Na Afloop van de Zorgleefplanvergadering

Mijn ouders zijn uitgenodigd voor een bijeenkomst vol deskundigen. Het gaat over hun toekomst - of ze nog in het verzorgingstehuis kunnen blijven. Er is veel zorg nodig, men kan het aan - maar nog maar net. Wij zitten aan tafel met de heren Huisarts, Eerstverantwoordelijke verzorger, Maatschappelijk werker, Geriaterdeskundige/verpleegtehuisarts. Voor het evenwicht heb ik onze eigen, nieuwingehuurde 'zorgmakelaar' meegenomen. Onze gids in de jungle die gezondheidszorg voor ouderen heet. Voor mij is dat een verademing. Iemand waarvan je weet dat-ie aan jouw kant staat en die ook het klappen van de gezondheidszweep kent.

We zijn allemaal omzichtig, zorgvuldig en vriendelijk. Ja het is moeilijk, nee jullie hoeven nog niet weg. Maar het is goed om na te denken over wat we gaan doen als het verzorgingshuis het niet meer aankan.

En: we gaan zelf mensen inhuren voor activiteiten, want de verzorgers van het tehuis werken zich een slag in de rondte en kunnen dit er niet bij doen. En mijn ouders passen niet echt in het profiel van de gemiddelde bewoner, en daarmee ook niet zo goed in de groepsactiviteiten die worden geboden.

Uitgeput gaan we weer terug naar de kamer. Zal ik wat muziek opzetten? vraag ik. Dat is een goed idee. 'Iets vrolijks', zegt mijn vader. Mijn moeder beaamt dit. Ik scan de rijen en rijden platen en cd's.

'Wat wil je horen? Haydn? Vivaldi?'.

'Vera Lynn,' zegt mijn vader.

Literaire Lente

In de Standaardboekhandel in Antwerpen vond een literaire lente plaats. Vijf auteurs werden door de Valamse tv-presentatrice Fien Sabbe geïnterviewd over hun meest recente boek.
Als laatste was de Gentse auteur Herman Brusselmans aan de beurt. Ik had hem nog nooit in levende lijve gezien. Hij is een man van opmerkelijke uitspraken ('Ieder mens is uniek, behalve ik', 'Natuurlijk wil ik seks met jou, maar laten we wachten tot mijn erectie weg is' en 'Van mijn tien tenen is er geen enkele die ik heel bewust gebruik'.
De weemoedige en geestige en ietwat wonderlijke man met lang haar en een legergroen jasje uit de dump kreeg - je kon het echt voelen - golven van sympathie uit het publiek over zich heen. Het nette publiek, mannen en vrouwen, meestal kortgeknipt en in beige en lichtblauwe jassen en boodschappentassen zat ontzettend veel van deze man te houden.

Nieuwe huisgenoot voor Suzan: Silvester -

6 meter boven het maaiveld

Chucky klom vanochtend via een dakraam naar de dakgoot en verdween om de hoek naar de voorkant van het huis. Uit zicht.

Na een kwartiertje ging ik kijken waar hij zat. Chucky was van de dakgoot op de bovenkant van een luik gesprongen, op weg naar een richel waar een paar kauwtjes zaten. De vogels keken geinteresseerd toe hoe Chucky van het ene luik naar het andere sprong. De bovenkant van de luiken is erg smal. Zelfs voor een lenige kat is het moeilijk om zich om draaien. Er was dus niet echt een weg terug.

De luiken horen bij de ramen van de opkamer - een soort entresol - die zelf ruim vier meter hoog is. De kans dat Chucky bijna zes meter naar beneden zou smakken op het grint was groot, dus wij besloten tot een reddingsoperatie. Chucky zelf zat er nog niet zo mee. Hij was nog niet zo jammerlijk aan het miauwen zoals hij wel eens doet als hij in een boom is geklommen waar hij niet meer uit durft.

De kauwtjes besloten te vertrekken. Chick kwam rellerig aangerend, klom zelf eerst vijf sporten van de ladder op en sprong vandaar naar de vensterbank om het allemaal van dichtbij te kunnen volgen. Inge besteeg de ladder, greep Chucky in zijn nekvel en daalde af met een snorrende kat in haar rechterarm.

De ladder laten we nog maar even voor het huis liggen.

Bedgenoten

Bed blijkt toch heel minder ruim. Van links naar rechts: Quincy, Chucky, Chick en Roesjka.
(De katten dragen halsbandjes met een belletje om de vogels een eerlijke kans te geven. Ze lijken er geen last van te hebben.)

Geknipt & gekamd

Open Dag in makelaarsland. Of liever: van huizen die te koop staan. Het is een mooie gelegenheid om een achtergebleven lelijk kastje uit zicht te zetten, de gordijnen weg te halen omdat ze de kamer smaller doen lijken, en de tuin wat op te kalefateren.
Er komen vier belangstellenden: een stel dat na vijf minuten alweer weg is; een serieus stel met scherpe blik en zinnige vragen; een mevrouw die een grotere tuin wil dan zij nu heeft maar eerst het eigen huis moet verkopen; en een vader-moeder-dochter waarvan de man een groot talent heeft wat betreft conflictontketening. Zo'n koper kun je de buren niet aandoen.

Bril!

Geheel in lijn met de tijden heb ik een bril aangeschaft. Niet voor permanent maar voor 's ochtends in bed of 's avonds als de ogen vermoeid zijn. De buitenkant lijkt hoorn (kunststof hoorn dan), en de binnenkant is geel! Uit mijn ooghoeken is het zonnig, zeg maar.
Deze foto is 's ochtends genomen. Het deel van mijn gezicht dat niet in beeld is zag er nog wat slaperig en gekreukt uit. En mijn ene wang heeft een Hammie Hamsterlook vanwege een rare, gezwollen en slechts langzaam slinkende ontsteking in de linkeronderkaak.

Een hoogst bevredigende nacht

Getikt

Chat vs Métronome - Insolite

Cousine Paulien stuurde mij een link naar dit tergende filmpje. Maar de kat zegeviert! Dank, Paulien.

Henry wordt al mooi lelijk

Weekendrust

Star Trek Badmuts

Boekenbal: klaar voor de Rode Loper

Rotterdam van voor de zondvloed

Dat Rotterdam al ver voor 1950 een indrukwekkende skyline had blijkt uit deze kaart, gemaakt door T.G.Meijbaum, Ing. Extraordi in 1773. Deze kaart is een getekende kopie van een kaart die de situatie in Zuid Holland weergeeft van vóór onze eigen zondvloed, de St Elisabethsvloed van 1421.
Meer over deze kaart en de restauratie daarvan is te vinden in het blog over de Atlas der Neederlanden.
Maar wat is toch dat rondje? Elke stad op deze kaart die iets voorstelt (Rotterdam, Dordrecht, St Geertruidenberg) heeft er één. Zou het een waterrad kunnen zijn?

Natura Artis Magistra

De kunst blijft vooralsnog iets uitbundiger dan de natuur...

Lammetje

Lammetjes vangen

Over de telephoonbriefjes van Lodewijk

In het mediapark van Hilversum interviewt Anton de GoedeLodewijk van Zonneveld Arend Jan Heerma van Voss over De Telephoonbriefjes van Lodewijk van Deyssel. Ik mocht stil en erbij zijn en heb me geen moment verveeld.
Voor wie het wil beluisteren: klik op deze link naar radio 6 en dan klikken aan de rechterkant Audio file, eerste uur. Het is het tweede halfuur van het eerste uur. Enjoy!

Natura Artis Magistra

Wat heb ik nou lopen doen, daar in de Artis bibliotheek? Mooie plaatjes fotograferen uit oude boeken. Zoals deze.

Nederlandse Vogel uit 1770

Op Slot

Instant Studio in kelder Artis Bibliotheek

Wimpie

Met Wimpie gaat het goed. Hij heet alleen geen Wimpie meer - hem lijkt hetzelfde lot beschoren als de banaan die de ene dag nog Fyvves, de volgende dag: Chiquita heette. Wimpie heeft voortaan Snorretje.

Dat wil zeggen, meestal. Als hij met zijn staart zwaait - en hij heeft een gevoelige, hypersnelle staart, die allerlei nuances in zijn stemmingen aan ons mededeelt - heet hij: Swiep.

Als hij met zijn pootjes onder zijn borst, compact als een scheepje op de bank ligt, heet hij: Burgemeester Dickerdak.

En 's ochtends, als hij even onvindbaar is, roept Tante Katja hem: Egidius .

Hij Is Blij

Het Mooiste Boekomslag 2010. Boekverkopers kiezen welk boekomslag zij het mooiste vinden, en Thijs Hoogeland van Studio Jan de Boer wint met zijn boekomslag voor 'Congo' van David van Reybrouck (uitgeverij De Bezige Bij). Voor de uitgever was er ook een beker (een wisselbeker) die in ontvangst werd genomen door Leonoor Broeder (redacteur non-fictie), namens haar collega Wil Hansen,.
Thihs Hoogeland was bij deze gelegenheid beter in beeld dan in taal. Op de vraag van uitreiker Just Enschedé (directeur stichting Bestverzorgde boeken) of hij nog een dankwoord wilde uitspreken, stamelde hij een ontkenning. 'Zal ik dan maar zeggen dat je blij bent?' vroeg Just goedmoedig. Want die is ook niet voor één gat te vangen. Ja, dat mocht.

Muis

Geachte Cliente, 't is Lente

Kip Leentje, die al sinds 8 februari verbeten aan het broeden is, heeft na precies 21 dagen haar eerste kuiken binnen - of liever: buiten. Deze kleine dondersteen, beduusd, nog wat vochtig en ongetwijfeld vermoeid van het eischaal-hakken is de eerste. Het is een feestelijke dag. De poezen dansen opgewonden rond het hok en wij eten er een eitje op.

Terug van Vakantie

C&C zijn ook op vakantie geweest en het weekje in Casa Luigi is ze uitstekend bevallen. Lekker eten, volop entertainment, trappen om op te rauzen. Maar het is ook prettig om weer thuis te zijn. Bij de chef op schoot.

Door specht belaagd?

Altijd maar weer kiezen

Winterberger Schwammen

Eisenbach bei Winterberg

De Kracht Van Zacht

Wild Breien in Artis; beelden, bomen, hekken en bruggen versierd met vrolijke lapjes brei. Een vrolijke vorm van anarchisme, en in tegenstelling tot graffitti wordt er niets beschadigd. Een vorm van Make Sweaters, Not War. Een initiatief van schrijfster Francine Oomen (op een van de foto's boven samen met Artis directeur Haig Balian, na het onthullen van een bebreide boeddha).

Komt dat zien, zolang de kleuren nog fris zijn. En vergeet niet te kijken naar de rode laarsjes van Dikkertje Dap bij de giraffe.

Wimpie

Wij vervoegden ons vandaag aan de Ookmeerweg om Tukje te adopteren en kregen te horen dat zij maandag was ingepikt. (Tukje zat al een jaar in het asiel. Heeft de aandacht in dit blog aan haar plotselinge populariteit bijgedragen? Wil de nieuwe eigenaar van Tukje dat dan even laten weten?)

Onze andere favoriet, Bello, was de zaterdag daarvoor al meegenomen door een hebberig persoon, zodat onze shortlist plotseling tot één kat was gereduceerd! Alexa dan maar?

Toen viel ons oog op Wimpie.

Wimpie zat er nog maar net, vertelde de vriendelijke verzorgster. Hij was een half uur geleden van de quarantaine-afdeling naar Verkoop gebracht. Een rustige kater, volgens het dossier bijna zes jaar oud. Zijn eigenaresse is wegens dementie opgenomen en de tuinman (?) had Wimpie naar het asiel gebracht.

Hij heeft nauwelijks de tijd gekregen om aan zijn hokje daar te wennen, want om twaalf uur 's middags droegen wij hem triomfantelijk het huis van Tante Katja in. We hebben hem met kattenbak en eten in de rustige voorkamer gezet. Van daaruit sloop hij de schoenenkast in de gang binnen. Kennelijk vond hij dat te geïsoleerd, want even later kwam hij uit zichzelf naar de zonnige huiskamer, waar wij geduld zaten te beoefenen. Wimpie vestigde zich daar onder de bank. Erbij, maar toch op zichzelf.

Toen ik wegging, zat Wimpie nog bedachtzaam onder de bank. Zijn linker snorharen wit, de rechter snorharen zwart. Het klikken van de camera deed hem niet zoveel.

Dat komt wel goed met Wimpie.

Evil

Chicky hardcore punkbitch. En maar snorren.

Trek

In het asiel lopen de poezen - voor zover zij kunnen opschieten met hun lotgenootjes - vrij rond. Tot mijn verbazing zijn er nogal wat katten bij met overgewicht. En ook deze slanke schoonheid loopt risico een Mollig Miepje te worden. Zij kan zelf het deksel van het voorraadblik halen.

Tante Zoekt Kat

Boer zoekt vrouw, tante zoekt kat - het is druk op de relatiemarkt. Zo'n vrouw valt nog wel te kiezen. Maar een geschikte kat kun je niet zomaar uit het asiel losweken. Eerst moest T.Katja van het asiel een allergietest doen, omdat wij ons bij het eerste bezoek hadden laten ontvallen dat T.Katja ooit allergisch was voor katten.

Een tweede keer gingen we bij een opvangadres kijken naar een kat die als 'oud doch vitaal' was omschreven, maar meer een verpleegtehuisgeval bleek te zijn, dat 23 uur per dag lag te slapen en de eigen vacht niet meer schoon kon houden. Geloof nooit zonder meer wat er over de kat in de profielschets staat.

De derde keer had T.Katja haar nichtjes P & H op pad gestuurd. 'Kiezen jullie maar.' Gewapend met een longlist van kandidaten (uit de internet-database van het asiel) gingen wij naar het asiel aan de Ookmeerweg. Wij keken en keurden katten. Twee kordate asielpoezenoppassers in het asiel belichtten de karakters van de katten op onze lijst. Wij schrapten rigoreus. En passant lieten wij ons ontvallen dat de kat niet voor ons was. Dat speet de kordaatste poezendame zeer, maar dan konden wij geen kat meenemen.

Nu heeft T.Katja een shortlist met drie kandidaten. Elke kat heeft z'n sterke en minder sterke kanten. Ik aarzel tussen Tukje en Bello. Nicht Paulien gaat voor Tukje. Tante K. zal de knoop doorhakken. Eerst nog een nachtje over slapen.

Waar Is De Buurman?

Er waren twee jonge agenten op afgestuurd voor het klusje - nadat buurvrouw-bg had gebeld stond er binnen vijf minuten een politieauto voor de deur. Buurman-3hg stond met ze te praten toen ik de trap afkwam. Hij zag in mij de aflossing van de wacht en verdween naar boven. Terwijl ik mijn verhaal deed doorzocht de vrouwelijke agent de tas met post die wij eerder in de meterkast hadden gelegd.

Daarna bonsde zij doortasten op de deur van 1-hoog. Dat was die dag inderdaad nog niet gebeurd. Niemand deed open. Helaas moest ik verder - druk, druk. Ik wenste de agenten succes.

Die avond lag er nergens meer een tas met post op 1-hoog. Was de deurknop viezer dan daarvoor? Ik klopte aan bij buurvrouw 3-hg en werd uitgenodigd om binnen te komen. 'Iets drinken? Het is maar een slobberwijntje.'

Achter een glas rose vertelden ze dat de politie later nog even was langsgekomen om te vertellen dat ze waren binnen geweest - met toestemming van iemand van justitie. Het was er een enorme troep geweest, overal papieren en overal stapels ongeopende post. Waterschade in de keuken (nog van mijn wasmachine). Een dode buurman 1-hg hadden ze niet aangetroffen.

Gelukkig. Maar waar zou hij zitten. Heeft hij een burnout gekregen? Waar zou hij wonen? Waarom heeft hij zo'n hekel aan zijn leven hier dat hij nu met de noorderzon vertrokken lijkt? De gewoonte om post niet open te maken bleek veel ouder dan de stapel post van oktober die wij voor de voordeur hadden gevonden. Als wij buurman 1-hg weer zien, moesten we dat maar even aan de politie doorgeven had de politie gezegd. En we moesten de woningbouw ook maar op de hoogte stellen van dit politiebezoek.

Wij slobberden rose en overwogen wat beter was: niets zeggen tegen de woningbouw en zo de rustigste buurman 1-hg ter wereld houden, of wel melden, met de mogelijkheid dat een nieuwe huurder een ruziezoekend stel met drie neurotische Jack Russelterriers wordt?

Test 1, 2, 3....

In het Lucas ziekenhuis met vader voor tests en gesprekken: receptionist, geriater, verpleegkundige, stagiaire, bloedprikster en - laatste halte voor we naar huis mogen - de radioloog.
Het is inmiddels lunchtijd, er is niemand te bekennen in Wachtruimte Blauw waar wij naartoe zijn gedirigeerd. Het decor heeft wel iets van een tv-quiz - uit welke van de deuren achter ons stapt straks een schaars geklede doch charmante assistente om te tonen wat wij ditmaal hebben gewonnen?
Ik ga voor de Toyota Starlet.