Herk's

Verboden aan te meren

2012-02-12T18:21:00.000+01:00

Kat op het ijs. Ik krijg nu al nachtmerries over verschrikkelijke verdrinkingsdoden als het straks gaat dooien. Een sprintje naar wat meerkoeten die in een wak op het zwarte water dobberen... kat glijdt door, verdwijnt onder het ijs... Chicky blijft als weesje achter.... en dan wordt ik zwetend wakker.

Voorlopig valt het wel mee: het ijs is dik genoeg om een personenauto te dragen. En Chucky zit nu te mauwen voor de deur van de sauna. Warmte bevalt hem nog altijd beter.

Ze rijden m toch.

2012-02-11T09:10:00.001+01:00

Arreslee races in Gaasterland

2012-02-06T23:36:00.002+01:00

Arreslee racen in Gaasterland: fraai winterweer, kleurig opgetuigde paarden, een startmeester in beige jas, veel bontmutsen en baarden (wel zo praktisch, bij deze temperaturen) en een defilé van de deelnemende aanspanningen.

De Kamer

2012-02-02T16:25:00.006+01:00

Inmiddels heeft het bureautje van Adriaan gezelschap gekregen van de prullenbak van Hanneke (uit Alkmaar), de beddensprei van Willie en Egbert (uit Beekbergen) en de stoel van De Liefde (uit Bemmel). De platenspeler is een bijkomstige bonus - authentiek maar helaas lijkt de opwindveer gebroken. Wellicht kan broer dit fixen?
Het kleed moet nog vervangen maar er is geen haast. Er is ruimte voor meer passende prenten aan de muur - niet in de zin van andere maar van meer.
De kamer raakt steeds verder aangekleed. Dit is een leuk spelletje.

Thema

2012-02-01T23:36:00.003+01:00

Leuk is dat, zo'n eureka-momentje. Wat eraan vooraf ging: Ik reed in mijn auto langs de duinen ergens bij Egmond en zag in een flits een door de late middagzon beschenen Schotse hooglander boven op een duin. Wow. Ik pleurde de auto langs de weg en holde het duin op, camera in de aanslag. Toen ik vlakbij kwam stond de koe in de schaduw te grazen.

Ik wachtte geduldig in de snijdend koude wind t0t de koe - of een van haar twee vriendjes - weer in het fraaie strijklicht zou gaan staan, met het desolate duinlandschap als achtergrond. Wel hinderlijk dat er links van die lelijke flatgebouwen stonden. Jammer ook dat de zon steeds verder zakte en de kans dat er een zonnestraal op een koeienkop zou vallen steeds kleiner werd. En dan - weer een beest op mijn blog? Schapen, honden, katten, paarden en nou weer een koe - maar ik ben geen natuurfotograaf. Dat is niet echt mijn ding. Onbevredigd kleumde ik terug naar de auto.

Komt het eureka-momentje - vanavond in café Rosereijn. Ik realiseerde me daar opeens dat ik regelmatig foto's maak waarin beesten in een door de mens gemaakte, gecultiveerde omgeving zijn. Ik zou het zelfs wel een soort thema kunnen noemen. Dus die lelijke gebouwen, die horen er bij. Eenmaal thuis: snel kijken of ik überhaupt foto's heb waar de huizen op staan. Dat bleek er eentje te zijn - deze. Nu klopt het beeld opeens wel. En wat zie ik daar: op één koeienkont schijnt warempel nog een heel klein beetje zon.

Blast from the past

2012-01-28T20:26:00.005+01:00

De buitenbak wordt gevaarlijk voor de paarden als het eenmaal vriezen gaat - het zand wordt eerst bultig en dan keihard en voor je het weet verstapt Feye of Melvin zich en loopt een beenblessure op.

De eg is (via Marktplaats) gekocht in Brabant. Hij is roestig en zwaar maar dat zou je niet zeggen als je Feye ervoor ziet stappen. Voor hem weegt het bijna niets. Na een half uur eggen is er van hem nog geen zweetdruppeltje afgevallen, wat je niet kunt zeggen van Inge die ernaast loopt.
Voor mij is dit beeld een soort 'blast from the past' - toen ik klein was, woonde ik in een huis dat uitkeek op velden die eigendom waren van Het Hooge Land. Het Hooge Land was een stichting voor (onder andere) oude boertjes op de Veluwe die niet meer thuis gehouden konden worden. Op Het Hooge Land waren twee Belgische trekpaarden waarmee geploegd en geëgd kon worden en allerlei andere dingen die je met Belgische trekpaarden kunt doen.

Ik vond het indertijd volkomen normaal om een paard met ploeg of eg door het land te zien gaan - pas jaren later realiseerde ik mij dat het ook in de jaren 60 en 70 geen alledaags gezicht meer was. Ik had het tot vandaag ook al decennia niet meer gezien.
Maar nu dus wel. In een half uurtje is de buitenbak geëgaliseerd. Het zand rul en los. Voor de katten is dit een kattenbak die qua omvang thuishoort in het Guiness Book of Records.

Geachte cliente, t'is lente

2012-01-28T18:48:00.003+01:00

Er is nog geen winter geweest en de eerste lammetjes zijn alweer gearriveerd. Buurman Schaap (zo heet-ie echt) heeft vier drachtige Suffolk-schapen gekocht en vernoemd naar zijn vrouw en drie kleindochters. Inmiddels is er eentje niet meer zwanger. Zij heeft het leven geschonken aan een stevige tweeling (broer en zus, of rammetje en ooitje zoals schapologen dat noemen). Beiden gezond en geboren op donderdag 26 januari.

Het was zo schemerig in de stal dat de autofocus niet werkte. Ik heb op de gok de afstand ingesteld en geflitst. Gelukkig leken ze dat niet erg te vinden. Suffolk-schapen zijn sowieso niet erg op mensen - flits of niet, ze komen niet naar je toe om eventjes achter de oortjes gekriebeld te worden. Dus het is geen enorm schattige foto geworden zoals je dat bij lammetjes eigenlijk zou willen. Voor lammeren die anderhalve dag geleden geboren zijn, zijn het eigenlijk enorme bulken van beesten - enorm. Blij dat ik die niet hoefde te baren. De natuurlijke moeder (ze heet Etty) had er gelukkig geen problemen mee.

Rusthuis voor honden

2012-01-27T10:44:00.003+01:00

Zolang ze nog met een soepele sprong op dit hoogste stand van het hoog/laagbed kan springen, heeft ze het niet nodig, maar Quincy vindt het nu al prettig toeven in het verpleegtehuis. Zachte slaapplaats, prima uitzicht, liefdevolle verpleegstertjes - dit moet het Walhalla zijn.

Veel Bekijks

2012-01-24T14:09:00.003+01:00

Amsterdam, Beatrixpark. Deze sculptuur vast gemaakt om het Ondergronds Verzet te verbeelden. Geïnspireerd door de Tweede Wereldoorlog, of in de Jaren 60 als verzet tegen de autoriteiten. Al die gebalde vuisten hebben in elk geval iets met basis, van onderop, revolutie en verzet.
Het is een inspirerend werk want elke keer als ik er langsloop - wat vroeger vaker gebeurde omdat ik er vaak met de hond wandelde - heeft iemand er wel iets mee gedaan. Ballonnen aan vastgebonden. Vuisten met rode verf gekleurd. Slingers aan gehangen. Of handtasjes.

Dit keer mag ik. Ik beklad het kunstwerk digitaal - ter herinnering aan het wakend oog van de massa's in een tijd waar bijna iedereen een camera op z'n mobieltje heeft. En de rest wordt wel door bewakingscamera's in het oog gehouden.

In. Uit. In. Uit. In.

2012-01-21T12:02:00.003+01:00

Als ze de wind voelt, duikt ze ineen - maar een geopende deur is onweerstaanbaar en Chick glipt naar buiten. Het regent. Even later wil ze weer naar binnen. Sommige dagen kun je gewoon geen duurzame beslissing nemen. Chuck wandelt de keuken binnen en bekijkt zijn zus met enige belangstelling. Hij wil haar gezellig het huis doorjagen maar dan moet ze wel eerst binnenkomen.

Met een kleine aanpassing is het versje Spleen van Godfried Bomans toepasselijk:

Ik sta mij voor het vensterglas
onnoemlijk te vervelen.
Ik wou dat ik twee poezen was,
dan kon ik samen spelen.

(Bomans werd geïnspireerd door de slotregels van een gedicht van Friedrich Torberg uit 1938: 'ich möchte alles, was ich fühl, nicht fühlen / und ganz allein sein ... Nein, nicht ganz allein: / ich möchte gern zwei kleine Hunde sein / und miteinander spielen.)

Onvoorstelbaar mooie foto's van Siebe Swart in Huis Marseille

2012-01-19T11:43:00.000+01:00

Droogschudden

2012-01-15T14:24:00.000+01:00

Quincy springt worteltak achterna bij Rode Klif

2012-01-15T14:16:00.000+01:00

Na

2012-01-14T15:53:00.001+01:00

Voor

2012-01-14T14:23:00.001+01:00

De Kamer

2012-01-08T21:38:00.005+01:00

In Friesland schreeuwt een kamer om een eigen, prettig karakter - en daaraan moet gehoor gegeven worden. In deze kamer moet je lekker kunnen slapen, maar je moet er ook goed kunnen zitten, prettig kunnen werken, of de laptop openklappen en bloggen. Er moet, kortom, een hoop gebeuren. Het bed staat er. Nu is het tijd voor een schrijftafel.

Op de foto staat een Engels cylinder of roll-top desk - ook wel pigeon hole genoemd vanwege de vele opbergvakjes. Volgens het office museum werd dit soort bureaus gebruikt vanaf 1871. Rond de Eerste Wereldoorlog verloor de pigeon hole desk snel terrein aan andere soorten bureaus, 'the chief objection being the fact that it becomes a receptacle for important papers which are forgotten.' Maar bij kleine bedrijfjes en particulieren hielden deze bureaus langer stand.

Dit exemplaar is gevonden via Marktplaats en werd gekocht van Rob Holla, die het weer erfde van zijn vader: Adriaan Holla, woonachtig aan de Slatuinenweg in Amsterdam. De Slatuinenweg is een kort straatje met lage huisjes, uitkomend op de Admiraal de Ruyterweg, in het verlengde van de Willem de Zwijgerlaan. De familie Holla woonde er jarenlang met 8 kinderen, dus een het is begrijpelijk dat Adriaan een klein, compact bureautje koos. Hij had het tientallen jaren in zijn bezit. Het is een mix van keurig eiken, net verlijmde houtverbindingen, waaibomenhout op de onzichtbare plekken en liefdevol uitgevoerde reparatietjes.

Aan de onderzijde van het bureautje zat deze sticker:

Op het internet vond ik dat dit bedrijf tot in de jaren 1970 was gevestigd aan 2-4 Ash Lane, Rustington, West Sussex, England. Maar daar houdt het spoor op - ik heb verder niets kunnen vinden over dit bedrijf.

Maar het bureautje van Adriaan heeft zijn nieuwe bestemming gevonden en zal in de loop van het jaar worden aangevuld met de bijbehorende parafernalia. Een bureaustoel, bijvoorbeeld. En een prullenbak.

Regressie

2012-01-06T22:33:00.003+01:00

Chucky houdt van kleine, warme ruimtes. In een doos. Onder de deken. En hij is niet krenterig - hij mag graag delen. Truien, bijvoorbeeld.

Balen...

2012-01-01T21:18:00.002+01:00

Uitpuilend mandje, maar Chucky was eerst. Voor zijn zusje is eigenlijk geen plaats meer. Hoog tijd voor een tweede bedje.

Een soepele jaarwisseling en een mooi 2012!

2011-12-31T19:42:00.001+01:00

Het uitzicht van tante Katja

2011-12-29T15:01:00.005+01:00

Amsterdam, Slotervaart, 29 december. Alle struiken zijn uit het plantsoen verwijderd, het speeltuintje is gedemonteerd en alles is afgevoerd door mannen van de gemeente. De laatste kraakwacht heeft zijn flat verlaten en de ramen en deuren beneden zijn dichtgetimmerd. Het wachten is op de slopers; en die wachten ongetwijfeld op het nieuwe jaar.

Het uitzicht van tante Katja

2011-12-29T14:51:00.003+01:00

Amsterdam, Slotervaart, half november. Deze foto werd half november (2011) gemaakt door nicht Tineke. Dit is het plantsoentje waar tante Katja al meer dan vijftig jaar op uitkijkt, en het hier is het nog intact. Het is in die vijftig jaar steeds mooier geworden, want de bomen zijn in vijf decennia gegroeid tot grote gelukkige bomen - even gesteld dat bomen behalve groot ook gelukkig kunnen groeien.

Maar de idylle is schijn: Slotervaart (prachtwijk, krachtwijk, Vogelaarwijk) gaat op de schop. In het kader van de stadsvernieuwing moeten de flatgebouwen links en rechts op de foto tegen de vlakte en het plantsoentje word platgegooid. Er gaan nieuwe woningen worden gebouwd, en het plantsoentje wordt opgedeeld in achtertuinen. Het moge duidelijk zijn: 't groene gras gaat wijken voor schuttingen, tuinhuisjes, betegelde terrassen en tuinkabouters.

Kijk maar goed. Dit gaat verdwijnen.

Aan de slag op 2e kerstdag

2011-12-26T10:26:00.001+01:00

Een onverwacht wintercadeau

2011-12-23T23:28:00.010+01:00

Het onverwacht wintercadeau begint vorm te krijgen. De veer is schoongedremeld en glanst aan de onderzijde. Aan de bovenkant blijft hij bruin. Niet omdat ik het dremelen moe werd maar omdat ik dat aardig vind aansluiten bij het bruin van de wortels die erop komen.

Bij Xenos vond ik een handzaam metalen vierkant voetstukje, kerstledlampjes lagen bij Dieuwkes Hobby en Kado Shop in Beetsterzwaag en Praxis leverde de Alabastine vloervuller. De elektrische draad van de kerstlampjes loopt door een stukje tyleenslang dat nog in de garage lag. Het puur natuur seringenwortelbosje wordt nu - heel Hollands - bijkans overwoekerd door cement, staal en metaal. Ik heb er vele uren knutselplezier aan beleefd.

We kunnen al bijna spreken van een kerststukje. Het vloertje moet nu verder drogen en daarna ga ik het hoogglans zwart verven - om het licht van de lampjes in de wortelstruik te reflecteren. En dan hoort de zwarte tyleenslang er wat meer bij. Met een beetje mazzel staat mijn kerstchampignon vóór 2e kerstdag te stralen in de kamer.

In Amsterdam wordt geblowd. In Heerenveen....

2011-12-23T12:39:00.001+01:00

Ook namens die kippen die buiten beeld bleven

2011-12-23T10:53:00.002+01:00

Je kunt het doen, je kunt het laten, maar elk jaar moet er toch weer dat Besluit vallen: Kaarten sturen? Geen kaarten sturen? En zo ja, wat dan? Er zit iets huiveringwekkends aan zelfgeknutselde kerst- en nieuwjaarskaarten. Enerzijds is het truttig, anderzijds toch-ergens-best-wel-hartverwarmend. We gaan voor dit jaar wederom voor de hartverwarmende truttigheid. In dit geval een groepsportret met dieren. De aandachtsboog van de meeste beesten is fors korter dan die van een drie-jarig kind, dus met 7 beesten op de foto gaan is een uitdaging. Na het indrukken van de knop had ik 5 seconden om terug te hollen, plaats te nemen op de bank en de katten te belemmeren om te ontsnappen. Maar dat het resultaat een soort van zootje is, was ook de bedoeling.

De paarden en de honden paaien we met - zorgvuldig buiten beeld gehouden - winterwortels. Daar zijn ze dol op. Inge deelt ze uit, vandaar dat zij hier het hartverwarmend middelpunt is. De kip heeft geen keus; zij ligt klemvast aan de borst. Bij katten ligt het uiteraard wat lastiger. Chucky berust, Chick staat op punt van ontsnappen. Buiten beeld bleven Foppe, Bolletje en Henny.

Voor de volledigheid, dit zijn, van links naar rechts, op de bovenste rij: Melvin, Feye. Middelste rij: Inge, ik, Roesjka. Onderste rij: Quincy, Puntje, Chuck, Chicky.

Een onverwacht wintercadeau

2011-12-19T23:59:00.002+01:00

Geheel in lijn met de geest van het seizoen: de seringwortels worden onderdeel van een kerststukje. Een champignonvormig kerststuk.
Dit wordt de stam: de veer uit de schokdemper van een opel astra, gevonden en voor tien euri gekocht bij een sloopbedrijf op een industrieterrein bij Sneek. Een mooie bolle vorm - wat een sierlijk ding zit daar verstopt in een astra. Maar hij was ook erg roestig - deze foto is genomen na een nacht weken in een sodabad, staalborstelbeurt en twee uur schuren met grof schuurpaper. Dat zet nog niet veel zoden aan de dijk, want ik wil de glans van metaal naast het doffe bruin van de wortelbos. Morgen ga ik op zoek naar een krachtig ontroestingsmiddel: rustyco.

Een onverwacht wintercadeau

2011-12-19T22:36:00.002+01:00

Een onverwacht cadeau - het wortelstel van een sering. Om omgekeerd in de vensterbank te leggen bij wijze van Puur Natuur. Een speciale verrassing van W., van wie ik nu vermoed dat háár vensterbanken uitpuilen van de seringwortelstelsels, al weet ik dat natuurlijk niet zeker.

Een wortelstelsel in de vensterbank - ik weet niet. Ja, ik weet dat puur natuur en vogue is. Geen woninginrichter of er staat wel een verzameling uit wrak- of steigerhout getimmerde keukentafels te pronken. Maar nog niet bij mij. Bovendien is mijn vensterbank wat aan de smalle kant voor dit object.

En toch.... de vorm is intrigerend. Een soort vogelnest met een dikke stronk in het midden - daar is wat mee te doen. Zoveel warrelige natuur schreeuwt om strakke cultuur. Een dikke cylindrische veer bijvoorbeeld, zoals je die bij schokdempers wel tegenkomt. Knutseltijd! Wordt vervolgd.

Chick springt

2011-12-18T19:24:00.003+01:00

Chicky bovenop de kast van de slaapkamer, 2,70 meter bover de vloer. Ik was benieuwd hoe ze weer naar beneden zou komen - ik weet dat ze het kan, ze deed het eerder, maar ik had het nooit gezien. Helaas had de Chick geen zin.

Ik vroeg Inge om te komen en achter de deur, laag bij de grond, interessante krabgeluiden te maken. Chick keek geïnteresseerd toe. Geen haar op haar hoofd dacht eraan af te dalen. Waarschijnlijk voelde ze dat de show dan meteen zou zijn afgelopen. Na drie kwartier met de camera in de aanslag te hebben gezeten zat ze nog steeds tevreden op de kast.

Uiteindelijk besloot ze toch nog onverwacht om af te dalen door een sprong op mijn linkerschouder. Ik kon nog net de camera richten terwijl ze met een elegante boog uit beeld verdween.

Dat je het maar weet

2011-12-17T10:38:00.000+01:00

En de beste wensen voor 2012!

2011-12-15T14:19:00.000+01:00

De draad weer opgepakt

2011-12-09T14:48:00.000+01:00

Een tijdje heb ik niet over de Atlas der Neederlanden geschreven. Maar nu pak ik de draad weer op. Wat is er sinds eind augustus allemaal gebeurd?

De grote restauratieronde is klaar. Alle kaarten zijn schoongemaakt, vlekken zijn, waar mogelijk, verwijderd, scheuren zijn geplakt, rillen platgestreken en rafelige randjes verstevigd. Sommige kaarten zijn (nog) niet teruggezet - die gaan gebruikt worden op de tentoonstelling in 2013. Alle kaarten zijn door de firma Pictura Imaginis in hoge resolutie gefotografeerd en dus gedigitaliseerd.

Omdat er van de Atlas een facsimile uitgave komt, wordt aan de kwaliteit van het beeld zeer hoge eisen gesteld - veel hoger dan wanneer de beelden voor studiedoeleinden in een digitale beeldbank worden opgeslagen. Van de ongeveer 600 gedigitaliseerde kaarten zullen er zo'n 80 opnieuw gedaan moeten worden. Bij sommige kaarten kan met een iets andere belichting voorkomen worden dat er hinderlijke schaduwtjes van rillen en vouwen te zien zijn. En sommige kaarten zijn alleen perfect in beeld te brengen als ze je ze eerst uit de band haalt. Mogelijk komt er daarom ook een kleine tweede restauratieronde, waarbij specifieke vouwtjes gladgestreken moeten worden voordat de kaart weer gefotografeerd kan worden. Dat gaat de komende maanden gebeuren.

Conservator Jan Werner heeft ondertussen heel hard doorgewerkt. Over bijna alle kaarten is nu een begeleidende tekst. De eerste helft van het 2012 gaat hij verder met gegevens verifiëren, de teksten op elkaar afstemmen, en het geheel finetunen. Dan kan ook begonnen worden aan zaken als index, en als het liefst ook een bladindex. Dat is een overzichtskaart die aangeeft waar kaarten van zijn, en op welke bladzijde je ze kunt vinden. Zoals deze:

Leuke klus voor een stagiair!

Eenmaal, Andermaal..

2011-12-02T19:56:00.005+01:00

Mijn eerste veiling, ooit. Bij Bubb Kuyper in Haarlem worden boeken en prenten geveild. Vandaag ook benefietveilen voor musem Meermanno. Dat is het prachtige boekenmuseum in Den Haag dat van de regering opeens met terugwerkende kracht een zeker percentage 'eigen inkomsten' moet genereren. Het nieuwe culturele klimaat met die akelige koude waaiende wind.

Vrienden van het museum hebben boeken ingebracht die geveild worden en de opbrengst is voor Meermanno.
Hier de mensen van de veiling aan het werk. Dat gaat uiterst geconconcentreerd zonder pauze, uren door. Links de veilingmeester. Daarnaast een junior klerk (bestaat dat woord nog? Het klink Dickensiaans maar zo voelde het daar ook, ondanks de laptops) die alles administreert op de computer. Daarnaast een senior, die met een echte vulpen prijzen en bieders noteert, maar soms zelf ook namens een derde partij op een boek of prent biedt.

Daarnaast een junior, die boeken of prenten die dan ander de hamer komen, omhoog houdt, meestal in zuurvrij doorzichtig kunststof hoesje. De man met zijn armen over elkaar doet hetzelfde, maar dan met de grote prenten - hij heeft nu even niets te doen. Geheel rechts de dames die op 1 computer en in real-time de biedingen doen die via het internet binnenkomen. Opvallend aan de heren is hun uiterst originele en gevarieerde keuze in dassen. De waan van de dag heeft op hun dassenkeuze duidelijk geen invloed.

Aan het einde van de middag was er 18.000 euro binnen voor Meermanno. Met de andere acties (waaronder een andere wervingsactie onder de intrigerende titel: 'boek zoekt vrouw') heeft Meermanno de verplichte 'eigen inkomsten' voor 2011 binnengehaald.

En voort gaat het, razendsnel en onverbiddelijk. Aan het einde van de dag had Meermanno 18.000 euri opgehaald. Daarmee - en met andere acties - hebben ze de vastgestelde eigen bijdrage voor 2011 weten binnen te halen.

Divina Lavinia (2)

2011-12-02T19:52:00.000+01:00

Divina Lavinia

2011-12-01T23:14:00.004+01:00

Lavinia Meijer, lady van de hippe harp,
trad op in Amsterdam West met een mimimal music programma- met o.a. Philip Glass, en Wim Mertens. Getransponeerd van piano naar harp door Lavinia. Een aantal stukken speelde ze quatre mains met Feico Deutecom - zij op harp, hij op vleugel. Lucie schreef er over op haar blog.

Ik moest kiezen - vond ik - tussen een foto waarin Lavinia uiterst geconcentreerd, gepassioneerd en fotogeniek versmelt met haar hemelse harp, en een foto van het moment waarop Lavinia en Feico net klaar zijn en de ontspanning en het plezier van wat er zojuist is gedaan van hen afstraalt. Het werd de ontspanning.

Yvonne Franken 25 jaar bij Het Zonnehuis

2011-11-24T16:07:00.001+01:00

Ginni's nieuwe leslokaal

2011-11-21T16:02:00.002+01:00

Ziehier de nieuwe locatie van Ginni's DIY Textile School! Het adres is Tussen de bogen 36, en zit onder de spoorweg van Amsterdam Centraal naar Amsterdam Sloterdijk (vlak bij het Haarlemmerplein). Er wordt geverfd, gesaust, geloodgieterd en geëlectricient, en over een paar weken is het klaar voor take-off.
De muren zijn nu wit en de schilders ook. Midden op de foto staat Ginni - Alles Onder Controle - Fleck. Rechts trekt Scott net zijn verfkloffie uit.

Hoog Bezoek

2011-11-20T15:25:00.004+01:00

Een lamp op zolder - net boven het trapgat, op drie meter hoogte, moeilijk bij te komen - gaat verhuizen. Chick en Chucky zijn er meteen voor de porren; zij verkennen de situatie onmiddelijk. Omhoog is geen probleem - afdalen ook niet. Ze zijn allebei opmerkelijk handig in het afdalen. Er wordt vandaag niet naar beneden getuimeld. Omdat Chucky langere pootjes heeft, komt hij iets makkelijker de treden af. Maar Chick kan zich beter in bochten wringen!

Binnen

2011-11-16T09:56:00.004+01:00

Boer Broer heeft de koeien binnengehaald. De dames staan nu op stal. Het is een ouderwetse ligstal, donker en eigenlijk te warm voor koeien - die hebben warmte niet zo nodig, ze produceren genoeg warmte van zichzelf. Gelukkig zijn ze met elkaar, de dames. En er zijn raampjes om door naar buiten te kijken.

Statement

2011-11-10T23:57:00.002+01:00

Foam viert dit jaar haar tienjarig bestaan en heeft onder de naam What's Next? een project opgezet over de toekomst van de fotografie. De tentoonstelling The Future of the Photography Museum is sluitstuk van dit onderzoek én van Foams jubileumjaar. Vier curatoren maakten elk een tentoonstelling. Deze foto hoort bij de ruimten die Erik Kessels (KesselsKramer, Amsterdam) maakte onder de titel Fotografie in overvloed. 24 uur lang downloadde Kessels beelden van het internet. En hij printte ze allemaal. Het gevolg: bergen en bergen foto's. Wat wil Kessels daarmee aantonen? Dat wij gebombardeerd worden met beelden, die daardoor betekenisloos worden, geloof ik. Het is misschien een beetje flauw om te zeggen dat we dat allang weten. Zonde van al dat papier.

Eigenlijk waren drie van de tentoonstellingen vooral: heel veel. Heel veel en meestal zonder enige context. En daardoor worden die beelden betekenisloos. Soms mooi, soms lelijk maar waar gaat het eigenlijk over? Het is losgezongen van de wereld, maar wordt heel arty gepresenteerd en de curatoren zoeken niet gewoon foto's uit om te laten zien, nee, zij 'doen onderzoek naar de toekomst van de fotografie.' Een beetje in de stijl van Diederik Stapel, misschien?

In een ruimte kon men enorm veel documentatie lezen en beluisteren - wat natuurlijk niemand deed. In de kamer ernaast kon je stickers plakken met je eigen commentaar en diepe gedachten. Op de enorme spiegel boven de schoorsteenmantel had iemand een sticker geplakt met daarop geschreven: U R Ugly. Op weer een andere: 2Much!

Dat was een treffende conclusie. Wij gingen opgelucht zoek naar koffie.

Wishful Thinking

2011-11-02T12:07:00.004+01:00

Huiswerk voor de cursus essay schrijven: 1 pagina over een zelf te kiezen onderwerp waarin een metafoor wordt gebruikt.

Wishful Thinking

Met veel goede voornemens en een niet door realiteitszin ingegeven optimisme heeft men allerlei landen de eurozone binnengeloodst, terwijl ze helemaal niet aan de voorwaarden voldeden. Nu zitten we met de gebakken peer - en we noemen hem eurocrisis.

Dat het mis is, daar is iedereen het wel over eens. Maar wat eraan te doen – dat is een heel ander verhaal. De ene econoom is van mening dat de eurozone er nooit had moeten komen en sowieso gedoemd is te verdwijnen, de andere gelooft dat er met voldoende maatregelen wel iets te redden valt, als de politici zich maar daadkrachtig opstellen en drastische maatregelen niet schuwen. Over wat die drastische maatregelen moeten zijn, verschillen de meningen dan weer. En dan zijn er genoeg mensen die erop wijzen dat politici wel van alles kunnen besluiten, maar dat dat ook nog uitgevoerd moet worden. Met krachtige hand. Daar ligt weer een probleem.

Van de vier deskundologen geloven er vijf dat een man als, pak 'm beet, Berlusconi zal proberen het vooral bij mooie plannen te houden om onder de harde werkelijkheid uit te komen. Mooie plannen – daar is de weg naar de hel mee geplaveid.

Hoewel Sylvio Berlusconi in Italië eraan kan bijdragen dat ik als zzp-er in Nederland straks zal lijden onder aanstormende golven van recessie, voel ik een zekere sympathie voor de man. Sylvio en ik – wij lijken wel een beetje op elkaar.

Sylvio heeft zijn Italië. Ik heb mijn woning. Ook op een mooie locatie, maar aan de kleine kant. Mijn douche/wc is zelfs zó klein, dat dat de wasbak altijd meedoucht. Er kan geen wasmachine in, laat staan een droger. Die zouden alleen op de plaats van de douche of de wc-pot kunnen staan – geen realistische opties. Allerlei nuttige huishoudelijke apparatuur moet dus in de keuken en dat is lastig. Want mijn keuken is heeft een onhandige vorm (vierkant) en heeft veel deuren en verwarmingsradiatoren. Langs de muren is niet veel plek voor de must haves van een zichzelf respecterend huishouden.

Ik had daarover al met vrienden en een enkele deskundige – loodgieter, aannemer – gepraat. De meningen over de mogelijkheden verschilden uiteraard. Sommigen vertelden mij dat ik realistisch moest zijn en dat er domweg geen plek is in de keuken voor een wasdroger of afwasmachine. Dat ik er alleen een vriezer in kon krijgen als ik de koelkast er bovenop stapelde. Anderen waren optimistischer.

Omdat het veel prettiger is om te luisteren naar mensen met een opgewekte can-do! boodschap, besloot ik mijn goede vriend Jaap uit te nodigen voor een werklunch. Jaap is timmer- annex klusjesman met een scherp oog voor de mogelijkheden van kleine ruimtes.

Wij kwamen bijeen in het hart van onze uitdaging: mijn keuken. Wij namen plaats aan de keukentafel, verorberden een persoonlijk door mij opgewarmde quiche en trokken er een fles lekkere chablis bij open. Als we niet zo'n grootse taak te verrichten hadden gehad, dan hadden we er misschien wel wat boengaboenga-meisjes bij gevraagd. Maar dit was niet het moment. Wij bekeken wij de keuken. Maakten schetsen. Praatten over leidingen die verkeerd liepen, de ongelukkig aangebrachte HR-ketel, de bestaande wasmachine-aansluiting die de toegang naar het balkon enorm belemmert en de mogelijkheden rond vriezer/koelkastcombinaties. Het was lastig. Wij trokken een tweede fles chablis open en schetsten verder.

Langzamerhand begon zich enige orde af te tekenen. Een iets smallere vaatwasser begon zich te voegen naar een gestapelde was/droogmachine, waarbij er toch genoeg ruimte overbleef voor een werkblad om uien te snijden en spruitjes schoon te maken. Zo klein wás die keuken helemaal niet! Als je lang genoeg keek, werd-ie zelfs steeds groter! Het begon al donker te worden toen wij triomfantelijk, de finale schets van de Nieuwe Keuken op tafel wierpen. Een droomkeuken! Daar dronken we nog een feestelijk glas chardonnay op. Euforisch sliep ik in.

The morning after the night before stond ik een beetje duf op en bekeek het ontwerp dat wij in elkaar hadden getoverd. En keek om mij heen. In de ochtend was de keuken weer tot zijn oorspronkelijke dimensies geslonken. Een vaatwasser van 45 cm breed? Bestaan die überhaupt? Hoe had ik mijzelf zo kunnen overgeven aan een typisch geval van wishful thinking?

Het is jammer dat Sylvio en zijn maatjes na het maken van de plannen voor het toetreden tot de eurozone the morning after niet eenzelfde kritische blik hebben geworpen. Daar verschillen we kennelijk dan toch. De gedachte was leuk. De conclusie heeft aan de feestelijke avond zelf geen afbreuk gedaan. Maar afwassen moeten we gewoon zelf blijven doen.

Marent de Moor wint AKO Literatuurprijs 2011

2011-11-01T13:56:00.005+01:00

Marente de Moor won met 'De Nederlandse maagd' (Querido) de AKO Literatuurprijs 2011. Het boek gaat over Janna, een Nederlandse schermster die door haar vader in de leer wordt gedaan bij zijn oude vriend, de verzuurde maître Egon von Bötticher.
Marente, spitting image van haar moeder (maar dan blond) wordt gefeliciteerd door moeder Margriet die dezelfde prijs negentien jaar geleden won.
De Moor ontving de prijs uit handen van juryvoorzitter Ernst Hirsch Ballin. Dat Marente zelf ook schermster is, kan ik begrijpen. Als je zó dun bent kan je tegenstander je onmogelijk raken. Of misschien kleden zwarte jurkjes inderdaad. wel. heel. slank. af.

Ik ben toe aan een kuuroord

2011-10-30T23:56:00.000+01:00

Ik mag je niet, maar ik laat me niet wegjagen.

2011-10-30T14:03:00.000+01:00

Wat zal ik kopen voor mijn Rocks? Zo'n leuke teckel??

2011-10-30T14:01:00.001+01:00

Muzenplein

2011-10-27T13:00:00.001+02:00

Zeeleeuw

2011-10-23T17:26:00.000+02:00

Kleren kopen met Vivien

2011-10-19T16:52:00.001+02:00

Verjaardag!

2011-10-17T12:10:00.004+02:00

17 oktober 1923 werd mijn vader geboren - vandaag 88 jaar geleden. Het wordt feestelijk gevierd met bonbons, een fles 15 jaar oude Glenfiddich single malt en een muismatje met het design van het Persisch tapijtje dat bij Sigmund Freud op de divan heeft gelegen (maar dan kleiner natuurlijk). De zusters zijn allemaal langs geweest om te feliciteren; de hele afdeling is aan de cake gegaan.

Maar de grootste tractatie was misschien wel dat de meneer van de technische dienst de schilderijen kwam ophangen. Ze stonden al die weken omgekeerd naast een kast tegen de muur. Nu sieren ze de wanden van kamer 12.

Het is feest.

Verstekeling

2011-10-16T09:30:00.002+02:00

Onderweg van Woudsend naar Amsterdam.
Ter hoogte van Emmeloord gaat de telefoon. 'Zit Quincy misschien bij jou in de auto?' ik kan het mij niet voorstellen - voor ik wegreed heb ik nog gekeken of niet een van de katten de auto was ingeglipt.
Ik kijk achterin en zie opeens een extra zwart ding naast mijn twee zwarte tassen liggen.

Quincy is heel stilletjes de auto ingeglipt. Er is geen tijd om om te keren. Ik heb opeens een hond. Quincy komt een paar dagen in Amsterdam logeren.

Mooi weer vandaag

2011-10-13T11:50:00.000+02:00

Veni, Vidi, Vici

2011-10-12T14:56:00.002+02:00

Ik ben geen royalty spotter en maak het dus niet zo vaak mee; een Koninklijk Bezoek. Maar soms komt het voor - dan reis ik af naar een locatie waar een lid van het Koninklijk Huis een bezoek komt afleggen.

Dat begint al met een meer dan officiële aanmelding van tevoren - je kan niet meer spontaan komen binnenvallen. En als je dan zo'n pand binnenstapt, is de stemming, hoe zal ik het omschrijven? 'Elektrisch geladen' komt nog het dichtst in de buurt. Hoe nonchalant men er tevoren ook over mag spreken, als het uur der waarheid nadert, zindert zo'n plek van de anticipatie.

Prins Willem-Alexander kwam naar Groningen om bij uitgeverij Noordhoff het eerste exemplaar van De Bosatlas van de Geschiedenis van Nederland in ontvangst te nemen. Een kloek boekwerk (een ruime 5 kg). En een ontzettend mooi boek van een uitgeverij die dit jaar haar 175-jarig bestaan viert.

ZKH W-A kwam stipt op tijd aan en snelde onder aarzelend applaus met dynamische pas de trap op. Wat is die man goed in zijn vak! Na het culturele deel van het programma nam hij ontspannen en geïnteresseerd het eerste exemplaar in ontvangst, liet zich langs de kleine tentoonstelling voeren en nam uitgebreider dan gepland de tijd om met de makers van het boek te spreken - niet alleen de directeur en uitgever, ook de hoogleraren en de cartografen en de redacteuren en andere mensen die aan het boek hadden meegewerkt. Systematisch. De veiligheidsmensen begonnen wat zenuwachtig op hun horloges te kijken, maar W-A liet zich niet haasten.

Een half uur te laat vertrok het gezelschap weer. De grote zwarte auto's verdwenen in de regen. Een van de medewerkers merkte op: 'Hij heeft zich er niet met een Jantje van Leiden vanaf gemaakt' - de hoogste mogelijke Groningse lof.

Storm Large

2011-10-12T09:38:00.006+02:00

Ze komen niet veel voor in Nederland, maar ze bestaan: fans van Pink Martini. Ik ben er één.

Pink Wie? Pink Martini. Nooit van gehoord? Kijk, luister en geniet van Hang On, Little Tomato, met Thomas Lauderdale (leider van de band, piano) en China Forbes (zang).

Pink Martini komt uit Portland, Oregon. Portland ligt prettig ver weg, dus veel tijd kost het fan-zijn niet en de Europese tournee van de groep was het perfecte excuus voor een weekendje Parijs. Pink Martini trad op in het legendarische (en licht uitgewoonde) Olympia theater.

Dat concert was natuurlijk geweldig. Maar in eerste instantie was ik teleurgesteld dat niet China Forbes maar Storm Large naar Europa was meegekomen als leading lady. Storm Wat? Storm Large. Ja zo heet ze echt. En de teleurstelling duurde niet lang - toen ze haar mond opentrok, was ik verkocht. Wat een stem. Wat een presence.

De loeigrote Gotische beletteringstatoeage (zichtbaar door een geraffineerd rugdecolleté) deed mij vermoeden dat Storm Large in haar verdere muzikale leven wel eens een tikkeltje wilder door het leven zou kunnen gaan. Op YouTube gezocht én gevonden. Mijn favoriet is deze clip, waar ik erg om moest lachen. Vooral het mannenkoortje doet het geweldig. Waarschijnlijk heeft tout alternatief Portland, Oregon eraan meegedaan: My vagina is 8 miles wide'.

Huifbed

2011-10-09T00:28:00.004+02:00

Open middag bij het gehandicapten paardrijden 'de vrije ruiter' bij Woudsend. Voor ruiters, familie, buurtgenoten en alle andere geïnteresseerden.

Eén van de onderdelen was rijden met het huifbed - een zeer ontspannende ervaring, want je ligt op een doek dat net boven twee fjordenpaardjes is gespannen. Als je erop ligt, voel je de beweging van de paarden. Je hoort de wielen rondgaan, de wind ruist door de manege. Je ruikt de paarden, het leer, een vleugje mest misschien. De koetsier zorgt ervoor dat het allemaal goedkomt.

Als er echt een gehandicapte opligt, rijdt er ook een fysiotherapeute mee, maar vanmiddag mochten de vrijwilligers er op - dat zijn de vrijwilligers die met de paarden aan de teugel meelopen (of hollen als er even word gedraafd) tijdens de rijles.

Bekabeling met Franse Slag

2011-10-04T22:08:00.001+02:00

Begraafplaats Monmartre - netjes onder het viaduct

2011-10-04T17:33:00.000+02:00

Choc Art: Aap van chocolade

2011-10-03T21:54:00.000+02:00

Het Blijft Warm In Parijs

2011-10-03T15:12:00.000+02:00

Cite des sciences et de l'industrie

2011-10-02T18:38:00.001+02:00

Fietsend (jawel) langs het Canal St. Martin kwamen we langs deze spiegelbol. De jongen in de voorgrond speelt frisbee.

Musee de la vie romantique

2011-10-02T18:34:00.001+02:00

Toeval? Gevolg van de Europese eenwording? Of zijn die dingen gewoon cyclisch en komt alles wel een keer terug?
In elk geval opmerkelijk hoe een bloesje, aangeschaft in Staveren (Friesland) qua dessin past bij een fris 19e eeuws behangetje in het George Sand-zaaltje van het Museum van het romantische leven.

Uitzicht uit Maison Blanche

2011-10-01T18:03:00.000+02:00

Spooky in Eglise Saint Laurent, Parijs

2011-10-01T14:13:00.001+02:00

Hoe hij het doet, doet-ie 't, die Heilige Dennis en alleen Hans Klok kent zijn geheim.

Waal bij Zaltbommel

2011-09-28T09:32:00.001+02:00

Het standbeeld is van beeldend kunstenaar Marcel Smink; met s
Het slappe linkerhandje geeft de hoogte van de waterstand aan waarop de waterkering van Zaltbommel is ontworpen: 8,87 m+ NAP. Leuke muts!

Op reis

2011-09-22T10:38:00.000+02:00

Nadat de styliste door de garderobe is geweest

2011-09-20T23:49:00.003+02:00

Personal styler Vivien is door mijn kledingkast gegaan. Ik had natuurlijk een 'foto vooraf' moeten maken, maar dat is er bij ingeschoten. Geloof me: die puilde uit.

Alles wat niet meer paste, nooit bij mij gepast heeft, eigenlijk nooit lekker zat, te vaak gewassen, kapot, versleten of domweg Fout was, is eruit gegaan. Het resulteerde in drie zakken kleren naar Humanitas en één zak zomerkleren die pas in april/mei weer open hoeft. Twee broeken die wegens kappotte rits naar de kleermaker moeten. En wat bleef is buitengewoon fraai opgevouwen - dat zal ik wel nooit evenaren- en halflege klerenkast. Waar alleen maar lekkere kleren inzitten.

Stap twee volgt over drie weken: een shop afspraak met Vivien om de ontbrekende basics in mijn collectie aan te vullen. Wordt vervolgd!

Cats Crossing

2011-09-18T19:40:00.001+02:00

Henk & Halbe

2011-09-17T22:58:00.005+02:00

De feestelijke opening van het nieuwe Letterenhuis werd verricht door onze staatssecretaris voor Cultuur, Halbe Zijlstra. De toon van de toespraken is blij, ja hartelijk. Staatssecretaris Zijlstra en Nederlands letterenfondsdirecteur Henk Pröpper zijn duidelijk op hetomgangsniveau Henk & Halbe aangeland. Bij de bezuinigingen is het letterenfonds (fluistert een ambtenaar van OC&W mij in de oren) er nog relatief goed vanaf gekomen. Maar je weet maar nooit wat er in volgende bezuinigingsronden gaat gebeuren - Henk kijkt vooruit, dat is zeker.

Enfin. Tijdens de toespraken vliegen de woorden synergie, kruisbestuiving en inspiratie ons om de oren. Iedereen is blij, en zo hoort het ook bij zo'n gelegenheid. De voormalige kweekschool aan de Nieuwe Prinsengracht 89 is nu een huis met vele woningen. Behalve het Nederlandse letterenfonds wonen er ook de Stichting Schrijvers School Samenleving, Stichting Lezen het Nederland en Fonds voor Midden- en Oosteuropese Boekprojecten (CEEBP).

Haasje

2011-09-13T17:28:00.003+02:00

Dit is Haasje. Misschien is het geen haasje maar meer konijnesque, of een gehaakt wezen zonder equivalent in de dierenwereld - maar voor mij is het Haasje. Haasje heeft geen gender en Haasje waakt over Elisabeth.

Ik vind dat er iets heel rustgevends van Haasje uitgaat. Dat komt waarschijnlijk mede door de eigenzinnige oortjes. Haasje is schalks, maar straalt tegelijkertijd solidariteit en meelevendheid uit.

Haasje doet mij bovendien altijd denken aan het refrein van het liedje dat ik achter in de auto als zesjarige met hoog, schel stemmetje op volle sterkte in het oor van mijn vader zong - een dialoog tussen een hertje en een haasje in het bos: "Hertje, hertje help mij toch / straks schiet mij de Jager nog / Haasje, haasje kom maar hier / en reik mij de hand."

Ouderwets

2011-09-12T23:31:00.003+02:00

Onmogelijke vraag: 'wat wil je voor je verjaardag?' Je kunt de lieve oude tante niet met goed fatsoen vragen om tien miljoen euro, een goddelijk lichaam of een topcarriere als fotograaf. Maar ook een verzoek om een nieuwe rode multomap een of een driesterren Sodokuboekje kunnen op weinig enthousiasme rekenen - ik spreek uit ervaring.

Vorig jaar was er die briljante ingeving: een puddingvorm. Dát is nou een aardig cadeau, dacht ik - betaalbaar en origineel. Wie heeft er tegenwoordig nou nog een puddingvorm?

Dat bleek ook precies het probleem: de puddingvorm is passé. Blokker, V&D, De Bijenkorf, Xenos: ze verkopen die dingen gewoon niet meer. Uiteindelijk realiseerde tante Katja zich dat er een puddingvorm bij haar al jaren ongebruikt achter in de kast lag. Die is nu teruggeroepen tot actieve dienst. Griesmeelpudding met vanille- en kaneelstokje, bessensap en blaadjes munt.

Vlootschouw Shantyfestival, Woudsend

2011-09-10T21:47:00.000+02:00

Cliffhanger

2011-09-07T15:07:00.000+02:00

Nu met bewoners

2011-09-07T15:04:00.000+02:00

Onderkomen

2011-09-07T12:24:00.001+02:00

Ze zitten er nu ruim een maand - op 4 augustus verhuisden mijn ouders van verzorgingstehuis De Vier Dorpen naar verpleegtehuis Het Zonnehuis, driehondetd meter verderop. Van een plek waar 'wonen en zorg gescheiden zijn' naar een plek waar 'wonen en zorg zijn geintegreerd'. Zorg die beter zijn afgestemd op wat goed is voor mijn ouders. Maar je bent wel weer meer patient.

Een enorm voordeel is dat het niet meer zo hokkerig oogt: in plaats van een kleine huiskamer en een lleine slaapkamer is er nu een grote leef- slaapruimte. Een studio, als je het een hippe naam wil geven. Dat voelt veel beter. En er zijn ruime deuropeningen en ruime gangen, zodat je met een electrische roelstoel veel beter uit de voeten ( of wielen) kunt. Mama gaat nu in de centrale hal haar kramtje lezen en buiten in de tuin naar de geitjes en vogeltjes kijken. Dat is een enorme verbetering.

Schip Ahoy!

2011-09-03T17:12:00.002+02:00

Door de slechte zomer was het er niet meer van gekomen - een middagje weg met de boot. Voor het eerst in zes maanden gingen Chick & Chucky aan boord voor een rondje Slotermeer.
Ze waren het duidelijk niet vergeten; al vrij snel hielden ze het dek voor gezien en gingen lekker met elkaar klieren in de kajuit.

Grootsteedse prullenbak

2011-09-02T14:45:00.000+02:00

Detail van de mooie kast in apotheek Vijzelgracht

2011-09-01T12:10:00.001+02:00

Een prikkelende vondst

2011-08-31T23:16:00.001+02:00

De nachtelijke ontdekking van Chucky (foto Inge).

Stilleven

2011-08-28T22:03:00.003+02:00

Gereedschapsopslag in papiermolen De Schoolmeester, Westzaan.

Smeuig tot op de bodem

2011-08-28T12:44:00.003+02:00

Ruschka is de pre-vaatwasser in het huishouden. Sommige klusjes zijn smakelijker dan andere. Calvé heeft als slagzin: Wie is er niet groot mee geworden? Voor Ruschka geldt: Calvé - Daar kun je oud mee worden.

Ik lig op de kast en ik verveel me

2011-08-26T20:19:00.001+02:00

Ons-koor.nl op de Veluwse Markt te Beekbergen

2011-08-25T18:22:00.001+02:00

Het is jammer dat er geen geluid bij zit. Dit koor is het levende bewijs dat dames ook wel eens te laag kunnen zingen.

Marianne Breslauer in het JHM

2011-08-25T12:16:00.003+02:00

Het Joods Historisch Museum is zo'n plek waar je ook heen kunt gaan als je niet weet wat er verder te zien is, omdat ze hun tentoonstellingen bijna altijd van heel hoge kwaliteit zijn. Niks niet knullig bij elkaar gepleurd - nee, het is goed doordacht, interessant, de moeite waard. De leukste die er nu loopt, heet Van dada tot surrealisme: Joodse avant-garde kunstenaars uit Roemenië. Nooit geweten dat er zich in Roemenië zulke leuke dingen afspeelden - al duurde het helaas niet zo lang. Ik ben nu fan van Herman Maxy: Wat een prachtige schilderijen maakte die man. Vooral de originelen gaan zien. Reproducties doen het werk geen recht.

Een andere tentoonstelling heet 'Onbewaakte momenten. Foto's van Marianne Breslauer. Zij is niet beroemd en ook niet baanbrekend. Maar Breslauer was goed in de compositie van haar beelden. En ze geven een interessant tijdsbeeld - het stadsleven in de jaren 20 en 30 in Berlijn, portretten van knappe kunstenaars en extreem dunne elegante vrouwen. Er zijn ook reisfoto's met vertederende smoezelige kindertjes en broodverkopers in witte jurken in zuidelijke landen.

Breslauer trouwde met kunsthandelaar Walter Feilchenfeldt met wie ze later in Zwitserland ging wonen en maakte met de reuze spannende Annemarie Schwarzenbach een reis door de Pyreneeën in een prachtige open bolide. Zou ik ook wel willen.

Breslauer overleed in 2001 en had de camera toen al tientallen jaren geleden weggelegd. De drang was verdwenen. Haar blik gebruikte ze na de oorlog vooral voor de kunsthandel die zij met haar man dreef.

Snorretje Ontspant

2011-08-23T18:15:00.000+02:00

De Das Om

2011-08-20T22:23:00.008+02:00

Als hij een andere stropdas zou dragen, kon hij wel doorgaan voor de gérant van Hotel des Indes. Hij heeft 'm, vertelt hij met verve, zélf ontworpen via een internetsite waar je een zelf ontworpen das kan laten maken. Dát leek hem nou een leuk idee: een stropdas geinspireerd door het Periodiek systeem der elementen.

Zijn eerste ontwerp werd door de stropdassenwebsite afgekeurd: 'Meneer, dit is geen das.' Volgde een uitleg over hoe de draden van het weefsel in een stropststdas lopen (diagonaal) en wat dit betekent voor het ontwerp. Daarop maakte hij een nieuw ontwerp, nog steeds n.a.v. het Periodiek systeem. Daarop reageerde de website met een tevreden: 'Meneer, dít is een das!'

De das werd gemaakt in een oplage van 200. Hij is niet te koop, alleen te geef. Op zijn verjaardagsfeestje bijvoorbeeld, aan zijn gasten. Zelf draagt hij hem met veel plezier bij deze gelegenheid: de presentie in het Universiteitsmuseum van Utrecht van het boek 'Tijd in machten van 10', geschreven met met collega Stefan Vandoren - een aanrader.

Of hij zal uitgroeien tot trendsetter in de dassenbranche? Het zou een opmerkelijke career move zijn: Gerard 't Hooft won in 1999 de Nobelprijs voor de Natuurkunde voor 'het ophelderen van de kwantumstructuur van elektro-zwakke interacties in de natuurkunde'

Cat Dip

2011-08-20T10:04:00.002+02:00

Chick bleef snorren - maar ze trok wel haar pootjes op toen ze het water eenmaal had gevoeld. En ja, ze bleef verder droog. Ze zit nu haar teentjes droog te likken. Ze vindt het niet erg dat ze woont bij mensen met zo'n ziek gevoel voor humor.

1e 2 eitjes van kip Henny

2011-08-19T10:26:00.007+02:00

Vijf maanden en 19 dagen geleden is ze geboren en nu is ze aan de leg: ziehier kip Henny's eerstelingen. Ze zijn klein van stuk - maar dat is Henny ook - en zeer smakelijk. Net als Henny denk ik, maar die is niet voor de pan.

Een smartelijke gebeurtenis heb ik in dit blog tot dusverre onvermeld gelaten: Henny's stiefmoeder Lenie, die als de kloek die zij was over haar kindje waakte, is enkele maanden geleden spoorloos verdwenen zonder een veertje achter te laten. Meegenomen door een vreemde kat of een roofvogel?

Henny stond er eind mei opeens alleen voor, want de andere twee kippen en de haan (ik heb ze Puntje, Bolletje en Foppe gedoopt) accepteerden Henny eerst niet. Ze werd gepikt en weggejaagd. Haar sociale contacten haalde zij bij de kippenren uit een passerende duif of een bezoekend eendenstel.

Nu gaat het contact met de andere kippen iets beter: Henny mag in hun buurt komen en en ze slapen nu allemaal 's nachts in de paardenstal. Dat is niet alleen gezellig voor Henny, het is ook een stuk veiliger, gezien het lot van Lenie.

En Henny is nu dus aan de leg. Hier de eerste foto van Henny die toen nog Henry heette omdat ik niet durfde aan te nemen dat het een vrouwtje was. Want dan was het mot met Foppe geworden, en misschien zou een Henry dan wel als halve haan eindigen. In de pan of aan het spit.

Kunst in de Polder

2011-08-18T14:02:00.001+02:00

Hoera! Neef Hugo is (bijna) ingetrokken!

2011-08-15T18:11:00.000+02:00

Jam. Zelf ingemaakt.

2011-08-13T23:30:00.002+02:00

Dit is het weekend van de pruimen. Ook appels en peren en courgettes, maar vooral van de pruimen. Bijna 8 kg pruen is verwerkt tot saus en jam, maar er is nog een kistje over. En
Er hangt nog aan de bomen - en aan een boom, zo volgeladen, mist men 6, 8 kilo niet....

Het is wel duidelijk wat er de komende weken als cadeau wordt weggegeven: pruimen/appeljam, pruimenjam
Met cognac, en pruimensaus (voor bij wild en gevogelte).

5 schrijvers tegelijk interviewen - Lucie en Vincent durven wel....

2011-08-09T17:55:00.001+02:00

Stuntkat

2011-08-07T16:27:00.002+02:00

Paard op voet - voort op krukken

2011-08-01T14:35:00.001+02:00

Reuzensprong

2011-07-30T20:52:00.001+02:00

Chucky houdt niet van grint. Hij gaat voor grote sprongen.

Vliegen met ganzen

2011-07-29T18:50:00.003+02:00

Je denkt misschien: gephotoshopt. Maar nee. Aan dit beeld is niet geplakt of geknipt. Hij is genomen op de Friese ballontochtfeesten in Joure. De opening was op woensdagavond met een vlucht van de Fransman Christian Moullec, die vliegt met tamme ganzen.

We moesten er even op wachten, want er hing een onweersbui in de buurt en piloot Moullec wilde niet dat zijn ganzen zouden schrikken van de donder. Maar rond half negen kwamen ze er in V-formatie aanvliegen en deden een paar rondjes over het veld. Ik geloof dat de piloot zijn ganzen met armbewegingen aangaf aan welke kant ze moesten vliegen, maar zeker weet ik dat niet. Zo laag vlogen ze nu ook weer niet over.

Van start...

2011-07-27T21:09:00.001+02:00

Wij Doen Niet Meer Mee

2011-07-24T17:54:00.003+02:00

Chick & Chucky zijn Ontstemd. Teleurgesteld. Het zou me niet verbazen als ze in Hongerstaking gaan. Allemaal vanwege logeerhond Kip, de Heidewachtel jachthond die tot dinsdagochtend in hun huis zal rondwandelen.

Moedermelk

2011-07-23T17:54:00.000+02:00

Mens & Natuur

2011-07-21T21:52:00.005+02:00

Een mooie ochtend in het Foam. In lange tijd niet zulke mooie dingen gezien. Publiekstrekker is ongetwijfeld de tentoontstelling van Anton Corbijn. Meer dan levensgrote zwart-wit portretten van popmusici, kunstenaars en andere iconen - zeg, Nelson Mandela. Het is Rauw & Rock & Roll en levensgroot en Van Dik Hout Zaagt Men Planken. In elk geval dikke zwarte lijsten. In deze beelden staat de larger than life mens centraal. Zeer de moeite waard.

Maar wat nog steeds door mijn hoofd zoemt zijn de foto's van Misha de Ridder. 'Solstice' vult enkele zalen met enkele monumentale foto's van ongerepte natuur in het hoge Noorden. Ongelooflijk mooi licht. Fascinerend zijn de 'bewegende foto's': Projecties van foto-achtige films van landschappen waarin in enkele minuten iets verandert - wolken trekken over eeuwig ruisende bossen die daardoor van licht naar donker gaan, mist bedekt een besneeuwt dal tot je niets meer ziet. In deze beelden komt de mens niet voor. Ik kom daar zeker nog een keer voor terug.

De nieuwe bank van tante Katja

2011-07-19T17:01:00.000+02:00

Pak me!

2011-07-19T12:02:00.003+02:00

TV-presentatrice (en auteur van 2 romans) Karin de Groot werkte mee aan de Zwerfboekenactie: komende tijd wordt 'Mee naar zee'(met eveneens in grote letters op de cover: PAK ME!)overal door Nederland verspreid.

Ik mocht aanwezig zijn bij de opnamen voor het promofilmpje. Hier laat Karin vast boeken achter in de toiletten van de OBA en bij de roltrap. De Japanse bezoekers kijken hun ogen uit.

Zo dromen we allemaal wel ergens van

2011-07-18T14:31:00.002+02:00