Speelkwartier

Vanochtend half zeven: zacht miauwen in de gang. Poesjes zijn wakker & op pad! Als ze mij uit bed horen komen, schieten ze weer onder de keukenkastjes. Ik verleid ze met kattenbrokjes; Chucky houdt ontzettend van eten en waar de een is, volgt de ander. Ze eten brokjes, bezoeken hun toilet (hygiënisch spetterend met de steentjes), klimmen op de stoelen, trekken een handdoek op de grond, proberen op het aanrecht te springen (nog net te hoog) en en passant springen ze op of over mij heen - ik lig gedienstig op de grond. Ze klauteren op schoot en laten zich op hun buikjes krabbelen waarbij ze zich van puur genot als kurkentrekkertjes om hun as draaien. En dan is het opeens Mooi Geweest. Genoeg = Genoeg! Chick en Chucky verdwijnen weer onder de keukenkastjes. Pas om twee uur 's middags laten ze zich weer zien.

Beetje Bleu

De favoriete plek van de poesjes is voorlopig onder de keukenkastjes. Van daaruit wordt de vijand beloerd en van daaruit worden korte verkenningstochten door het huis ondernomen. Voor mij hollen ze hard weg, want ik ben, vooral als ik sta, een enge reus. Liggend op de vloer ben ik duidelijk minder bedreigend, dus ik dweil af en toe als een Sorbodoekje over het keukenzeil. Ik heb Chuck een keer kunnen vangen. Eerst wilde hij alleen maar Weg, maar binnen een minuut was hij aan het spinnen en kroelen en mocht ik hem achter zijn oortjes en op zijn buikje aaien. Maar daarna holde hij weer hard naar de keukenkastjes. En nu zitten ze weer achter de plintjes. Van daaruit wordt de vijand beloerd en van daaruit worden korte verkenningstochten door het huis ondernomen.

Uitgeput

Had ik mij voorgesteld dat de katjes na een half uur inburgeren al vrolijk over mijn toetsenbord zouden walsen, blijkt dat ik het omschakelvermogen van Burmese kittens totaal heb overschat. Overdonderd zijn ze. Nadat ze zich realiseerden dat ze op deze plek bij de verwarming nog behoorlijk veel inkijk hadden - namelijk van mij - namen ze de wijk naar het daartoe speciaal geplaatste reismandje onder de tafel met opening naar de muur. Vooralsnog lijken ze niet van plan daar ooit nog uit te komen. Duidelijk is wel dat ze zeer verschillende karakters hebben; Chucky krimpt al in elkaar bij het geluid van een ritselende plastic tas, Chick is iets meer ondernemend.

Marokko, Epiloog

Teveel foto's op een blog werkt niet. De meeste met iPhone gemaakte foto's bekijk je ook echt niet voor je plezier. Maar die ene van dat ezeltje, en die andere van die moskee... dus een bescheiden (en niet-representief) albumpje is hier te vinden.

Altijd In Voor Een Lolletje

Dit zijn waarschijnlijk de laatste staatsieportretten van Chick (boven) en Chucky in St Michielsgestel. Zaterdag verhuizen zij naar Amsterdam.
Het maken van de foto's was nog een hele klus, meldt de fokker. 'Ze zijn óf te wakker en actief zodat ze niet stil willen zitten. Of ze zijn eigenlijk te slaperig om in de lens te kijken. Met wat moeite en het nemen van héél véél foto's zijn we toch weer geslaagd.'
Inderdaad - en de statige uitstraling wordt effectief ondermijnd door dat rellerige pootje links onder.

Play It Again, Sam

Terug in Rabat en nu zelfs een ochtend vrij! Kevin en ik zijn een avond op kroegentocht geweest - twee etablissementen, de rest was te sleazy voor een vrouw om binnen te stappen, zelfs met een man als escort.
Het eerste lag vlakbij het treinstation van Rabat, een ruim, rokerig lokaal met tl-verlichting en obers van vierkant postuur. Er werd twee soorten bier geserveerd: in een kort breed flesje en in een lang slank flesje en wij kregen de eerste soort. Er zaten niet alleen mannen maar ook een stuk of wat vrouwen en twee van hen zaten aan de bar in intiem gesprek met heren. Ze droegen strakke kleding (de dames) en decolleté - de eerste twee Marokkaanse decolletées die ik zag en waarschijnlijk deze reis ook de enige. Hoewel ik voor mij persoonlijk niet zo van het decolleté ben, voelde het als een verademing. Eindelijk iets normaals, dacht ik, zo discreet mogelijk verlangende blikken werpend.
De werkelijkheid is ongetwijfeld genuanceerder dan ik in mijn beperkte perceptie kan waarnemen, ik wil geen karikatuur schetsen en ik héb jonge stellen op straat gezien die hand in hand liepen, maar toch. Enige uiting van lichamelijkheid tussen de seksen buiten de echtelijke slaapkamer lijkt hier taboe en ik realiseerde me pas hoe beklemmend ik dat vind toen ik in die bar een man en een vrouw lief zag doen tegen elkaar.
Onze studentes dragen geen shorts of korte rokken en hun armen zijn bedekt. Onderweg naar het CCCL-instituut worden ze door mannen nagefloten, nagesist, nageroepen en nagelopen, soms stratenlang. Fysiek lastigvallen is echt zeer zeldzaam, verzekerde mij een Amerikaanse studente die hier al een paar weken is. Dat mag zo zijn, maar toch. Het is als vrouw makkelijker om deze stad te bezoeken als je middelbaar bent.
Het tweede etablissement - Le Grand Comptoir op Boulevard Mohamed V - was andere koek - zie het openingsplaatje. Eigenlijk een restaurant maar toen we vroegen of we er ook alleen wat mochten drinken kregen we onmiddellijk een tafeltje. De wijnkaart bevatte Franse en Marokkaanse wijnen en waren gegroepeerd op kleur (rood, wit, rosé) en daarbinnen op gebied van herkomst. Toen we advies vroegen kon de serveerster ons vertellen dat de wijnen waren gegroepeerd op kleur (rood, wit, rosé) en daarbinnen op gebied van herkomst. Daarom kozen we de rode wijn met de langste naam: Cuvée Special du Président 2005. Licht en redelijk lekker. En die hebben wij soldaat gemaakt tijdens het optreden van trio met een voluptueuze dame, die waarschijnlijk niet van lichte zeden maar wel van de lichte muziek was. Decadent veel Cole Porter onder het genot van in olijven met limoenaroma en geheel verzoend met het leven. Wat een prachtig land, Marokko.

Beam Me Up, Scotty

Hoe ik foto's direct van mijn telefoon kan uploaden naar mijn blog weet ik nog steeds niet en door dom gepriegel mijnerzijds is mijn simkaart nu geblokkeerd totdat ik de PUK-code heb ingetoetst (en die ligt natuurlijk thuis), maar gelukkig is bijna geen enkele ervaring uniek en is er van bijna elke plaatje dat ik heb geschoten wel een versie op het internet te vinden. Hier dus van het Internet geripte plaatjes van mijn leerlooierij in Fez, mijn fraaie textiel, en mijn mand met - uiteraard levende - slakken die je (zakjesgewijs en met een dipsausje) al wandelend door de smalle steegjes van de Medina zou kunnen opsmikkelen. Het was gisteren een lange toeristische dag.
Alleen het laatste plaatje klopt niet. De markt die wij vandaag bezochten was anders. En dat kwam niet door de koopwaar (denk Kruidvat, Blokker, Zeeman, kruidenvrouwtje, groenteman, slager, barbecue en horeca, afgewisseld met veldjes waarop hier en daar een bejaarde Mercedes maar vooral veel ezeltjes zijn geparkeerd).
Dat het zo anders was kwam door de mensen. Wij reden met onze gids Nabil (die ook docent Arabisch is bij CCCL in Rabat) naar het dorp waar hij is opgegroeid en dat 'Heuvels' heet in het Berbers. Daar zouden we dus die wekelijkse markt bezoeken en daarna (alle twintig) lunchen in het huis van zijn moedertje. Nabil had ons al gewaarschuwd dat onze bus de eerste toeristische bus ooit zou zijn. En dat wij de eerste Westerlingen waren sinds de Fransen Marokko in de jaren zestig hadden verlaten wegens de Onafhankelijkheid. Dat iedereen in Heuvels vooral aan het nadenken was over hoe je uit Heuvels weg kon komen (naar de grote stad of naar Europa) en dat men vooral verbijsterd zou zijn om er toeristen te zien, omdat er voor ons niets maar dan ook werkelijk niets te zien en beleven was.
Wij stapten, flink geintimideerd door Nabils verhaal, een beetje bleu de bus uit en inderdaad. De gezichten van de mensen op de markt drukte geen vijandigheid uit, maar verbijstering. Hier en daar kon ik een blik opvangen en glimlachen of groeten en af en toe leidde dat tot een glimlach en een groet terug, maar het de overheersende gevoel was er een van een groepje Aliens from Outer Space (wij), geland op de onbekende planeet Heuvels.
'Jullie mogen wel foto's In Het Algemeen maken,' zei Nabil, 'maar niet inzoomen op de mensen alsjeblieft. Daar Houden Zij Niet Zo Van.'

Al bijna Volwassen

De foto's van Ch&Ch in hun elfde week en al bijna klaar voor de verhuizing naar Amsterdam.
Na terugkomst uit Marokko ga ik het balkon kat-vriendelijk maken. Dat houdt in dat ze vrij toegang hebben en er kunnen chillen, kijken en klauteren, zonder naar beneden te donderen.

Levenslessen

Hier hebben we les, in het CCCL in Rabat.
Gisteren tijdens de laatste bijeenkomst introduceerde professor Said twee vluchtelingen uit Kameroen die in Marokko waren gestrand in hun pogingen om Fort Europa te bereiken. Want Marokko heeft niet alleen mensen uit eigen land die naar Europa willen, maar zit ook opgescheept met grote aantallen berooide emigranten uit landen bezuiden de Sahara die, op weg naar het beloofde land Europa, in Marokko zijn blijven steken.
Ze komen uit Kameroen, Mali, Niger, Liberia, Congo, tot aan Kenia toe. Ze zijn afhankelijk van criminele mensensmokkelaars om verschillende landsgrenzen en een gigantische woestijn over te steken. Ze woren opgelicht, beroofd, de vrouwen meestal verkracht. Ze komen aan zonder paspoort of geldige papieren. En ze zijn vastbesloten om hun kans te wagen zodra die zich voordoet: de oversteek naar Europa.
Ik kreeg kromme tenen toen Said de Kameroense vrouw vroeg of ze wel naar Amsterdam zou willen. En of wij misschien wat meer over het leven in Amsterdam wilde vertellen om haar een indruk te geven. En onze studenten studenten oprecht begonnen te vertellen dat het leven in Amsterdam heel prettig en veilig was. Maar jullie zitten er legaal, wierp ik bozig tegen. O ja, dat was zo. Good point. En de Kameroense vrouw zei dat ze best wel naar Amsterdam wilde komen. Als het leven daar beter was. Het was een lieve vrouw.
Na afloop vroeg ik Said waarom hij dat zo uitnodigend had gevraagd over Amsterdam - hij weet donders goed hoe ontoegankelijk en onverbiddelijk Europa is voor niet-Europeanen zonder geld. Hij schrijft er zelfs een boek over. Hij antwoordde mij dat hij het had gevraagd om ons te laten zien hoe vastbesloten die vluchtelingen zijn. Dat niets maar dan ook niets hen zal kunnen stoppen, behalve - misschien - onderweg verdrinken. De andere vluchteling - Laurent - had de oversteek al 20 keer geprobeerd. Nu schreef hij een boek over zijn ervaringen.

In Marokko

De geheimen van de iPhone zijn nog niet in die mate doorgrond d&t ik al plaatjes kan uploaden naar mijn blog, maar naast ons (not so) Majestic hotel is een internet cafe. Gisteren hele dag gereisd, via Madrid (is goedkoper maar neemt kost vele uren meer), via Casablanca (is goedkoper maar is wel weer anderhalf uur extra reizen om in Rabat te komen). Vandaag twee lezingen, een sightseeing bustocht door de stad en een bezoek aan een AIDS voorlichtings/preventie/kliniek. En in de avond een jazzconcert - ze houden ons flink bezig. Het liefst had ik daar een foto van geupload, maar dat is niet gelukt dus nu een van het internet geplukt plaatje van een toren die ik ook in werkelijkheid heb gezien (tijdens die bustour in de middag, toen de helft van de studenten in slaap viel door de copieuze lunch en de hitte in de bus en gelijk hadden ze. Ik voelde ook golven van slaap over mij heenspoelen - als een mini-tsunami - maar ik zat naast de gids dus dat zou niet zo aardig zijn geweest. Als het al te erg werd deed ik of ik heel geinteresseerd naar links keek en deed dan even mijn ogen dicht. Het eten is heerlijk, de mensen aardig, het weer mooi. En we zijn nog niet een student permanent kwijtgeraakt! Morgen twee lezingen en twee seminars en des avonds eten bij een gastgezin. Maar nu eerst - Allah zij geprezen - lekker naar bed.

Star Trek Hond

De hechtingen zijn verwijderd, de beschermende kraag mocht eraf en Britta is weer een blij hondje. Het lijkt - verklaarde de dierenarts - alsof Britta er twee wenkbrauwen heeft bijgekregen. En dat is geen onkunde van de behandelend geneesheer, maar opzet; als je de huid strak over de oogkassen trekt kunnen ze gaan invallen. Dan krijgt je twee zwarte gaten en dat oogt een beetje eng. Daarom heeft de arts een soort richeltje genaaid, waarmee Britta een soort permanent fronsje heeft bijgekregen.
Omdat ze eerst nog in bad moet om aangekoekt oud bloed en opgedroogd wondvocht weg te wassen, moet het staatsieportret nog even wachten. Maar de richtel inspireerde tot deze (ge-photoshopte) impressie van Britta met het gelaatsscherm van Jordi LaForge uit Star Trek.

Simplify Your Life

Je gaat op reis en je neemt mee... twee rollatoren en een rolstoel naar een appartement dat que oppervlakte minder dan een kwart is dan het huis waar je 49 jaar hebt gewoond. Waarbij de oude vertrouwde meubelen ruimte moet maken voor alle hulpmiddelen die je inmiddels nodig hebt en voor de verzorgenden bij je bed. En dan wil je daar verder ook nog je kont kunnen keren.
Je thuis verruilen voor een verzorgingshuis is als een emigratie. Weg uit de vertrouwde omgeving en de mensen die je daar verzorgen, naar twee nieuwe kleine kamers en een ander team dat je uit bed haalt en erin stopt, eten brengt, fysiotherapie, dagbesteding.
En op een ander niveau is het ook een uitdaging om de inrichting van het nieuwe huis een verbetering te laten zijn ten opzichte van de oude situatie. Er is weliswaar niet veel ruimte voor de vertrouwde meubels, maar wel voor de vertrouwde muziek, de Friesche staartklok, de schilderijen, de mooie voorwerpen die in het oude huis wegvielen tussen alle andere dingen maar hier - op vensterbank, in verlichte nissen van het wandmeubel, op het tv dressoir - juist tot hun recht komen.
Bovenstaande plattegrond is een mogelijkheid. Rollator, rol- en postoel zijn makkelijk te verplaatsen. Ruim baan voor gangpaden en toegankelijkheid slaapkamer. Oude dikke televisie wordt flatscreen, en een tweede tv in de slaapkamer kan aan het plafond worden gehangen (en staat zo dus niemand in de weg). Tafel is deels uitklapbaar. Rolstoel kan - wanneer niet nodig - vlakbij in de douche/wc gestald. Kort bezoek kan op de stoel bij de tafel, en voor langer en talrijker bezoek kunnen inklapbare stoelen worden gebruikt die anders op het balkon staan.

Moment van Rust

Nieuws uit St Michielsgestel: de poesjes hebben zich ontpopt tot feestbeesten. Het hele huis is nu hun speelplaats en zelfs het behang wordt bij gelegenheid van de muur gescheurd. Alleen voor de plantenspuit hebben ze heilig ontzag. De rust op deze foto is duidelijk zwaar misleidend. Links Chick, rechts Chucky.

Wim, Jo, Piet, Katrientje

Vier van de zes Van der Hoeven-kinderen staan erop, twee ontbreken: Willy (mijn moeder) was onderweg maar nog niet geboren en van Adriaan (de jongste van de zes) ontbrak nog ieder spoor.
Deze foto moet rond 1920 genomen in de huiskamer in de Majubastraat (Transvaalbuurt) in Amsterdam, want het meisje rechts is nu 91 en heet al jaren Katja en Wim (links) mist een voortandje - hij is aan het wisselen en is dus een jaar of 6, 7.
Fotograaf was waarschijnlijk oom Jaap (Duijker) die de kinderen van zijn zuster op de gevoelige plaat vastlegde - volgens de meneer van de fotozaak die het negatief heeft gescand is het bijzonder dat-ie thuis werd genomen. De meeste foto's op glasnegatieven zijn in een fotostudio gemaakt. Oom Jaap hoorde bij de wat meer welgestelde tak van de familie en hij kon zich zo'n camera veroorloven.
De glasplaat komt uit de nalatenschap van Wim - en is zo in Kockengen terecht gekomen bij zijn dochter Willie. (De naam Willem/Willemina was enkele generaties erg populair in de familie).

1 Mooie Kast

De verhuizing naar het nieuwe appartement in het verzorgingshuis is aanstaande, een bezoek met moeder aan IKEA op z'n plaats. Welk wandmeubelsysteem gaat het worden? We rijden langs tientallen kasten. "Dit model, maar dan niet wit (zwart, rood), maar houtkleurig," stel ik voor. "Deze kast maar dan niet met die deurtjes." "Deze deurtjes maar dan met andere grepen." Het blijkt moeilijk voor de toekomstige bewoner om de ideale combinatie te visualiseren. Dan staat er, na de interieurs maar voor de keukens, een kast in een hoek. Een mooie kast. Deze.

In 't Gips

Op de kleiclub is de Boopschaal geglazuurd uit de oven gekomen; een vrij aardig resultaat, maar wel met een barst erin. Daarom heb ik vandaag een gipsmal gemaakt van de schaal, zodat ik sneller reproducties kan maken (die dan hopelijk zonder barstjes uit de oven komen) en waarbij geexperimenteerd kan worden met glazuureffecten. Het is nu nog een beetje te netjes. Deze foto is gemaakt terwijl het origineel nog in de gipsen mal zit. De schaal wordt straks uit de mal gehaald, en de mal wordt gevuld met vloeibare klei. Het water in de klei wordt geabsorbeerd door het gips (hoe langer je het laat staan, des te meer water er onttrokken wordt aan de klei en hoe dikker de schaal wordt). Na enige tijd giet je de nog vloeibare klei af en voila! Je hebt een nieuwe vorm waarmee je dan weer van alles kunt gaan doen.

Op Visite

Britta is herstellende van de operatie waarbij beide ogen zijn verwijderd. Dat gaat niet helemaal van een leien dakje; op enkele voorspoedige dagen volgde een doorwaakte nacht omdat ze zo ziek - als een hond! - was, en hoewel de linkerkant goed geneest heeft de rechteroogkas de hinderlijke neiging nogal snel te gaan bloeden. Het helpt niet dat Britta graag met haar snuitje tegen tafelpoten schuurt. Of tegen muren, kasten, stoelpoten opbotst. De kraag vangt de schok maar ten dele op. De dierenarts heeft met een extra krammetje een ooghoek verder dichtgemaakt waardoor als het fout gaat geen dik rood plakkerig bloed maar een rozig sijpelstroompje tevoorschijn komt, maar echt geruststellend is dat natuurlijk niet. De komende dagen staat Britta daarom extra onder controle om headbangen te voorkomen. Deze foto is gemaakt door Lucie Th. toen wij daar op visite waren - ik en blinde bejaarde baby Britta, die hier lekker aan het slapen is. Want aangezien Britta zich niet bewust is van haar uitzichtloze situatie (blind, doof, bejaard) heeft zij nog veel plezier in a) eten, b) slapen en c) af en toe een ommetje.

Valentijn in St Michielsgestel

Chick en Chucky zijn nu 9 weken oud en en de fokker meldt dat alle zes katjes voor het eerst naar de dierenarts zijn geweest. De conclusie? Alle hartjes tikken keurig in de maat, de gebitjes zijn vlijmscherp en klaar voor gebruik en de rest is ook in orde.
Thuis rennen ze als gekken door de kamers, springen overal op, in en over, komen al helemaal boven in de klimwand en ook weer veilig beneden.
Foto's van boven naar beneden:
Chick,
Chucky
en
Groepsportret in Mand.

Kogel Door De Kerk

De kogel is door de kerk & de sleutel van het nieuwe echtparen-appartement van de Vier Dorpen in handen. De afspraak met de stoffeerder (vloerkleed of liever vinyl? bloemetjesgordijn of toch een streepje?) is aanstaande dinsdag, donderdag gaat er een delegatie naar Ikea Duiven om naar opbergsystemen te kijken. Het totale oppervlak is zo'n 40m2 (inclusief badkamer en keukentje) en leidraad is dat je er je kont moet kunnen keren. De vage roze strepen zijn looplijnen die vrij moeten blijven. De gemakkelijke stoelen zijn groen, bijzettafels geel, blauw staat voor wandmeubels, de flatscreen televisie is paars/roze. 1 stoel voor bezoek, enkele comfortabele (maar inklapbare) stoelen op het balkon voor wanneer er meer bezoekers komen - die kunnen dan tijdelijk op de looppaden. Als het bezoek weg is, gaan de stoelen ook weg en zijn de looppaden weer vrij). Kunnen we er iets moois van maken? Yes, we can.

Licht uit

Britta heeft een operatie ondergaan. Of liever gezegd, twee operaties: beide ogen zijn verwijderd. Nu is ze echt stekeblind, maar ze heeft geen pijn meer. En het was ofwel de ogen, ofwel De Stekker Er Helemaal Uit, maar dat is wel heel erg definitief en dat kan altijd nog. Met een beetje mazzel gaat ze nu toch nog een jaartje (?) mee. Voorlopig ligt ze - op haar eigen kussen, onder twee handdoeken en onder de drugs - te slapen en te snurken.

Als Kool

Foto van de fokker: Poesjes zijn nu 8 weken en wegen ongeveer 1 kg per stuk - al ogen ze lichter. Brannoc draagt het gele halsbandje, Briony een pluizige groene.
Ik aarzel nog steeds een beetje tussen Briony en Briana. Briana lijkt meer op Brannoc (dus dan krijg ik ik twee rustige katten die qua karakter op elkaar lijken) en Briana is ondeugender en duidelijk anders van karakter. Ik ga vooralsnog uit van de verschillen van karakter (leuker op den duur), maar ik vind Briana zo ontzettend mooi en lief. (Zie indiviuele portretten op de site.)

Briony en Brannoc

Deze gaan het worden: Briony en Brannoc. Nu nog slechts de details - balkon afschermen, klimpaal bouwen, nieuwe namen verzinnen - en klaar is Kees. Wat gaat het worden? Chick & Chuckie staat nog altijd hoog op de lijst, gevolgd door Bonnie & Clyde en Jip & Janneke (Saskia & Serge, Gert & Hermien, Elly & Rikkert, Betty & Barney).
Het leven zit tsjokvol dilemma's.

In het verzorgingshuis

wat een min of meer vrijblijvend en orienterend bezoek had zullen zijn, werd onverwacht een Serieuze Inspectie. Deze echtparenkamer komt binnen enkele weken vrij. En mijn ouders kunnen er dan in - als zij dat willen. Een kwestie van Enerzijds, Anderzijds, Maar Toch. Het is kleiner dan gehoopt, maar dat enorme donkerbruine wandmeubel rechts maakt dat de huiskamer nog kleiner lijkt. Maandat moet de officiele beslissing vallen, maar nu al is het al 99% ja. Op z'n godzegendegreeps en het alternatief is pas echt gruwelijk. En dit is best een aardig verzorgingstehuis. Kapper Tonnie knipt er 2,5 dagen per week grijze haren en de SRV-man komt ook 2x weeks langs.

Mikkie heeft dorst

Vespa gaat, Mikkie komt. En toont zich buitengewoon kieskeurig wat voedsel betreft; ik kan er maar niet achter komen wat hij lust. Konijn? kalkoen? kip? vis? pate? gelei? Niks is goed. Maar over zijn water is hij wel duidelijk: alleen Amsterdams leidingwater direct uit de kraan. Want zoals het water daar drupt, drupt het nergens.

Yoga voor bejaarden

Des Boops

De schaal is met glazuur beschilderd en bespoten en oogt nu zachtroze. Pas na het bakken zal blijken of het bedoelde resultaat bij benadering is bereikt.

Kandidaatje B

Baffling Brody, Best of Brannoc, Booming Briony, Bouncing Briana, Bonfire Bridget en Born to be Bryn - alleen aan het gekleurde koordje om hun nekjes kun je zien wie wie is. Verder lijken ze allemaal nogal op elkaar - 4 lilac, 2 creme. Ze moeten nog enkele malen hun gewicht verdubbelen voor ze het nest mogen verlaten. Op de website van de fokker kan hun voortgang gevolgd worden.

Poes, poes, poes, poespoes

Ook in poezenland zijn tantes belangrijk; deze zorgt voor de 6 kittens in St Michielsgestel waarvan er 2 wellicht bij mij gaan wonen als ze groot genoeg zijn. Tante kijkt licht verstoord. Achter haar zit Moeders, die er kennelijk meer vertrouwen in heeft dat haar kroost op hun pootjes terecht zal komen.

Luister

Esther Apituley was aangetrokken als solist op het zondagmiddagconcert van diverse mijner nichten (vol, aangetrouwd en achter-) en 1 neef die allemaal in het Utrechtse orkest Trajectum spelen. Waar de Symfonie in D van César Franck (zonder solist) welwillende waardering kreeg van het publiek, speelde Apituley na de pauze de sterren van de hemel met het Altvioolconcert van William Walton ('William wie?'). Oef, wat mooi. Ze kreeg er een staande ovatie en een druipende bos bloemen voor.

Muizennachtmerrie

Je komt je holletje uit, klaar voor een broodkruimel of een stukje kaas. Je kijkt links. Je kijkt rechts. Dit is wat je ziet.

Don't Mess With The Vess

Vespa logeert hier, want ik heb muizen. Ondanks de twijfels van de wettige eigenaar of Vespa mentaal en fysiek wel in staat is om muizen te vangen (muizen hebben, in tegenstelling tot poezenbrokjes, Pootjes en Instinct), zijn de eerste resultaten bemoedigend. Vespa ging kort na aankomst oplettend in een verre hoek op het aanrecht zitten.
Nu, na twee dagen, heb ik nog geen muizenlijkje gevonden, noch een kopje, staartje, galblaas of enig ander muizendeel. Maar ik sinds haar komst ben ik 's nachts niet meer wakker geworden van geritsel en geschuifel in de slaapkamer. Geen muis meer gezien die zich langs het electriciteitssnoer van de televisie naar boven tijgert.
Kortom: Vespa rules. En ze ligt nu waakzaam doch gezellig naast me in bed en doet haar naam eer aan. Ze snort als een brommertje.

Platteland

Radclyffe Hall RIP

De auteur van de Well of Loneliness rust alleen in het graf van haar vriendin. Haar vriendin Una Toubridge ligt in Rome, maar als ze ooit van mening verandert, dan mag ze er zó bij, aldus onze guide in Highgate cemetary.

Highgate cemetary

Filmpje

Daunt Books

Vanaf de straat zou je het niet zeggen, maar deze boekhandel is oogstrelend mooi, ook zonder boeken.

Het programma is zo vol dat de wandeling langs de Theems 's avonds moet plaatsvinden. Hier de London Eye met op de achtergrond Big Ben en de parlementsgebouwen. Innig tevreden langs de kade geslenterd na de enerverende musical in The Playhouse Theatre eventjes daarvoor.

La cage aux folles

Travelgar Square

Deze meeuw vertrekt en ook wij houden de optocht voor gezien en spoeden ons naar een Starbucks bij Piccadilly. L staat in de lange rij voor koffie - een tweede stap op weg naar zaligverklaring wat mij betreft.

Nieuwjaarsparade

En BB is erbij!