beschaafd in de rij voor een kaartje voor het optreden van Stephen Fry op 30 juni in de Singelkerk in Amsterdam. Hij komt dan het tweede deel van zijn memoires, The Fry Chronicles promoten. Volgens de Guardian gaat dit deel over 'his Cambridge years and rise to fame in perfect prose and excruciating honesty.' Voor de luttele som van 8 euro per ticket mag men de meester meemaken. En daar krijg je nog een drankje bij aangeboden ook. The Guardian schrijft in een recensie: 'this book is a painfully honest attempt to tear the mask aside, for us. We are, if we are not damnably incurious, splendidly the better for it.'
En: 'It's possible that Mr Fry even wrote all of it himself.'
In de rij voor Stephen Fry
Beter Horen
Hoog tijd voor een hoorapparaat - zonder dat hoort mijn vader sommige hoge tonen pas op een sterkte van 110 decibel. Voor normaal horenden is dat zo'n beetje de pijngrens.
Hoe dan ook, de hoorapparaten zijn geplaatst en de wereld zit opeens vol wonderlijke geluiden: het getwinkeleer van vogels, het schrapen van de eigen keel, de doorgetrokken wc die dondert als de Niagarawaterval.
Het is even wennen.
Wilde Rozen
Uit Groningen kreeg ik bericht van Margriet ter Steege, co-auteur van de lesbische-cultpulp-bestsellende-romancyclus 'Wilde Rozen', geschreven door Damesschrijfbrigade Dorcas (hier op foto - Margriet is de derde van links). Zij schrijft: 'In het kader van de vermusicalisering van Nederland kon het natuurlijk niet uitblijven. Een musical van Wilde Rozen. Je leest er alles over op www.wilderozendemusical.nl.
Het is de bedoeling om de Groninger schouwburg op 1 en 2 juli a.s. te vullen. 'een hele uitdaging' volgens Margriet. Ik denk dat dat wel meevalt.
Wie de jaren 80 van de 20e eeuw in Nederland niet zo bewust heeft meegemaakt (te jong, te buitenslands) of anderszins het geheugen opgefrist wil hebben: Aletta, het instituut voor vrouwengeschiedenis (v/h IIAV geheten) vertelt er hier wat meer over. De term 'klassieker uit de damesliteratuur' valt regelmatig in verband met dit boek, maar 'literatuur' dekt de lading niet. De romancyclus is een geestige parodie op de keukenmeidenroman, en schetst het leven van vier generaties vrouwen in Groningen - van oud-lesbisch tot diep in de tweede feministische golf.
Wie na afloop van de voorstelling wil kunnen zeggen 'het het boek toch beter is, kan het beste beginnen met kaartjes bestellen voor 1 of 2 juli. Dat kan hier, en vanaf 10 mei ook op de musical-site.
Even rechtzetten
In een ander blog (over de restauratie van de Atlas der Neederlanden) gebruikte ik enige tijd geleden de term 'uit grootmoeders tijd' in verband met het gebruik van stijfsel als lijm bij het restaureren van scheuren. Ik vond het grappig dat er geen super-moderne-sophisticated-hi-tec materialen werd gebruikt, maar iets waarmee mijn oma nog de overhemdboorden mee verstevigde.
Deze opmerking schoot de restauratoren echter in het verkeerde keelgat. De buitenwereld, vinden zij, koestert bij boekrestauratie toch al vaak het totaal misplaatste, romantisch beeld van een leuk ambachtelijk beroepje waar men er - als ware het een fröbelschooltje - vrolijk op los knipt en plakt.
Niets is minder waar.
De afgelopen 25 jaar heeft de kwaliteit van de opleiding en de status van de restaurator juist een enorme progressie doorgemaakt. De generalisten van toen hebben plaatsgemaakt voor de specialisten van nu. En dat zijn mensen die hun vak wetenschappelijk benaderen. Papierconservator Nicole van der Sterren van Lingbeek Papierrestauratie - speciaal ingehuurd voor het werk aan de Atlas - vertelt dat het accurater is om te stellen dat het met plakband werken iets uit grootmoeders tijd is.
Plakband lijkt een tijdje prima, maar het laat na 5 of 10 jaar los omdat de lijm in het papier trekt (of: migreert) en daar voor een geelbruine verkleuring zorgt. Die de restaurator er dan weer uit moet zien te halen. Restauratoren zijn in de loop der jaren eigenlijk steeds voorzichtiger en conservatiever geworden in hun werk.
De huidige keuze (voor Japans papier en stijfsel) is voor een methode die al honderden jaren oud is - hier kunnen we dus beter over iets uit bet-bet-bet-bet-bet-overgrootmoeders tijd spreken. Maar de keuze is daarop gevallen na uitgebreid onderzoek van heel veel materialen. De Japanse methode kwam daarbij als beste uit de bus: de reparatie is reversibel, want je kunt het aanbrengen, maar ook weer weghalen, zonder dat het oorspronkelijke papier daaronder lijdt. Zowel papier als lijm zijn is elastisch genoeg om mee te geven met de werking van het papier.
Dat er over iets ogenschijnlijk simpels als stijfsel heel goed wordt nagedacht, blijkt onder meer uit dit artikel.
Zo uitgebreid heeft mijn grootmoeder dat niet onderzocht.
Grasmat Museumplein: dure grasmat
Twee weken geleden werd de nieuwe grasmat uitgerold . Nadat Koninginnedag daarover heen is gerold, ziet het er zó uit.
Het duurste weiland van de Randstad.
Koninginnedag Amsterdam 2011
Koninginnedag in Amsterdam: veel oranje, veel bier, en heel, heel veel house.
Hij doet 't weer
Chucky zoekt het weer eens hogerop. Er zitten nesten in deze boom, de vogels krijsen alarm. Het maakt Chucky heel opgewonden. Wel een half uur klimt hij van de ene kant van de boom naar de andere. Hij let niet op de nesten, wel op de vogels - het gekrijs is een heel effectieve manier op het nest te beschermen.
De zwaluw vindt 't maar niks
Op bezoek bij Nummer 9 - Chick heeft mij op de binnenplaats gebruikt als opstapje naar het dak. En daar ontdekte ze dat de dakpannen hier veel stroever zijn dan ze gewend is. Op naar de nok, dus. Haar ontdekkingstocht trekt de aandacht van twee zwaluwen, die piepend om haar heen blijven vliegen. Maar Chick is niet geïnteresseerd in vogels. Auf geht's! Zum Gipfel herauf!
Redmond
In de Artis-bibliotheek mocht ik foto's maken van Redmond O'Hanlon, op bezoek in het kader van een boek (Darwin, Wallace en de anderen) dat in het najaar uitkomt.
O'Hanlon, buitengewoon prettig in de omgang en very much a ladies' man, was zo vriendelijk om even te poseren met zijn hagfish, in het Nederlands slijmprik genoemd. Een fascinerend diertje dat met zijn slijm een haai kan doen stikken. Het zit in een weckpot, wordt bij het reizen beschermd door de broek die O'Hanlon op dat moment niet draagt en komt bij elk optreden op de proppen, of de interviewer dat nou wil of niet.
Ik vroeg hem of hij het diertje ook een naam had gegeven (mij zou 'Prince Harry' wel aardig hebben geleken), maar hij antwoordde ontkennend. Dat zou ook de aandacht teveel afleiden van de aard van het beestje (bij dode dieren via de anus naar de lever kruipen en daar gaan knabbelen).
Paaspret
Chicky holt met een alarmerend miauw het huis in om mij haar nieuwe muis te laten zien. Ik pak mijn camera en zwiep ze allebei naar buiten. Zoals verwacht gaat ze met de muis ballen in het gras. Uiteindelijk bevalt me de foto waarin muis en kattenkop buiten beeld zijn gesprongen het beste. Hij is energiek en toch vrolijk. Zo is Chicky bijna een kangoeroe.
Na Afloop van de Zorgleefplanvergadering
Mijn ouders zijn uitgenodigd voor een bijeenkomst vol deskundigen. Het gaat over hun toekomst - of ze nog in het verzorgingstehuis kunnen blijven. Er is veel zorg nodig, men kan het aan - maar nog maar net. Wij zitten aan tafel met de heren Huisarts, Eerstverantwoordelijke verzorger, Maatschappelijk werker, Geriaterdeskundige/verpleegtehuisarts. Voor het evenwicht heb ik onze eigen, nieuwingehuurde 'zorgmakelaar' meegenomen. Onze gids in de jungle die gezondheidszorg voor ouderen heet. Voor mij is dat een verademing. Iemand waarvan je weet dat-ie aan jouw kant staat en die ook het klappen van de gezondheidszweep kent.
We zijn allemaal omzichtig, zorgvuldig en vriendelijk. Ja het is moeilijk, nee jullie hoeven nog niet weg. Maar het is goed om na te denken over wat we gaan doen als het verzorgingshuis het niet meer aankan.
En: we gaan zelf mensen inhuren voor activiteiten, want de verzorgers van het tehuis werken zich een slag in de rondte en kunnen dit er niet bij doen. En mijn ouders passen niet echt in het profiel van de gemiddelde bewoner, en daarmee ook niet zo goed in de groepsactiviteiten die worden geboden.
Uitgeput gaan we weer terug naar de kamer. Zal ik wat muziek opzetten? vraag ik. Dat is een goed idee. 'Iets vrolijks', zegt mijn vader. Mijn moeder beaamt dit. Ik scan de rijen en rijden platen en cd's.
'Wat wil je horen? Haydn? Vivaldi?'.
'Vera Lynn,' zegt mijn vader.
Literaire Lente
In de Standaardboekhandel in Antwerpen vond een literaire lente plaats. Vijf auteurs werden door de Valamse tv-presentatrice Fien Sabbe geïnterviewd over hun meest recente boek.
Als laatste was de Gentse auteur Herman Brusselmans aan de beurt. Ik had hem nog nooit in levende lijve gezien. Hij is een man van opmerkelijke uitspraken ('Ieder mens is uniek, behalve ik', 'Natuurlijk wil ik seks met jou, maar laten we wachten tot mijn erectie weg is' en 'Van mijn tien tenen is er geen enkele die ik heel bewust gebruik'.
De weemoedige en geestige en ietwat wonderlijke man met lang haar en een legergroen jasje uit de dump kreeg - je kon het echt voelen - golven van sympathie uit het publiek over zich heen. Het nette publiek, mannen en vrouwen, meestal kortgeknipt en in beige en lichtblauwe jassen en boodschappentassen zat ontzettend veel van deze man te houden.
6 meter boven het maaiveld
Chucky klom vanochtend via een dakraam naar de dakgoot en verdween om de hoek naar de voorkant van het huis. Uit zicht.
Na een kwartiertje ging ik kijken waar hij zat. Chucky was van de dakgoot op de bovenkant van een luik gesprongen, op weg naar een richel waar een paar kauwtjes zaten. De vogels keken geinteresseerd toe hoe Chucky van het ene luik naar het andere sprong. De bovenkant van de luiken is erg smal. Zelfs voor een lenige kat is het moeilijk om zich om draaien. Er was dus niet echt een weg terug.
De luiken horen bij de ramen van de opkamer - een soort entresol - die zelf ruim vier meter hoog is. De kans dat Chucky bijna zes meter naar beneden zou smakken op het grint was groot, dus wij besloten tot een reddingsoperatie. Chucky zelf zat er nog niet zo mee. Hij was nog niet zo jammerlijk aan het miauwen zoals hij wel eens doet als hij in een boom is geklommen waar hij niet meer uit durft.
De kauwtjes besloten te vertrekken. Chick kwam rellerig aangerend, klom zelf eerst vijf sporten van de ladder op en sprong vandaar naar de vensterbank om het allemaal van dichtbij te kunnen volgen. Inge besteeg de ladder, greep Chucky in zijn nekvel en daalde af met een snorrende kat in haar rechterarm.
De ladder laten we nog maar even voor het huis liggen.
Bedgenoten
Bed blijkt toch heel minder ruim. Van links naar rechts: Quincy, Chucky, Chick en Roesjka.
(De katten dragen halsbandjes met een belletje om de vogels een eerlijke kans te geven. Ze lijken er geen last van te hebben.)
Geknipt & gekamd
Er komen vier belangstellenden: een stel dat na vijf minuten alweer weg is; een serieus stel met scherpe blik en zinnige vragen; een mevrouw die een grotere tuin wil dan zij nu heeft maar eerst het eigen huis moet verkopen; en een vader-moeder-dochter waarvan de man een groot talent heeft wat betreft conflictontketening. Zo'n koper kun je de buren niet aandoen.
Bril!
Geheel in lijn met de tijden heb ik een bril aangeschaft. Niet voor permanent maar voor 's ochtends in bed of 's avonds als de ogen vermoeid zijn. De buitenkant lijkt hoorn (kunststof hoorn dan), en de binnenkant is geel! Uit mijn ooghoeken is het zonnig, zeg maar.
Deze foto is 's ochtends genomen. Het deel van mijn gezicht dat niet in beeld is zag er nog wat slaperig en gekreukt uit. En mijn ene wang heeft een Hammie Hamsterlook vanwege een rare, gezwollen en slechts langzaam slinkende ontsteking in de linkeronderkaak.
Getikt
Rotterdam van voor de zondvloed
Dat Rotterdam al ver voor 1950 een indrukwekkende skyline had blijkt uit deze kaart, gemaakt door T.G.Meijbaum, Ing. Extraordi in 1773. Deze kaart is een getekende kopie van een kaart die de situatie in Zuid Holland weergeeft van vóór onze eigen zondvloed, de St Elisabethsvloed van 1421.
Meer over deze kaart en de restauratie daarvan is te vinden in het blog over de Atlas der Neederlanden.
Maar wat is toch dat rondje? Elke stad op deze kaart die iets voorstelt (Rotterdam, Dordrecht, St Geertruidenberg) heeft er één. Zou het een waterrad kunnen zijn?
Over de telephoonbriefjes van Lodewijk
In het mediapark van Hilversum interviewt Anton de GoedeLodewijk van Zonneveld Arend Jan Heerma van Voss over De Telephoonbriefjes van Lodewijk van Deyssel. Ik mocht stil en erbij zijn en heb me geen moment verveeld.
Voor wie het wil beluisteren: klik op deze link naar radio 6 en dan klikken aan de rechterkant Audio file, eerste uur. Het is het tweede halfuur van het eerste uur. Enjoy!
Natura Artis Magistra
Wat heb ik nou lopen doen, daar in de Artis bibliotheek? Mooie plaatjes fotograferen uit oude boeken. Zoals deze.
Wimpie
Met Wimpie gaat het goed. Hij heet alleen geen Wimpie meer - hem lijkt hetzelfde lot beschoren als de banaan die de ene dag nog Fyvves, de volgende dag: Chiquita heette. Wimpie heeft voortaan Snorretje.
Dat wil zeggen, meestal. Als hij met zijn staart zwaait - en hij heeft een gevoelige, hypersnelle staart, die allerlei nuances in zijn stemmingen aan ons mededeelt - heet hij: Swiep.
Als hij met zijn pootjes onder zijn borst, compact als een scheepje op de bank ligt, heet hij: Burgemeester Dickerdak.
En 's ochtends, als hij even onvindbaar is, roept Tante Katja hem: Egidius .
Hij Is Blij
Het Mooiste Boekomslag 2010. Boekverkopers kiezen welk boekomslag zij het mooiste vinden, en Thijs Hoogeland van Studio Jan de Boer wint met zijn boekomslag voor 'Congo' van David van Reybrouck (uitgeverij De Bezige Bij). Voor de uitgever was er ook een beker (een wisselbeker) die in ontvangst werd genomen door Leonoor Broeder (redacteur non-fictie), namens haar collega Wil Hansen,.
Thihs Hoogeland was bij deze gelegenheid beter in beeld dan in taal. Op de vraag van uitreiker Just Enschedé (directeur stichting Bestverzorgde boeken) of hij nog een dankwoord wilde uitspreken, stamelde hij een ontkenning. 'Zal ik dan maar zeggen dat je blij bent?' vroeg Just goedmoedig. Want die is ook niet voor één gat te vangen. Ja, dat mocht.
