Hier leuker dan bij oma.
Ons huis
Eigenlijk moet je wat verder van het huis af staan voor een goede indruk, maar dat is lastig - er staan wat ruïnes in de weg.
Gelukt!
Flitsende vlucht, snelle bagage, en hup de taxi in naar de haven. Alwaar L. klaar stond met de tickets. Meteen het schip ingedoken. Trossen los!
Zoiets, dus
Ik hang nog in de lucht, maar de eilanden voor de Dalmatische kust groeten mij. Een van hem is Hvar, een dropsliert van een eiland.
En voort gaat het weer
Op weg naar Split, waar ik L zal treffen - hopelijk halen we de veerboot naar Hvar. Anders wordt het rondhangen in het fraaie Split tot de volgende afvaart. Het zal erom spannen!
Artemis, het poesje dat kan praten
Als je iets tegen Artemis zegt, praat ze terug. Met overgave. Ze voeren goede gesprekken over het weer, de moeizame verhouding met haar zuster Athene en de toestand in de Balkan. Heel verhelderend.
Annisha en de meisjes
Opnieuw in de lez bar, nu niet alleen met de boys. Maar ook met de studente die niet bang is voor volwassenen.
Pagina 4
Vandaag hebben onze (Amerikaanse, in Amsterdam studerende, in Zagreb op excursie zijnde) studenten de krant gehaald. Gisteren was de eerste echte lentedag en zij zaten op het gras in een park. Daarvan is een foto gemaakt door een langskomende fotograaf. Niet alleen vanwege de lente naar ook omdat er in Zagreb nooit iemand op het gras zit - daarvoor ligt er veel te veel hondenpoep.
Sexual education
Met 25 personen en de powerpoint geprojecteerd op muur, plafond en verwarmingsbuizen; wij zijn op bezoek bij CESI, centrum voor educatie, counseling en research. De Kroatische regering leunt sterk op de ideeën van de RK kerk voor seksuele voorlichting op scholen. Wat neerkomt op: geen seks voor het huwelijk en masturberen ondermijnt het christelijk geloof.
Geheugen
Vanmiddag bezocht ik het Muzej za umjetnost i obrt (Museum for Arts & Crafts, zeg maar Kunst, Meubels en Andere Dingen) aan het Maarschalk Tito plein. Buiten scheen de zon en met een klas zesjarigen (elders in het gebouw, maar wel vaag hoorbaar) was ik zo ongeveer de enige bezoeker. De suppoosten waren buitengewoon vriendelijk en dwingend wat betreft de route die ik diende te volgen. Misschien kwam dat door de oudsocialistische traditie van het land, misschien omdat ze, als ik een zaal betrad, snel het licht aandeden om het, zodra ik de volgende zaal binnenstapte, weer snel achter mij uit te schakelen. Kennelijk was het not done om met mij in een zaal te verkeren, want de museummedewerkers bleven nadrukkelijk uit zicht, al zag ik wel regelmatig een suppoost om het hoekje van de zaal gluren of ik al aanstalten maakte om door te lopen.
Toen ik na twee verdiepingen naar beneden wilde gaan, werd ik door een van de suppoosten (streng doch rechtvaardig) nog een trap omhoog gestuurd. En terecht, want ook daar wachtte een collega om speciaal voor mij het licht aan- en uit te doen. Ik was op de afdeling Dingetjes aangekomen: glazen, torenklokken, pillendoosjes, minitieus uit ivoor gesneden afbeeldingen en een vrouwenbeen van zo'n 12 cm lang (aansteker? cocktail-lepeltje? cocaine-container?). Hier werd ik overvallen door een gevoel van mededogen met al die fraaie trivia die hun vitrines lagen te liggen, en bijkans nooit bekeken, want te hoog, te ver, te veel.
Het gaf me een sterk Marc-groet-'s ochtends-de-dingen gevoel en daarom heb ik alle objecten elk minstens een seconde lang mijn volledige aandacht gegeven en gegroet om ze zo aan de vergetelheid te ontrukken, terwijl de suppoost af en toe om het hoekje keek of ik al klaar was. Als je ooit in Zagreb bent, ga dan vooral naar de bovenste verdieping, net onder het dak en groet voor mij het vrouwenbeen in de vitrine. Zij Is Niet Vergeten.
Nela says hi
Voor de deur van de Lezbisjka Grupa Kontra, waar ook de lesbische bibliotheek is en waar ook het lesbische koor wekelijks oefent. Nela zingt zelf niet, maar werkt voor het The Centre for Women War Victims, twee deuren verderop.
Sneeuwwitje
In de kathedraal van Zagreb ligt kardinaal Alojzije Stepinac in een glazen huisje. Omringd door biddende vrouwen en brandende kaarsen en marmeren bordjes met 'hvala' - bedankt.
Fokke. Of Sukke.
Loop ik op de Ulica Mihanovica, en wie blijkt daar een instituut voor gretig lerende kinderen te hebben?
Boekhandel Booksa
Terwijl wij buiten boekhandel Booksa naar frisse lucht stonden te happen (in de boekhandel werden ongenadig veel sigaretten weggepaft), nam Jill afscheid van al haar strijdmakkers. Volgens Evan kan dat makkelijk drie kwartier duren, maar voor ons kwam ze al na zo'n tien minuten naar buiten. Daarna zijn wij met zijn allen naar huis gewandeld, de heuvel opgeklommen (het went - hij lijkt allang niet meer zo steil als de eerste dag), en nu lig ik in mijn bed, met een extra deken en Athena op mijn voeteneinde.
Evan says hi
En alsof mijn haar en kleren nog niet rokerig genoeg rookten, togen wij daarop naar boekhandel Booksa, waar een poëziebundel werd gepresenteerd door een vriendin van onze gastvrouw Jill. De Frans ogende meneer op de foto is Evan, de man van Jill. Hij is Amerikaan en werkt als econoom voor de Centrale Bank van Kroatie. Voor een Kroatisch (dus laag) salaris. Zowel hij als Jill zijn idealistisch en activistisch angehaucht en zo ook in het derde-weg communistische Joegoslavie terecht gekomen. Het zijn buitengewoon aardige en hartelijke mensen.
In de lesbische bar
Z. wees ons een lesbische bar, voor hij zelf naar zijn vriend ging. Met Paul en Kevin - twee middelbare mannen en ik word er ook niet jonger op - klommen wij de trap op. En bekeken knappe jonge meisjes vanachter onze glazen mineraalwater met een schijfje citroen. Stappen met de boys.
Zvonomir says hi
Zvonomir lijkt in elk geval niet op Godot. Naast hem Kevin. En daarnaast, helemaal rechts, Paul. Zvonomir is de baas van het Queer festival dat sinds 5 jaar elk jaar in Zagreb wordt gehouden. De betekenis van 'queer' wordt daarbij bewust ruim gehouden; in Kroatie valt een alleenstaande moeder met een Chinees kindje daar ook al onder. We gaan proberen om volgend semester een stuk of vier van de studenten een Ronde Tafelpresentatie te laten doen op het festival in oktober. Het thema van 2008: Crime, Sexuality & Gender.
Wachten op Zvonomir
Op het grote plein wachten wij op Zvonomir. We zijn niet de enigen: dit plein is gemaakt voor ontmoetingen, en wij weten niet hoe Zvonomir eruit ziet.
Glyptoteek
Museum gevonden. Een gipsafdruk van een middeleeuwse ridder. Met pijl en boog. In een totaal verlaten zaal. Ik mag straks zelf het licht uitdoen.
Jill Says Hi
Dit is Jill, onze gastvrouw in Zagreb. Ze woont met man en zoon in een huis op een heuvel (elke avond klimmen Kevin en ik hijgend omhoog) en ze werkt veel vanuit huis, zoals nu. Er zijn ook 2 lapjespoezen, Artemis en Athena, zusters die elkaar niet kunnen luchten of zien en het huis tussen hen tweeen verdeeld hebben. Artemis heeft de huiskamer en Athena de bovenverdieping, en de keuken is het strijdtoneel, want daar staat het eten. De favoriete pesterij schijnt te zijn om voor het kattenluikje naar buiten te gaan zitten zodat de ander er niet meer langs durft. Niets menselijks lijkt hen vreemd.
Katarinakerk
Roze met suikerwerk, de Katarinakerk in Zagreb. Wij mochten er even in, na afloop van de dienst voor de gelovigen maar voordat de koster de tent dichtgooide. Misschien niet de moeite waard om een foto van te nemen ( de kleuren roze-met-wit komen hier niet erg goed uit) , maar soms laat een mens zich nu eenmaal meeslepen. En bovendien is het de kerk van mijn naamgenote.
De man die niet veroordeeld werd
Het graf van president Tudjman - Kroatisch nationalist, eerste president van die staat met erg vuile handen die slechts ontsnapte aan berechting door het oorlogstribunaal in Den Haag door, uiterst onsportief, in 1999 te overlijden. Hij ligt in een enorm, spiegelglad graf prominent begraven in de schaduw van de hoofdingang van Zagrebs fraaiste begraafplaats. Zie ook dit artikel
Begraafplaats Sjiek de Kriebel
De arkade zonder levende zielen, maar vol beelden, plakkaten en bloemen her en der. In Kroatie leeft het verleden. En Iedereen die Iets Betekent heeft, die ligt op deze begraafplaats.
Als een echte Kroaat
Bij de kapper voor een milde make-over. De kapster en haar assistente (die niet meer mocht doen dan de vloer vegen en gevallen haarclips van de grond rapen) spraken samen ongeveer 10 woorden Engels. Genoeg om haar duidelijk te maken dat ze a) mijn haar moest verven en b) met het knippen haar gang mocht gaan. Met beide is ze vol overtuiging aan de slag gegaan. Het resultaat? Een stevige schedelmasage, kortere bakkebaarden dan ik had verwacht en talkpoeder op een dikke kwast over je gezicht bij het wegvegen van overtollige haren. En bovendien werd mijn hoofd gestofzuigerd nadat het gewassen was. Of dat was om extra water af te zuigen of om loszittende haren te verwijderen, kon men mij niet duidelijk maken. Een belevenis was het wel. En zo'n 20 euro goedkoper dan in Amsterdam, dat ook.
Daar is de tram!
Lijn 12 brengt ons terug naar het hotel. En dan gaan Kevin en ik, met onze koffers en rugzakjes, op zoek naar het huis van Jill. Want daar gaan we slapen. Morgen naar de Kroatische kapper, die hier Frizer heet (een kapper die je haar heel erg kort knipt, zou dan Breezer Frizer moeten heten, stel ik mij zo voor).
(Iets later. Ik zit net mijn laptop in een leunstoel in het huis van Jill. Het was een flinke klim omhoog (Zagreb heeft heuvels). Jill is er nog niet, maar haar twee lapjeskatten wel. De huisbazin die beneden woont heeft ons binnengelaten. Zij spreekt alleen maar Kroatisch, en legde ons iets uit over de katten en de deur. Het kwam erop neer (besloten wij na enkele minuten totale spraakverwarring) dat de deur open moest blijven, of dicht, maar niet allebei. Voorlopig kiezen we maar voor dicht. De poezen kunnen er goed mee leven; eentje zit nu luid snorrend op de leuning van mijn stoel.
Groeten uit Zagreb
Gegeten bij Mexicaanse Kroaat, vlakbij het hippe plein in het centrum van de stad. Zagreb oogt eerder middeneuropees dan mediteraan, niet heel erg arm maar ook niet booming, veel gebouwen zouden een opknapbeurt kunnen gebruiken. Wie de man op het paard is in het midden weet ik nog niet, maar morgen om kwart voor twee hebben we daar afgesproken met de groep en onze gids, Amina, neemt ons ergens mee naartoe voor de lunch. Na al dat Mexicaanse eten denk ik daar nog maar even niet aan.
De techniek staat voor niets
Alistair heeft een nieuw speeltje: de smalle iPod waarmee je touch-screenend alles kunt doen, behalve bellen. Boy en Toy maken het goed.
Lee says hi
Lee Alden is even in Nederland. Lee woonde jaren geleden in Amsterdam met haar partner Peg, verhuisde terug naar Vermont en reist nu door de wereld als facilitator van Byron Katie's The Work. Wat dat precies inhoudt, weet ik ook niet, maar Lee doet het kennelijk goed, want ze was stralend en staat op Byron Katie's website als facilitator (klik hier om haar daar te zien).
Mama Cash Badkuip Race
.jpg)
.jpg)
.jpg)
.jpg)
.jpg)
Helen, Abi, Elspeth, Morgan - vier studenten van SIT Study Abroad Amsterdam deden mee als team aan de badkuip estafette van Mama Cash in de Lijnbaansgracht. Hoewel opmerkelijk veel getroffen door tegenslag - als laatste weg bij de start en twee keer gezonken - en haalden zo'n 800 euro op voor het Goede Doel, zonder zelf longontsteking op te lopen.
Niet zo...
Maar zo!
Vorige week beloofde ik een foto van een gecoifeerde Mickey. Daarbij had ik de look voor ogen die hij een paar jaar geleden had, toen zijn lijf getondeerd en zijn pootjes, staart en kop nog wild behaard waren gebleven. Maar inmiddels wordt Mickey geplukt door iemand met kennis van zaken en ziet hij er uit als een middelbare heer, met een evenwichtig harenpak.
Kamer 16
Ze hebben geen spreekuur in het verpleegtehuis waar mijn moeder sinds een week woont - je mag de hele dag door op bezoek komen, maar dat is een schrale troost. Mijn vader komt elke middag langs, maar ook dat is een schrale troost. Dat er vrij snel mensen voorhanden zijn om je naar de wc te brengen, is een schrale troost. Dat niemand je krant zal stelen omdat geen van de medebewoners een krant of een boek leest, is een schrale troost. Huis weg, eigen kamer weg, verhuisd naar een institutie vol vriendelijke verzorgers met een Veluwse tongval. Het valt niet mee.
Abonneren op:
Posts (Atom)
